Αστραδενη

Χάθηκα!

2009-07-21T23:10:00.006+01:00

ευτυχώς

2007-07-08T18:51:00.000+01:00

Δίκαιος-Άδικος

2007-07-04T22:13:00.000+01:00

Πόσο μου αρέσει που στην εποχή μας πεθαίνουν οι ιδεολογίες και τα οράματα.

Τί ωραία εποχή για να αφήσουμε κατά μέρος το δίκαιο και το άδικο και να αναγνωρίσουμε το Μεγάλο Ιδανικό: το Συμφέρον.

Σε αναγνωρίζω τιμημένο ιδανικό. Κι αν κάποτε άναψα θυμιάμα μπροστά σου δεν το ξεχνώ, όταν κοιτώ μέσα μου και γύρω μου.

Τώρα συντρίβεσαι από την αδιαφορία μου.

Καλύτερα να ζεις παρά να υπάρχεις.

Μίσος

2007-07-04T21:53:00.000+01:00

Μισώ την σκέψη:

Αν θέλεις πολύ κάτι τότε γίνεται.

Αυτή η χαζο-κοελιο-newage-ψαγμένη είναι μια βλακεία.

Αν το εγώ είναι θεός και είσαι διατεθιμένος να κάνεις τα πάντα για να κερδίσεις αυτό που εσύ επιθυμείς τότε μάλιστα...το "θες πολύ και γίνεται".

Μόλις το αποκτήσεις χάνεις την ψυχή σου και την καρδιά σου. Γιατί η ψυχή μεγαλώνει με άλλλους τρόπους.Η καρδιά ανάβει αλλιώς.

Ακριβώς όπως στον έρωτα.

Θέλεις, αλλά ρωτάς τον άλλον:
Μ' αγαπάς;
Μ' αγαπάς όπως είμαι;

Και περιμένεις.

Λήθη, λήθη, ήρθες;

2007-07-04T21:04:00.000+01:00

Αγαπημένο μου ημερολόγιο

υπήρχε μια εποχή που η ποίηση και η μουσική μου μιλούσε. Τώρα μόνο με πνίγει. Μου αρέσει να διαβάζω μόνο μαρτυρίες για διάφορα αλλά δεν πιστεύω πλέον στην τέχνη. Και ο πολιτισμός μια μεγάλη ψευτιά.

Ωραίο νέο θα μου πεις...

Πιο πολύ μου μιλά η αγάπη κι ο πόνος.

Γράφω αυτό το μηνυματάκι και το πετώ τρυφερά στο άγνωστο διαδίκτυο, εκεί που εγώ κι εσείς περπατούμε ολομόναχοι. Σταματάμε, χτυπάμε στον τοίχο, και συνεχίζουμε. Κι αν κοιταζόμασταν στα μάτια;

Εξομολόγηση

Ζούμε στην κόλαση του εγώ τόσο πολύ που μια στιγμή να το νιώσεις ξέρεις πως η ζωή είναι πλέον άχρηστη.

Τί να κάνεις τα πάντα αν δεν τα μοιράζεσαι;

Νοερά

2007-07-03T19:44:00.000+01:00

Τί όμορφα που επιπλέουμε!

Χωρίς θάλασσα και ήλιο.

Με λίγη επιθυμία για αγάπη.

ΔΕΛΤΙΟΝ ΤΑΥΤΟΤΗΤΑΣ

2007-06-15T00:42:00.000+01:00

Αγαπημένο μου ημερολόγιο

είναι άραγε πολύ αργά να σου μιλώ;
Καλά και πότε ήταν νωρίς;

Ποτέ δεν είναι αργά να κάνεις μια ευχή

Θεέ μου όπως δυνατός είναι ο έρωτας έτσι ας έλκεται κι ο άνθρωπος από τον πόνο.Να μην τον φοβάται.Να φτιάχνει από τα κομμάτια του κραταιά τείχη που θα σώζουν. Να μην τον φοβάται αλλά να τον αρπάζει και να τον μεταποιεί σε πέτρα αθάνατη. Οι άνθρωποι που θα έρθουν μετά από εμάς να μην χαθούν.Να δουν τον δικό μας πόνο και να αναστενάξουν. Ας γίνει αυτός ο αναστεναγμός μια ελπίδα για ό,τι καλύτερο.

