tag:blogger.com,1999:blog-133446252011-12-05T12:27:38.107ZΕιμαι...Αστραδενήhttp://www.blogger.com/profile/06665733574002346355noreply@blogger.comBlogger981100tag:blogger.com,1999:blog-13344625.post-77328745574398864682009-07-21T23:10:00.006+01:002009-07-21T23:35:33.175+01:00<object width="320" height="266" class="BLOG_video_class" id="BLOG_video-d4409133fbf8610e" classid="clsid:D27CDB6E-AE6D-11cf-96B8-444553540000" codebase="http://download.macromedia.com/pub/shockwave/cabs/flash/swflash.cab#version=6,0,40,0"><param name="movie" value="http://www.youtube.com/get_player"><param name="bgcolor" value="#FFFFFF"><param name="allowfullscreen" value="true"><param name="flashvars" value="flvurl=http://v15.nonxt1.googlevideo.com/videoplayback?id%3Dd4409133fbf8610e%26itag%3D5%26app%3Dblogger%26ip%3D0.0.0.0%26ipbits%3D0%26expire%3D1329998219%26sparams%3Did,itag,ip,ipbits,expire%26signature%3D3EA1724BE5D01D513346B1E1C19801E0B3A3B186.1FC27BFD10672C9CF0739B2EA8677476E01153D1%26key%3Dck1&amp;iurl=http://video.google.com/ThumbnailServer2?app%3Dblogger%26contentid%3Dd4409133fbf8610e%26offsetms%3D5000%26itag%3Dw160%26sigh%3DVuDjhJnEoyRah8DVhKKkQF2LqFI&amp;autoplay=0&amp;ps=blogger"><embed src="http://www.youtube.com/get_player" type="application/x-shockwave-flash"width="320" height="266" bgcolor="#FFFFFF"flashvars="flvurl=http://v15.nonxt1.googlevideo.com/videoplayback?id%3Dd4409133fbf8610e%26itag%3D5%26app%3Dblogger%26ip%3D0.0.0.0%26ipbits%3D0%26expire%3D1329998219%26sparams%3Did,itag,ip,ipbits,expire%26signature%3D3EA1724BE5D01D513346B1E1C19801E0B3A3B186.1FC27BFD10672C9CF0739B2EA8677476E01153D1%26key%3Dck1&iurl=http://video.google.com/ThumbnailServer2?app%3Dblogger%26contentid%3Dd4409133fbf8610e%26offsetms%3D5000%26itag%3Dw160%26sigh%3DVuDjhJnEoyRah8DVhKKkQF2LqFI&autoplay=0&ps=blogger"allowFullScreen="true" /></object><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/13344625-7732874557439886468?l=astradeni.blogspot.com' alt='' /></div>Αστραδενήhttp://www.blogger.com/profile/06665733574002346355noreply@blogger.com10tag:blogger.com,1999:blog-13344625.post-35267609266443318902007-07-08T18:51:00.000+01:002007-07-08T18:53:21.155+01:00<a href="http://bp3.blogger.com/_9j0Y2UBUDIo/RpEkc_Fd8JI/AAAAAAAAACA/52Yw1WfewAo/s1600-h/papagalos.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5084885534667305106" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://bp3.blogger.com/_9j0Y2UBUDIo/RpEkc_Fd8JI/AAAAAAAAACA/52Yw1WfewAo/s320/papagalos.jpg" border="0" /></a><br /><div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/13344625-3526760926644331890?l=astradeni.blogspot.com' alt='' /></div>Αστραδενήhttp://www.blogger.com/profile/06665733574002346355noreply@blogger.com8tag:blogger.com,1999:blog-13344625.post-72338838288230190962007-07-04T22:13:00.000+01:002007-07-04T22:20:16.653+01:00<a href="http://bp2.blogger.com/_9j0Y2UBUDIo/RowNp_Fd8II/AAAAAAAAAB4/fZcCJQMTXS8/s1600-h/el+creco1.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5083453094354612354" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://bp2.blogger.com/_9j0Y2UBUDIo/RowNp_Fd8II/AAAAAAAAAB4/fZcCJQMTXS8/s320/el+creco1.jpg" border="0" /></a><br /><div>Πόσο μου αρέσει που στην εποχή μας πεθαίνουν οι ιδεολογίες και τα οράματα.</div><div> </div><div>Τί ωραία εποχή για να αφήσουμε κατά μέρος το δίκαιο και το άδικο και να αναγνωρίσουμε το Μεγάλο Ιδανικό: το Συμφέρον.</div><div> </div><div>Σε αναγνωρίζω τιμημένο ιδανικό. Κι αν κάποτε άναψα θυμιάμα μπροστά σου δεν το ξεχνώ, όταν κοιτώ μέσα μου και γύρω μου.</div><div> </div><div>Τώρα συντρίβεσαι από την αδιαφορία μου. </div><div> </div><div>Καλύτερα να ζεις παρά να υπάρχεις.</div><div> </div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/13344625-7233883828823019096?l=astradeni.blogspot.com' alt='' /></div>Αστραδενήhttp://www.blogger.com/profile/06665733574002346355noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-13344625.post-36370622173685068392007-07-04T21:53:00.000+01:002007-07-04T22:10:06.439+01:00<a href="http://bp0.blogger.com/_9j0Y2UBUDIo/RowJIfFd8HI/AAAAAAAAABw/kRYzm_P9nlc/s1600-h/grammatiki.bmp"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5083448120782483570" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://bp0.blogger.com/_9j0Y2UBUDIo/RowJIfFd8HI/AAAAAAAAABw/kRYzm_P9nlc/s320/grammatiki.bmp" border="0" /></a> Μισώ την σκέψη:<br /><br />Αν θέλεις πολύ κάτι τότε γίνεται.<br /><br />Αυτή η χαζο-κοελιο-newage-ψαγμένη είναι μια βλακεία.<br /><br />Αν το εγώ είναι θεός και είσαι διατεθιμένος να κάνεις τα πάντα για να κερδίσεις αυτό που εσύ επιθυμείς τότε μάλιστα...το "θες πολύ και γίνεται".<br /><br />Μόλις το αποκτήσεις χάνεις την ψυχή σου και την καρδιά σου. Γιατί η ψυχή μεγαλώνει με άλλλους τρόπους.Η καρδιά ανάβει αλλιώς.<br /><br /> Ακριβώς όπως στον έρωτα.<br /><br />Θέλεις, αλλά ρωτάς τον άλλον:<br />Μ' αγαπάς;<br />Μ' αγαπάς όπως είμαι;<br /><br />Και περιμένεις.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/13344625-3637062217368506839?l=astradeni.blogspot.com' alt='' /></div>Αστραδενήhttp://www.blogger.com/profile/06665733574002346355noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-13344625.post-58119370255967561942007-07-04T21:04:00.000+01:002007-07-04T21:18:21.513+01:00<a href="http://bp0.blogger.com/_9j0Y2UBUDIo/Rov9gvFd8GI/AAAAAAAAABo/5Q49DAJ1IxM/s1600-h/dafni.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5083435343254777954" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://bp0.blogger.com/_9j0Y2UBUDIo/Rov9gvFd8GI/AAAAAAAAABo/5Q49DAJ1IxM/s320/dafni.jpg" border="0" /></a><br /><div>Αγαπημένο μου ημερολόγιο</div><div> </div><div>υπήρχε μια εποχή που η ποίηση και η μουσική μου μιλούσε. Τώρα μόνο με πνίγει. Μου αρέσει να διαβάζω μόνο μαρτυρίες για διάφορα αλλά δεν πιστεύω πλέον στην τέχνη. Και ο πολιτισμός μια μεγάλη ψευτιά.</div><div> </div><div> Ωραίο νέο θα μου πεις...</div><div> </div><div>Πιο πολύ μου μιλά η αγάπη κι ο πόνος. </div><div> </div><div>Γράφω αυτό το μηνυματάκι και το πετώ τρυφερά στο άγνωστο διαδίκτυο, εκεί που εγώ κι εσείς περπατούμε ολομόναχοι. Σταματάμε, χτυπάμε στον τοίχο, και συνεχίζουμε. Κι αν κοιταζόμασταν στα μάτια;</div><div> </div><div>Εξομολόγηση</div><div> </div><div>Ζούμε στην κόλαση του εγώ τόσο πολύ που μια στιγμή να το νιώσεις ξέρεις πως η ζωή είναι πλέον άχρηστη.</div><div> </div><div>Τί να κάνεις τα πάντα αν δεν τα μοιράζεσαι;</div><div> </div><div> </div><div> </div><div> </div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/13344625-5811937025596756194?l=astradeni.blogspot.com' alt='' /></div>Αστραδενήhttp://www.blogger.com/profile/06665733574002346355noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-13344625.post-28824624543727164962007-07-03T19:44:00.000+01:002007-07-03T19:49:50.482+01:00<a href="http://bp1.blogger.com/_9j0Y2UBUDIo/RoqZ3PFd8EI/AAAAAAAAABY/yY-zV128yJ8/s1600-h/aioroumeno.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5083044303662346306" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://bp1.blogger.com/_9j0Y2UBUDIo/RoqZ3PFd8EI/AAAAAAAAABY/yY-zV128yJ8/s320/aioroumeno.jpg" border="0" /></a><br /><div>Τί όμορφα που επιπλέουμε!</div><div>Χωρίς θάλασσα και ήλιο. </div><div>Με λίγη επιθυμία για αγάπη.</div><div> </div><div> </div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/13344625-2882462454372716496?l=astradeni.blogspot.com' alt='' /></div>Αστραδενήhttp://www.blogger.com/profile/06665733574002346355noreply@blogger.com5tag:blogger.com,1999:blog-13344625.post-55129480082128137702007-06-15T00:42:00.000+01:002007-06-15T00:58:06.145+01:00<a href="http://bp3.blogger.com/_9j0Y2UBUDIo/RnHS0CkARYI/AAAAAAAAABQ/v4rODup2cIY/s1600-h/athen_mwk_03.