Τον πόνο που μας χαρίστηκε να τον σεβαστούμε. Να τον κάνουμε τείχη κραταιά που σώζουν.Η ανατριχίλα αυτή να έρθει μέσα και από ουρλιαχτό να βγάλει τραγούδι. Οι άνθρωποι που θα έρθουν μετά από εμάς να μη χαθούν. Να δουν τον δικό μας πόνο και να πουν:

Ε σ' αυτόν τον κόσμο θα ζήσουμε χωρίς φόβο. Κι αν έρθει ο πόνος έχουμε τείχη κραταιά από τόσους άλλους που έφυγαν. Σε αυτά θα ακουμπήσουμε.

Κι εμείς. Κι εμείς. Σε αυτά θα ακουμπήσουμε και θα ευχηθούμε:
Θεέ μου όπως ο έρωτας έλκει ας έλκει κι ο πόνος. Να μη τον φοβόμαστε. Να τον τιμάμε.
Αυτός μας γέννησε.

έρωτας

2007-06-14T13:23:00.000+01:00

Ιούνιος

2007-06-14T12:12:00.000+01:00

Αγαπημένο μου ημερολόγιο

έλα να φιλοσοφήσουμε! Δεν είναι ωραίο που προσπαθείς στη ζωή σου με τόσο πείσμα, με τόσες θυσίες να φέρεις ένα καλοκαίρι, μπορεί και δέκα χρόνια να προσπαθείς, και να μην γίνεται- ενώ στη φύση έρχεται το καλοκαίρι χωρίς καμιά προσπάθεια.

Μαθαίνεις μουσική με τόσο κόπο και τα πρωινά κάθε πουλάκι σε ξεπερνά πάλι και πάλι.

Φτιάχνεσαι πως εσύ και μόνο εσύ είσαι το κέντρο και βλέπεις μια φωτογραφία σου στη θάλασσα όπου είσαι μια κουκίδα στο μπλε, μια κουκίδα μαύρη!

Αγαπάς βαθειά, αγαπάς ακατάληπτα και το τεράστιο νεκροταφείο που προσπέρασες γίνεται αεροδρόμιο.

Ενεός κοιτάς τον ουρανό και σου πέφτει το ποτήρι από το χέρι.

Αγαπάς και συγχωρείς, συν -χωρείς.

Συγχωρείς σημαίνει πως πετάς το αστείο σφυράκι σου και την αξιολύπητη τσουγκράνα σου. Με την άκρη του ματιού σου βλέπεις όσα έφτιαξες. Ε, από σένα η άνοιξη δεν εξαρτάται. Το καλοκαίρι έρχεται μόνο του.

Με πονά αυτό, πονά τον μακεδονίτικο εγωισμό μου, αλλά έτσι είναι.

Κι ύστερα αρχίζουν οι συγκρίσεις -εγώ δεν έχω καλοκαίρι, ο άλλος έχει...κλπ. κλπ. Όλοι έχουμε καλοκαίρι. Δεν είναι υπόθεση ατομική.

Αρχοντιά μέσα μου δεν υπάρχει;

Υ.Σ. Η εικόνα είναι του Θεόφιλου.

χαρά Θεού

2007-06-13T13:56:00.000+01:00

η καιτιγίδα είναι οργή Θεού ή η λιακάδα;

Τα πολυφημισμένα νησιά ζαρώνουν. Το δώρο του Θεού αν έτσι αποκαλείται το χαμόγελο φυτρώνει καταφρονεμένο σε κάποιο μαράζι.

Τί είναι το μαράζι;

Άτιμη φαντασία, παρακόρη της βιοπάλης. Πίσω στο πέτρινο ακρογιάλι τι έμεινε;

Μήπως η ελευθερία είναι υπόθεση τοπίου; Κάθε άλλο. Μάλλον υπόθεση εσωτερική αλλά κι αυτός ο διαχωρισμός τί άκαρδος που είναι;

Τί ψάχνουμε;

Άφησα για μαγιά μέσα μου κάτι άγνωστο. Και πάντα φτάνω.

Αλλά πλέον πρέπει να μετακινηθεί η συγκίνηση από την πεθυμιά στο πένθος. Στην απλότητα μιας νεκροκεφαλής που ακουμπά σε άλλες χιλιάδες. Ματαιότητα; Και γιατί να επιθυμεί κανείς να γνωρίσει αν δεν νιώθει. Κι αν νιώθει τί μ' αυτό;

Η βάρκα πάει κι ακουμπά στον ύμνο. Αργοπερνούν τα κύματα και τα σύννεφα. Η ορθοστασία συνεχίζεται. Μα δεν είμαστε καθόλου αυτού του κόσμου και ψάχνουμε ξάγναντο στην ένωση.

Και πιασμένη σε αγκίστρι πικρό κοιτώ απονήρευτα τα μαγαζιά του κόσμου.

Έχεις ανάγκη από τίποτε;

Ε, θα περάσει κι αυτό.

Το κακό φουσκώνει και περνά μέσα από την γενιά των ανθρώπων. Το καλό πάλι μένει σαν αλάτι. Και δεν είναι για την νοστιμιά ούτε για τη συντήρηση.

Ακούσατε την εκπομπή της Αστραδενής

Ακούσατε.

αίσχος

2007-06-13T12:43:00.000+01:00

διάβασα κάποια παλιά μου κείμενα και πόσο ντρέπομαι!

χάλια

πολύ χάλια

καλοκαίρι

2007-06-13T12:34:00.000+01:00

Αγαπημένο μου ημερολόγιο

το μήνυμα της παράδοσης είναι καθαρό

χωρίς κεφάλι μπορείς να πετάς αιώνια!

Εξυπνάδες;

Καλές είναι κι αυτές!

ΤΑ ΤΖΙΤΖΙΚΙΑ

2007-06-13T12:07:00.000+01:00

Αγαπημένο μου ημερολόγιο

νομίζω πως τα τζιτζίκια ακολουθώντας το δικό μου παράδειγμα έχουν βουβαθεί!
Τόση ζέστη κι ακόμα να ξεκινήσουν. Άλλες φορές από τέλη Μαΐου ξεκινούσαν το μέτρημα και τώρα...

Ε καλά

πες μας τώρα πως δεν ξέρεις πως τα τζιτζίκια μετρούν!

Ένα πρόβλημα τρία τζι τζι τζι
επί εφτά τζι τζι.

Μία επιθυμία δεκαέξι τζιτζιτζί επί οχτώ τζι....

Και λοιπά και λοιπά...

Αχ τί καημός να ξέρεις πως τα τζιτζίκια είναι πιο έξυπνα από σένα. Πιο όμορφα. Πιο χρήσιμα.

Αυτό είναι ένα μήνυμα για την μονοτονία του τραγουδιού των τζιτζικιών και για την αξιοζήλευτη ουσία του να είσαι τζιτζίκι. Ο χαζός ο άνθρωπος πάλι έβγαλε για το τζιτζίκι το βλακώδες παραμύθι της αποταμίεσης.

Που να δούμε Θεού πρόσωπο!

Αναφορά στον Θεόφιλο

2007-06-13T11:22:00.000+01:00

Αγαπημένο μου ημερολόγιο

έλειπα τόσο καιρό γιατί παρακολουθούσα πως σκεφτόμουν.Τί σκεφτόμουν. Παρακολουθούσα προσεκτικά νύχτα μέρα.

Δεν υπάρχουν αποτελέσματα.

Ωραίο να υπάρχεις αλλά πιο ωραίο να ζεις!

Δεν τό'πα εγώ βέβαια. Δεν είναι ωραίο?

επέστρεφε

2006-10-09T18:14:00.000+01:00

καλησπέρα
μου πήρε τόσο καιρό αλλά νά 'μαι πάλι
όχι η ίδια
αλλιώτικη

οι τελευταίες βροχές σκότωσαν οριστικά το καλοκαίρι που το έζησα από την καλή και την ανάποδή του

κι αυτές τις μέρες πολύ θέλω να συνεχίσω εδώ το...