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5076070046506173826" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://bp3.blogger.com/_9j0Y2UBUDIo/RnHS0CkARYI/AAAAAAAAABQ/v4rODup2cIY/s320/athen_mwk_03.jpg" border="0" /></a><br />Αγαπημένο μου ημερολόγιο<br /><br />είναι άραγε πολύ αργά να σου μιλώ;<br />Καλά και πότε ήταν νωρίς;<br /><br />Ποτέ δεν είναι αργά να κάνεις μια ευχή<br /><br />Θεέ μου όπως δυνατός είναι ο έρωτας έτσι ας έλκεται κι ο άνθρωπος από τον πόνο.Να μην τον φοβάται.Να φτιάχνει από τα κομμάτια του κραταιά τείχη που θα σώζουν. Να μην τον φοβάται αλλά να τον αρπάζει και να τον μεταποιεί σε πέτρα αθάνατη. Οι άνθρωποι που θα έρθουν μετά από εμάς να μην χαθούν.Να δουν τον δικό μας πόνο και να αναστενάξουν. Ας γίνει αυτός ο αναστεναγμός μια ελπίδα για ό,τι καλύτερο.<br /><br />Τον πόνο που μας χαρίστηκε να τον σεβαστούμε. Να τον κάνουμε τείχη κραταιά που σώζουν.Η ανατριχίλα αυτή να έρθει μέσα και από ουρλιαχτό να βγάλει τραγούδι. Οι άνθρωποι που θα έρθουν μετά από εμάς να μη χαθούν. Να δουν τον δικό μας πόνο και να πουν:<br /><br />Ε σ' αυτόν τον κόσμο θα ζήσουμε χωρίς φόβο. Κι αν έρθει ο πόνος έχουμε τείχη κραταιά από τόσους άλλους που έφυγαν. Σε αυτά θα ακουμπήσουμε.<br /><br />Κι εμείς. Κι εμείς. Σε αυτά θα ακουμπήσουμε και θα ευχηθούμε:<br />Θεέ μου όπως ο έρωτας έλκει ας έλκει κι ο πόνος. Να μη τον φοβόμαστε. Να τον τιμάμε.<br />Αυτός μας γέννησε.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/13344625-5512948008212813770?l=astradeni.blogspot.com' alt='' /></div>Αστραδενήhttp://www.blogger.com/profile/06665733574002346355noreply@blogger.com8tag:blogger.com,1999:blog-13344625.post-7963900726322083502007-06-14T13:23:00.000+01:002007-06-14T13:30:15.182+01:00<a href="http://bp1.blogger.com/_9j0Y2UBUDIo/RnEz_ikARUI/AAAAAAAAAAs/0ARqehILm7U/s1600-h/cos-t224-24.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5075895421725852994" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://bp1.blogger.com/_9j0Y2UBUDIo/RnEz_ikARUI/AAAAAAAAAAs/0ARqehILm7U/s320/cos-t224-24.jpg" border="0" /></a><br /><div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/13344625-796390072632208350?l=astradeni.blogspot.com' alt='' /></div>Αστραδενήhttp://www.blogger.com/profile/06665733574002346355noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-13344625.post-59908776319537488502007-06-14T12:12:00.000+01:002007-06-14T12:35:52.962+01:00<a href="http://bp1.blogger.com/_9j0Y2UBUDIo/RnEjcikARTI/AAAAAAAAAAk/JwwdQKPCncc/s1600-h/theo3.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5075877228244387122" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://bp1.blogger.com/_9j0Y2UBUDIo/RnEjcikARTI/AAAAAAAAAAk/JwwdQKPCncc/s320/theo3.jpg" border="0" /></a> Αγαπημένο μου ημερολόγιο<br /><br />έλα να φιλοσοφήσουμε! Δεν είναι ωραίο που προσπαθείς στη ζωή σου με τόσο πείσμα, με τόσες θυσίες να φέρεις ένα καλοκαίρι, μπορεί και δέκα χρόνια να προσπαθείς, και να μην γίνεται- ενώ στη φύση έρχεται το καλοκαίρι χωρίς καμιά προσπάθεια.<br /><br />Μαθαίνεις μουσική με τόσο κόπο και τα πρωινά κάθε πουλάκι σε ξεπερνά πάλι και πάλι.<br /><br />Φτιάχνεσαι πως εσύ και μόνο εσύ είσαι το κέντρο και βλέπεις μια φωτογραφία σου στη θάλασσα όπου είσαι μια κουκίδα στο μπλε, μια κουκίδα μαύρη!<br /><br />Αγαπάς βαθειά, αγαπάς ακατάληπτα και το τεράστιο νεκροταφείο που προσπέρασες γίνεται αεροδρόμιο.<br /><br />Ενεός κοιτάς τον ουρανό και σου πέφτει το ποτήρι από το χέρι.<br /><br />Αγαπάς και συγχωρείς, συν -χωρείς.<br /><br />Συγχωρείς σημαίνει πως πετάς το αστείο σφυράκι σου και την αξιολύπητη τσουγκράνα σου. Με την άκρη του ματιού σου βλέπεις όσα έφτιαξες. Ε, από σένα η άνοιξη δεν εξαρτάται. Το καλοκαίρι έρχεται μόνο του.<br /><br />Με πονά αυτό, πονά τον μακεδονίτικο εγωισμό μου, αλλά έτσι είναι.<br /><br />Κι ύστερα αρχίζουν οι συγκρίσεις -εγώ δεν έχω καλοκαίρι, ο άλλος έχει...κλπ. κλπ. Όλοι έχουμε καλοκαίρι. Δεν είναι υπόθεση ατομική.<br /><br />Αρχοντιά μέσα μου δεν υπάρχει;<br /><br />Υ.Σ. Η εικόνα είναι του Θεόφιλου.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/13344625-5990877631953748850?l=astradeni.blogspot.com' alt='' /></div>Αστραδενήhttp://www.blogger.com/profile/06665733574002346355noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-13344625.post-45574989263569238962007-06-13T13:56:00.000+01:002007-06-13T14:07:39.320+01:00<a href="http://bp2.blogger.com/_9j0Y2UBUDIo/Rm_sDSkARSI/AAAAAAAAAAc/kPYVuRhaqMQ/s1600-h/Terracotta+statuette+of+a+seated+youth+with+articulated+arms,+late+4th–early+3rd+century+B..jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5075534846336451874" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://bp2.blogger.com/_9j0Y2UBUDIo/Rm_sDSkARSI/AAAAAAAAAAc/kPYVuRhaqMQ/s320/Terracotta+statuette+of+a+seated+youth+with+articulated+arms,+late+4th%E2%80%93early+3rd+century+B..jpg" border="0" /></a><br /><div>η καιτιγίδα είναι οργή Θεού ή η λιακάδα;</div><br /><div></div><br /><div>Τα πολυφημισμένα νησιά ζαρώνουν. Το δώρο του Θεού αν έτσι αποκαλείται το χαμόγελο φυτρώνει καταφρονεμένο σε κάποιο μαράζι.</div><br /><div>Τί είναι το μαράζι;</div><br /><div>Άτιμη φαντασία, παρακόρη της βιοπάλης. Πίσω στο πέτρινο ακρογιάλι τι έμεινε;</div><br /><div>Μήπως η ελευθερία είναι υπόθεση τοπίου; Κάθε άλλο. Μάλλον υπόθεση εσωτερική αλλά κι αυτός ο διαχωρισμός τί άκαρδος που είναι;</div><br /><div>Τί ψάχνουμε;</div><br /><div></div><br /><div>Άφησα για μαγιά μέσα μου κάτι άγνωστο. Και πάντα φτάνω. </div><br /><div></div><br /><div>Αλλά πλέον πρέπει να μετακινηθεί η συγκίνηση από την πεθυμιά στο πένθος. Στην απλότητα μιας νεκροκεφαλής που ακουμπά σε άλλες χιλιάδες. Ματαιότητα; Και γιατί να επιθυμεί κανείς να γνωρίσει αν δεν νιώθει. Κι αν νιώθει τί μ' αυτό;</div><br /><div></div><br /><div>Η βάρκα πάει κι ακουμπά στον ύμνο. Αργοπερνούν τα κύματα και τα σύννεφα. Η ορθοστασία συνεχίζεται. Μα δεν είμαστε καθόλου αυτού του κόσμου και ψάχνουμε ξάγναντο στην ένωση.</div><br /><div></div><br /><div>Και πιασμένη σε αγκίστρι πικρό κοιτώ απονήρευτα τα μαγαζιά του κόσμου.</div><br /><div></div><br /><div>Έχεις ανάγκη από τίποτε;</div><br /><div></div><br /><div>Ε, θα περάσει κι αυτό.</div><br /><div></div><br /><div>Το κακό φουσκώνει και περνά μέσα από την γενιά των ανθρώπων. Το καλό πάλι μένει σαν αλάτι. Και δεν είναι για την νοστιμιά ούτε για τη συντήρηση.</div><br /><div></div><br /><div>Ακούσατε την εκπομπή της Αστραδενής</div><br /><div></div><br /><div>Ακούσατε.</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/13344625-4557498926356923896?l=astradeni.blogspot.com' alt='' /></div>Αστραδενήhttp://www.blogger.com/profile/06665733574002346355noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-13344625.post-75248219857554639082007-06-13T12:43:00.000+01:002007-06-13T12:45:17.609+01:00<a href="http://bp1.blogger.com/_9j0Y2UBUDIo/Rm_YaCkARRI/AAAAAAAAAAU/j2OpWvM93pE/s1600-h/Statuette+of+a+veiled+and+masked+dancer,+ca.+250–220+B.C..jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5075513246945920274" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://bp1.blogger.com/_9j0Y2UBUDIo/Rm_YaCkARRI/AAAAAAAAAAU/j2OpWvM93pE/s320/Statuette+of+a+veiled+and+masked+dancer,+ca.+250%E2%80%93220+B.C..jpg" border="0" /></a><br /><div>διάβασα κάποια παλιά μου κείμενα και πόσο ντρέπομαι!</div><div> </div><div>χάλια</div><div> </div><div>πολύ χάλια</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/13344625-7524821985755463908?l=astradeni.blogspot.com' alt='' /></div>Αστραδενήhttp://www.blogger.com/profile/06665733574002346355noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-13344625.post-53266167090573693082007-06-13T12:34:00.000+01:002007-06-13T12:38:49.104+01:00<a href="http://bp2.blogger.com/_9j0Y2UBUDIo/Rm_WjSkARQI/AAAAAAAAAAM/93DSmN_td1s/s1600-h/h2_god2_1.