Αγαπημένο μου ημερολόγιο
ώρα να κυριολεκτούμε.Γιατί να μην προτείνω έναν ανάστατο νέο τρόπο ζωής;

1.Χωρίς τηλεόραση-δεν είχα έτσι κι αλλιώς-δεν έχασα τίποτα

2.Ζώντας στην Αθήνα.Ωραιότατα!Γιατί όλοι κατηγορούν την Ελλάδα αφού οι ίδιοι φταίμε;

3.Απομακρύνομαι τρέχοντας από όνειρα και φιλοδοξίες.Λέξεις μονάχα χωρίς ουσία με πάχος πολλών ανπηριών μου να ζήσω την απλότατη ζωή. Ζήτω!

4.Χωρίς πόνο.Δεν δίνεις,δεν παίρνεις. Απλό.

5.Ησυχία.Απόλυτη.

6........................

Σκοτώστε το μυαλό σας Αστραδενή.
Δεν είναι δικό σου.

αναπνέω

2006-05-08T18:09:00.000+01:00

Σε περιπτωση που κάποιοι διαβάζουν αυτό το ημερολόγιο

να σου πω

πως σύντομα θα γράφω πιο συχνά

οι μέρες περνάνε κάθε άλλο παρά συνηθισμένα

τόσο διαφορετικές που μάλλον στο μέλλον θα ξεχωρίζουν όπως οι πασχαλίτσες στα φύλλα

κι όχι δεν είναι ποιητικός συνειρμός

αλλά άμεσος συμβολισμός για την ευχή που επαναλαμβάνω μέσα μου μέρα νύχτα

Για το Πάσχα δεν έχω τίποτε να πω.

Πνευματικότητα υπάρχει στην ύπαρξή μας -όσο αντέχει

ούτε φτερό παραπάνω-κι ας διαβάζουμε πολλα...

Ευχαριστώ για τα μηνύματα που αφήνετε.

Είναι δυσνόητα αυτά που γράφω; Ε όχι τόσο.

Απλό παράδειγμα.Σας στέλνω έναν ήλιο -δωρεάν και για όλους.

νερό

2006-03-27T15:39:00.000+01:00

Δεν προλαβαίνω να γράψω τίποτε ωραίο στο ημερολόγιό μου.

Αγαπημένο μου ημερολόγιο

η μέρα μεγαλώνει από μόνη της αλλά και με την βοήθειά μας.

Τα χελιδόνια βρίσκουν το δρόμο από μόνα τους και έρχονται από την Αφρική.

Στον δρόμο αντέχουν.

Είμαι ανόητη.

Είσαι λοιπόν κι εσύ ανόητο.

Με διαδοχικές επιδράσεις είναι και όλος ο ωραίος κόσμος ανόητος.

Ανάποδα πορευόμενη ευτυχώς το βλέπω πως είμαι κι εγώ ωραία όπως ο κόσμος.

Το Πάσχα έρχεται.

Κι αυτό είναι απλώς μια προειδοποίηση!

αύτη η θάλασσα η μεγάλη και ευρύχωρος

2006-03-23T09:56:00.001Z

Φώτισέ μου το σκότος-ευχαριστώ και ευχαριστώ

2006-03-23T09:56:00.000Z

Άνοιξη: φώτισε μου το σκότος
Η νύχτα ανασαίνει πάνω από τους πορτοκαλo
ανθούς
διασχίζουμε την κοιλάδα με τα δακρυσμένα φύλλα
ένα ρυάκι γενομένων μας προσπερνά

Στάσου...δε σταματά ... όλο φεύγει
φεύγει ίσια κατά την θάλασσα,
ποία να ‘σαι θάλασσα ;

και τι αστέρια είναι αυτά που άπλωσε το κύμα στην άμμο ;

Ο Θόρυβος της βάρκας μας πήρε μακριά

Ύστερα...Πέρασαν χειμώνες με το ψωμί και τ’ αγκάθι
Ο πόνος μεγάλωσε τη σιωπή...
Περιττό να σας πω για το δάκρυ και το μαχαίρι

Θέλω μόνο τούτο

Σήμερα , απομεσήμερο Κυριακής, ένα μικρό χελιδόνι στάθηκε για λίγο στο κεραμιδί μου παράθυρο, με κοίταξε

-Δεν είμαι χελιδόνι, είπε, είμαι τ’ αστέρι που κάποτε παράτησες σε μια αμμουδιά
και φτερούγισε...
δίχως να προλάβω να πω μια λέξη...δίχως να το ρωτήσω, τι απέγιναν τ’άλλα αστέρια

μόλις που κατάφερα να διακρίνω καθώς μίκραινε ένα αντιλάμπισμα ...