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5075511206836454658" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://bp2.blogger.com/_9j0Y2UBUDIo/Rm_WjSkARQI/AAAAAAAAAAM/93DSmN_td1s/s320/h2_god2_1.jpg" border="0" /></a> Αγαπημένο μου ημερολόγιο<br /><br />το μήνυμα της παράδοσης είναι καθαρό<br /><br />χωρίς κεφάλι μπορείς να πετάς αιώνια!<br /><br />Εξυπνάδες;<br /><br />Καλές είναι κι αυτές!<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/13344625-5326616709057369308?l=astradeni.blogspot.com' alt='' /></div>Αστραδενήhttp://www.blogger.com/profile/06665733574002346355noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-13344625.post-29348001439973098192007-06-13T12:07:00.000+01:002007-06-13T12:17:52.187+01:00Αγαπημένο μου ημερολόγιο<br /><br />νομίζω πως τα τζιτζίκια ακολουθώντας το δικό μου παράδειγμα έχουν βουβαθεί!<br />Τόση ζέστη κι ακόμα να ξεκινήσουν. Άλλες φορές από τέλη Μαΐου ξεκινούσαν το μέτρημα και τώρα...<br /><br />Ε καλά<br /><br />πες μας τώρα πως δεν ξέρεις πως τα τζιτζίκια μετρούν!<br /><br />Ένα πρόβλημα τρία τζι τζι τζι<br />επί εφτά τζι τζι.<br /><br />Μία επιθυμία δεκαέξι τζιτζιτζί επί οχτώ τζι....<br /><br /> Και λοιπά και λοιπά...<br /><br />Αχ τί καημός να ξέρεις πως τα τζιτζίκια είναι πιο έξυπνα από σένα. Πιο όμορφα. Πιο χρήσιμα.<br /><br />Αυτό είναι ένα μήνυμα για την μονοτονία του τραγουδιού των τζιτζικιών και για την αξιοζήλευτη ουσία του να είσαι τζιτζίκι. Ο χαζός ο άνθρωπος πάλι έβγαλε για το τζιτζίκι το βλακώδες παραμύθι της αποταμίεσης.<br /><br />Που να δούμε Θεού πρόσωπο!<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/13344625-2934800143997309819?l=astradeni.blogspot.com' alt='' /></div>Αστραδενήhttp://www.blogger.com/profile/06665733574002346355noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-13344625.post-84258263448849852922007-06-13T11:22:00.000+01:002007-06-13T11:39:29.871+01:00Αγαπημένο μου ημερολόγιο<br /><br />έλειπα τόσο καιρό γιατί παρακολουθούσα πως σκεφτόμουν.Τί σκεφτόμουν. Παρακολουθούσα προσεκτικά νύχτα μέρα.<br /><br />Δεν υπάρχουν αποτελέσματα.<br /><br />Ωραίο να υπάρχεις αλλά πιο ωραίο να ζεις!<br /><br />Δεν τό'πα εγώ βέβαια. Δεν είναι ωραίο?<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/13344625-8425826344884985292?l=astradeni.blogspot.com' alt='' /></div>Αστραδενήhttp://www.blogger.com/profile/06665733574002346355noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-13344625.post-1160414507770538852006-10-09T18:14:00.000+01:002006-10-09T18:22:37.343+01:00καλησπέρα<br />μου πήρε τόσο καιρό αλλά νά 'μαι πάλι<br />όχι η ίδια<br />αλλιώτικη<br /><br />οι τελευταίες βροχές σκότωσαν οριστικά το καλοκαίρι που το έζησα από την καλή και την ανάποδή του<br /><br />κι αυτές τις μέρες πολύ θέλω να συνεχίσω εδώ το...<br /><br />Αγαπημένο μου ημερολόγιο<br />ώρα να κυριολεκτούμε.Γιατί να μην προτείνω έναν ανάστατο νέο τρόπο ζωής;<br /><br />1.Χωρίς τηλεόραση-δεν είχα έτσι κι αλλιώς-δεν έχασα τίποτα<br /><br />2.Ζώντας στην Αθήνα.Ωραιότατα!Γιατί όλοι κατηγορούν την Ελλάδα αφού οι ίδιοι φταίμε;<br /><br />3.Απομακρύνομαι τρέχοντας από όνειρα και φιλοδοξίες.Λέξεις μονάχα χωρίς ουσία με πάχος πολλών ανπηριών μου να ζήσω την απλότατη ζωή. Ζήτω!<br /><br />4.Χωρίς πόνο.Δεν δίνεις,δεν παίρνεις. Απλό.<br /><br />5.Ησυχία.Απόλυτη.<br /><br />6........................<br /><br />Σκοτώστε το μυαλό σας Αστραδενή.<br />Δεν είναι δικό σου.