κάτι σαν χρυσή κλωστή ή χρυσή σκόνη, δεν είμαι σίγουρος, που διαχέονταν στον αιθέρα...

μόλις είχε έρθει η Άνοιξη .

Όχι παίζουμε

2006-03-20T10:52:00.000Z

Ναι ξέρουμε πολύ καλά αυτό το χρώμα.
Ξέρουμε πολύ καλά αυτό το υλικό.
Βγαλμένο ολόκληρο από τη φωτιά.
Τέτοια η καρδιά μας και με ασβέστη άσβεστο ποτισμένη.
Γίνεται;
Έκεί εκεί να πάω σ' ένα...(γνωρίζεις τη συνέχεια του στίχου;)

Καλώς όρισες Αστραδενή στον κόσμο σου.

Γνώρισέ τον καλά κι αν μπορείς κυρίεψέ τον.

χρυσοστόλιστες κάμαρες

2006-02-17T12:02:00.000Z

και μετά τι;

τα λόγια είναι μόνο λόγια
τα λόγια δεν είναι μόνο λόγια

η απομόνωση κάνει κακό
η απομόνωση κάνει καλό

τα λόγια

η απομόνωση

ελπίζω να μην πάρεις το μήνυμα για ποιητικό μουρμουρητό

κάποιο ίσως σφάλμα στα πρώτα χρόνια του ήρωα

κάποια βλάβη ίσως στα κύτταρα και στους αδένες

κάποια ευλογία και κάποια κατάρα

είπαμε από εμάς η άνοιξη εξαρτάται,αλλά εννοούμε την άνοιξη που δεν θα αναπαράγουμε αλλά θα γεννήσουμε από την αρχή-γεννηθέντα ου ποιηθέντα-κάτι που δεν γίνεται εύκολα με το είναι μας,κάτι που θέλει να γίνει ελέω θεού-να ξεγίνει διαρκώς

είπαμε από εμάς η άνοιξη εξαρτάται και πλάσαμε καρτερικά το χειμώνα μήπως και μας επισκευτεί εκείνη,μήπως και μας λυπηθεί-ευτυχώς είναι ανήλεη

και φάγαμε ένα ωραίο γλυκό μέσα στα πεύκα.και θελήσαμε να κάνουμε τη σάρκα μάρμαρο,και ασημοκαπνίσαμε τα αναφιλητα-ποιητικό μα πέρα για πέρα αληθινο.

άνοιξη έχεις να έρθεις καιρό-αν σε είδα μια δυο φορες κατά λάθος-ποθώ τρελά να κάνω λάθος,να ξαστοχήσω και να σε συναντήσω

αμην

Το αναπάντεχο του τέλους

2006-02-07T17:59:00.000Z

Μαζί

2006-01-24T12:18:00.000Z

προχωράς προχωράς και δεν τολμάς να ελπίζεις

ταξιδεύεις ταξιδεύεις κι ορμάς στο ένα σημείο

συστέλεσαι και είσαι κάπου

διαστέλεσαι και είσαι παντού

ναι

2006-01-19T19:49:00.000Z

να 'χεις τύχη
να 'χεις τύχη

κι η χρονια να σου πετύχει

ο φοίνικας το κυπαρίσσι και το σπουργιτάκι

2006-01-15T13:47:00.000Z

άρχοντα κωνσταντίνε καλησπέρα

θα ήθελα πολύ να γράφω πιο συχνά εδώ αλλά δεν είναι το πιο εύκολο πράγμα.

Το θέλω όμως πολύ.

Ήμουν εδώ γύρω και ζούσα ως συνήθως στον αγαπημένο μου ρυθμό της έντασης αλλά και της αφοσιωμένης απομόνωσης.