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/13344625-116041450777053885?l=astradeni.blogspot.com' alt='' /></div>Αστραδενήhttp://www.blogger.com/profile/06665733574002346355noreply@blogger.com10tag:blogger.com,1999:blog-13344625.post-1147108931513783932006-05-08T18:09:00.000+01:002006-05-08T18:22:11.533+01:00<a href="http://photos1.blogger.com/blogger/737/1169/1600/ILIOS.png"><img style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://photos1.blogger.com/blogger/737/1169/320/ILIOS.png" border="0" /></a><br /><table id="HB_Mail_Container" height="100%" cellspacing="0" cellpadding="0" width="100%" border="0" unselectable="on"><tbody><tr height="100%" width="100%" unselectable="on"><td id="HB_Focus_Element" valign="top" width="100%" background="" height="250" unselectable="off"><p>Σε περιπτωση που κάποιοι διαβάζουν αυτό το ημερολόγιο</p><p> να σου πω</p><p> πως σύντομα θα γράφω πιο συχνά</p><p>οι μέρες περνάνε κάθε άλλο παρά συνηθισμένα</p><p>τόσο διαφορετικές που μάλλον στο μέλλον θα ξεχωρίζουν όπως οι πασχαλίτσες στα φύλλα</p><p>κι όχι δεν είναι ποιητικός συνειρμός</p><p>αλλά άμεσος συμβολισμός για την ευχή που επαναλαμβάνω μέσα μου μέρα νύχτα</p><p>Για το Πάσχα δεν έχω τίποτε να πω.</p><p>Πνευματικότητα υπάρχει στην ύπαρξή μας -όσο αντέχει</p><p>ούτε φτερό παραπάνω-κι ας διαβάζουμε πολλα...</p><p>Ευχαριστώ για τα μηνύματα που αφήνετε.</p><p>Είναι δυσνόητα αυτά που γράφω; Ε όχι τόσο.</p><p>Απλό παράδειγμα.Σας στέλνω έναν ήλιο -δωρεάν και για όλους.<br /></p></td></tr><tr hb_tag="1" unselectable="on"><td style="FONT-SIZE: 1pt" height="1" unselectable="on"><div id="hotbar_promo"></div></td></tr></tbody></table><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/13344625-114710893151378393?l=astradeni.blogspot.com' alt='' /></div>Αστραδενήhttp://www.blogger.com/profile/06665733574002346355noreply@blogger.com11tag:blogger.com,1999:blog-13344625.post-1143472295263508952006-03-27T15:39:00.000+01:002006-03-27T16:11:35.556+01:00<a href="http://photos1.blogger.com/blogger/737/1169/1600/water-drops-16-AJHD.jpg"><img style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://photos1.blogger.com/blogger/737/1169/320/water-drops-16-AJHD.jpg" border="0" /></a><br />Δεν προλαβαίνω να γράψω τίποτε ωραίο στο ημερολόγιό μου.<br /><br />Αγαπημένο μου ημερολόγιο<br /><br />η μέρα μεγαλώνει από μόνη της αλλά και με την βοήθειά μας.<br /><br />Τα χελιδόνια βρίσκουν το δρόμο από μόνα τους και έρχονται από την Αφρική.<br /><br />Στον δρόμο αντέχουν.<br /><br />Είμαι ανόητη.<br /><br />Είσαι λοιπόν κι εσύ ανόητο.<br /><br />Με διαδοχικές επιδράσεις είναι και όλος ο ωραίος κόσμος ανόητος.<br /><br />Ανάποδα πορευόμενη ευτυχώς το βλέπω πως είμαι κι εγώ ωραία όπως ο κόσμος.<br /><br /><span style="color:#ff0000;">Το Πάσχα έρχεται.</span><br /><br /><span style="color:#ffff33;">Κι αυτό είναι απλώς μια προειδοποίηση!</span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/13344625-114347229526350895?l=astradeni.blogspot.com' alt='' /></div>Αστραδενήhttp://www.blogger.com/profile/06665733574002346355noreply@blogger.com12tag:blogger.com,1999:blog-13344625.post-1143108421571076492006-03-23T09:56:00.001Z2006-03-23T10:07:01.573Z<a href="http://photos1.blogger.com/blogger/737/1169/1600/zzz.jpg"><img style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://photos1.blogger.com/blogger/737/1169/320/zzz.jpg" border="0" /></a><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/13344625-114310842157107649?l=astradeni.blogspot.com' alt='' /></div>Αστραδενήhttp://www.blogger.com/profile/06665733574002346355noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-13344625.post-1143107970669557512006-03-23T09:56:00.000Z2006-03-23T09:59:30.696ZΆνοιξη: φώτισε μου το σκότος<br />Η νύχτα ανασαίνει πάνω από τους πορτοκαλo<br />ανθούς<br /> διασχίζουμε την κοιλάδα με τα δακρυσμένα φύλλα<br /> ένα ρυάκι γενομένων μας προσπερνά<br /><br />Στάσου...δε σταματά ... όλο φεύγει<br />φεύγει ίσια κατά την θάλασσα,<br />ποία να ‘σαι θάλασσα ;<br /><br />και τι αστέρια είναι αυτά που άπλωσε το κύμα στην άμμο ;<br /><br />Ο Θόρυβος της βάρκας μας πήρε μακριά<br /><br />Ύστερα...Πέρασαν χειμώνες με το ψωμί και τ’ αγκάθι<br />Ο πόνος μεγάλωσε τη σιωπή...