Κάποιο δίκιο έχουν κι αυτοί που μας κατηγορούν πως αποχτούμε διαδικτυακούς φίλους γιατί δεν έχουμε τί άλλο να κάνουμε.

Είχα πολλά να κάνω αλλά σαν το ηλεκτρικό καραβάκι που στέλνεις εδώ δεν βρήκα πουθενά.

Φυσικά η ζωή συνεχίζεται.

Κάποτε έζησα σε κάποιο σπίτι που έβλεπε σε έναν μεγάλο κόλπο και όλη η περιοχή κατηφόριζε προς την θάλασσα γεμάτη ελιές, κυπαρίσσια και τον Μάρτη πετάγονταν κυκλάμινα και ανεμώνες.

Έπρεπε να περπατήσεις κοντά πέντε χιλιόμετρα για να πας στην πόλη και να δεις τις εφημερίδες να τις ξεφυλλίζει ένας βοριάς παγωμένος και κάποια καφέ αντηχούσαν παράφωνες μουσικές που δεν έδεναν με τίποτα με την αγριάδα του χειμωνιάτικου ουρανού.

Έπαιρνες κι εσύ ένα ζεστό καφέ μήπως συμβιβάσεις τα ασυμβίβαστα αλλά πάντα έπρεπε να πέσει πρώτα η νύχτα για να καρφώσεις τις σκέψεις σου στο σώμα του κυπαρισσιού και του φοίνικα που στέκονταν φρουροί του δρόμου για το σπίτι.

Σπίτι!Το ήξερες πως αυτό δεν ήταν το δικό σου σπίτι και πως με το πρώτο φως θα πέρναγε μια βάρκα από κάτω και θα την ακολουθούσαν γλάροι που τους άκουγες αλλά δεν τους είχες δει.
Τους υπολόγιζες για χιλιάδες.
Θα πήγαιναν γραμμή για τον φοίνικα και το κυπαρίσσι και θα τραβούσαν ό,τι είχε απομείνει από τις σκέψεις σου και θα λέκιαζαν την πεποίθησή σου με κουτσουλιές και λάσπες.

Μια μέρα βρήκα κάτω από το κυπαρίσσι ένα νεκρό σπουργίτι.
Τρόμαξα για τον κακό οιωνό και περπάτησα παρακάτω.
Ήταν τέλη Φλεβάρη και το κρύο περνούσε μέσα από το αστείο παλτουδάκι μου.
Ξαναγύρισα λοιπόν και πήρα το πουλί.
Από τί είχε πεθάνει;

Κατέβηκα στην ρίζα του κυπαρισσιού και το έθαψα κάτω από πολλές στρώσεις φρέσκου τριφυλλιού.Ζεσταθήκαμε έτσιι και οι δύο.

Πιο κάτω χτύπησε το κινητό μου και ήταν η αδερφή μου.
Ήθελε να μου ευχηθεί Χρόνια πολλά για τα γεννέθλιά μου.
Άρα ήταν οχτώ Απριλίου.Γεννήθηκα εκεί ενώ η Κατερίνα με ρωτούσε
-Πού είσαι;...
Φυσούσε βλέπεις δυνατά και ακουγόμουν σαν να ήμουν στο πέλαγος.

Το γεγονός αυτό μου φάνηκε τότε μυστικό και ασήμαντο.

Χάθηκα λοιπόν αυτό τον καιρό γιατί το γεγονός που σου ιστόρησα ήρθε και μου έφερε νέα.

Ο φοίνικας και το κυπαρίσσι γελάσαν αρκετά μαζί μου αλλά με αγάπησαν.

Για πολλούς λόγους που εκείνοι ξέρουν.

Το σπουργιτάκι έπεσε για κάποιο λόγο και πλέον κολυμπά σε άλλο αιθέρα.

Και πολλά άλλα που δεν μπορώ να σοθ πω με λόγια.

ΥΣ
Το κειμενάκι αφιερώνεται στον Δ.
Κώστα Κομπ. σε σκέφτομαι και εύχομαι να γίνει ο τοίχος πόρτα.
Γίνεται καμιά φορά κι αυτό.