<br />Περιττό να σας πω για το δάκρυ και το μαχαίρι<br /><br />Θέλω μόνο τούτο<br /><br />Σήμερα , απομεσήμερο Κυριακής, ένα μικρό χελιδόνι στάθηκε για λίγο στο κεραμιδί μου παράθυρο, με κοίταξε<br /><br />-Δεν είμαι χελιδόνι, είπε, είμαι τ’ αστέρι που κάποτε παράτησες σε μια αμμουδιά<br />και φτερούγισε...<br /> δίχως να προλάβω να πω μια λέξη...δίχως να το ρωτήσω, τι απέγιναν τ’άλλα αστέρια<br /><br /> μόλις που κατάφερα να διακρίνω καθώς μίκραινε ένα αντιλάμπισμα ...<br /><br /> κάτι σαν χρυσή κλωστή ή χρυσή σκόνη, δεν είμαι σίγουρος, που διαχέονταν στον αιθέρα...<br /><br />μόλις είχε έρθει η Άνοιξη .<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/13344625-114310797066955751?l=astradeni.blogspot.com' alt='' /></div>Αστραδενήhttp://www.blogger.com/profile/06665733574002346355noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-13344625.post-1142855765072847462006-03-20T10:52:00.000Z2006-03-20T11:56:05.096Z<a href="http://photos1.blogger.com/blogger/737/1169/1600/a2.jpg"><img style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://photos1.blogger.com/blogger/737/1169/320/a2.jpg" border="0" /></a><br /><br />Ναι ξέρουμε πολύ καλά αυτό το χρώμα.<br />Ξέρουμε πολύ καλά αυτό το υλικό.<br />Βγαλμένο ολόκληρο από τη φωτιά.<br />Τέτοια η καρδιά μας και με ασβέστη άσβεστο ποτισμένη.<br />Γίνεται;<br />Έκεί εκεί να πάω σ' ένα...(γνωρίζεις τη συνέχεια του στίχου;)<br /><br />Καλώς όρισες Αστραδενή στον κόσμο σου.<br /><br />Γνώρισέ τον καλά κι αν μπορείς κυρίεψέ τον.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/13344625-114285576507284746?l=astradeni.blogspot.com' alt='' /></div>Αστραδενήhttp://www.blogger.com/profile/06665733574002346355noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-13344625.post-1140179826092684602006-02-17T12:02:00.000Z2006-02-17T12:37:06.113Z<a href="http://photos1.blogger.com/blogger/737/1169/1600/moon.jpg"><img style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://photos1.blogger.com/blogger/737/1169/320/moon.jpg" border="0" /></a><br />και μετά τι;<br /><br />τα λόγια είναι μόνο λόγια<br />τα λόγια δεν είναι μόνο λόγια<br /><br />η απομόνωση κάνει κακό<br />η απομόνωση κάνει καλό<br /><br />τα λόγια<br /><br />η απομόνωση<br /><br />ελπίζω να μην πάρεις το μήνυμα για ποιητικό μουρμουρητό<br /><br />κάποιο ίσως σφάλμα στα πρώτα χρόνια του ήρωα<br /><br />κάποια βλάβη ίσως στα κύτταρα και στους αδένες<br /><br />κάποια ευλογία και κάποια κατάρα<br /><br />είπαμε από εμάς η άνοιξη εξαρτάται,αλλά εννοούμε την άνοιξη που δεν θα αναπαράγουμε αλλά θα γεννήσουμε από την αρχή-γεννηθέντα ου ποιηθέντα-κάτι που δεν γίνεται εύκολα με το είναι μας,κάτι που θέλει να γίνει ελέω θεού-να ξεγίνει διαρκώς<br /><br />είπαμε από εμάς η άνοιξη εξαρτάται και πλάσαμε καρτερικά το χειμώνα μήπως και μας επισκευτεί εκείνη,μήπως και μας λυπηθεί-ευτυχώς είναι ανήλεη<br /><br />και φάγαμε ένα ωραίο γλυκό μέσα στα πεύκα.και θελήσαμε να κάνουμε τη σάρκα μάρμαρο,και ασημοκαπνίσαμε τα αναφιλητα-ποιητικό μα πέρα για πέρα αληθινο.<br /><br />άνοιξη έχεις να έρθεις καιρό-αν σε είδα μια δυο φορες κατά λάθος-ποθώ τρελά να κάνω λάθος,να ξαστοχήσω και να σε συναντήσω<br /><br />αμην<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/13344625-114017982609268460?l=astradeni.blogspot.com' alt='' /></div>Αστραδενήhttp://www.blogger.com/profile/06665733574002346355noreply@blogger.com6tag:blogger.com,1999:blog-13344625.post-1139336808027123192006-02-07T17:59:00.000Z2006-02-07T18:26:48.136Z<a href="http://photos1.blogger.com/blogger/737/1169/1600/normal_xristos1.jpg"><img style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://photos1.blogger.com/blogger/737/1169/320/normal_xristos1.jpg" border="0" /></a><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/13344625-113933680802712319?l=astradeni.blogspot.com' alt='' /></div>Αστραδενήhttp://www.blogger.com/profile/06665733574002346355noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-13344625.post-1138105648783908012006-01-24T12:18:00.000Z2006-01-24T12:27:36.136Z<a href="http://photos1.blogger.com/blogger/737/1169/1600/athos.jpg"><img style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://photos1.blogger.com/blogger/737/1169/320/athos.jpg" border="0" /></a><br />προχωράς προχωράς και δεν τολμάς να ελπίζεις<br /><br />ταξιδεύεις ταξιδεύεις κι ορμάς στο ένα σημείο<br /><br />συστέλεσαι και είσαι κάπου<br /><br />διαστέλεσαι και είσαι παντού<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/13344625-113810564878390801?l=astradeni.blogspot.com' alt='' /></div>Αστραδενήhttp://www.blogger.com/profile/06665733574002346355noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-13344625.post-1137700632730121232006-01-19T19:49:00.000Z2006-01-19T19:57:12.756Z<a href="http://photos1.blogger.com/blogger/737/1169/1600/aaa.jpg"><img style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; CURSOR: hand" alt="" src="http://photos1.blogger.com/blogger/737/1169/320/aaa.jpg" border="0" /></a><br />να 'χεις τύχη<br />να 'χεις τύχη<br /><br />κι η χρονια να σου πετύχει<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/13344625-113770063273012123?l=astradeni.blogspot.com' alt='' /></div>Αστραδενήhttp://www.blogger.com/profile/06665733574002346355noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-13344625.post-1137334864492686942006-01-15T13:47:00.000Z2006-01-15T14:21:04.516Z<a href="http://photos1.blogger.com/blogger/737/1169/1600/gogh.cypresses.jpg"><img style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://photos1.blogger.com/blogger/737/1169/320/gogh.cypresses.jpg" border="0" /></a> <strong>άρχοντα κωνσταντίνε καλησπέρα</strong><br /><br />θα ήθελα πολύ να γράφω πιο συχνά εδώ αλλά δεν είναι το πιο εύκολο πράγμα.<br /><br />Το θέλω όμως πολύ.<br /><br />Ήμουν εδώ γύρω και ζούσα ως συνήθως στον αγαπημένο μου ρυθμό της έντασης αλλά και της αφοσιωμένης απομόνωσης.<br /><br />Κάποιο δίκιο έχουν κι αυτοί που μας κατηγορούν πως αποχτούμε διαδικτυακούς φίλους γιατί δεν έχουμε τί άλλο να κάνουμε.<br /><br />Είχα πολλά να κάνω αλλά σαν το ηλεκτρικό καραβάκι που στέλνεις εδώ δεν βρήκα πουθενά.<br /><br />Φυσικά η ζωή συνεχίζεται.<br /><br />Κάποτε έζησα σε κάποιο σπίτι που έβλεπε σε έναν μεγάλο κόλπο και όλη η περιοχή κατηφόριζε προς την θάλασσα γεμάτη ελιές, κυπαρίσσια και τον Μάρτη πετάγονταν κυκλάμινα και ανεμώνες.<br /><br />Έπρεπε να περπατήσεις κοντά πέντε χιλιόμετρα για να πας στην πόλη και να δεις τις εφημερίδες να τις ξεφυλλίζει ένας βοριάς παγωμένος και κάποια καφέ αντηχούσαν παράφωνες μουσικές που δεν έδεναν με τίποτα με την αγριάδα του χειμωνιάτικου ουρανού.<br /><br />Έπαιρνες κι εσύ ένα ζεστό καφέ μήπως συμβιβάσεις τα ασυμβίβαστα αλλά πάντα έπρεπε να πέσει πρώτα η νύχτα για να καρφώσεις τις σκέψεις σου στο σώμα του κυπαρισσιού και του φοίνικα που στέκονταν φρουροί του δρόμου για το σπίτι.<br /><br />Σπίτι!Το ήξερες πως αυτό δεν ήταν το δικό σου σπίτι και πως με το πρώτο φως θα πέρναγε μια βάρκα από κάτω και θα την ακολουθούσαν γλάροι που τους άκουγες αλλά δεν τους είχες δει.<br />Τους υπολόγιζες για χιλιάδες.<br />Θα πήγαιναν γραμμή για τον φοίνικα και το κυπαρίσσι και θα τραβούσαν ό,τι είχε απομείνει από τις σκέψεις σου και θα λέκιαζαν την πεποίθησή σου με κουτσουλιές και λάσπες.<br /><br />Μια μέρα βρήκα κάτω από το κυπαρίσσι ένα νεκρό σπουργίτι.<br />Τρόμαξα για τον κακό οιωνό και περπάτησα παρακάτω.<br />Ήταν τέλη Φλεβάρη και το κρύο περνούσε μέσα από το αστείο παλτουδάκι μου.<br />Ξαναγύρισα λοιπόν και πήρα το πουλί.<br />Από τί είχε πεθάνει;<br /><br />Κατέβηκα στην ρίζα του κυπαρισσιού και το έθαψα κάτω από πολλές στρώσεις φρέσκου τριφυλλιού.Ζεσταθήκαμε έτσιι και οι δύο.<br /><br />Πιο κάτω χτύπησε το κινητό μου και ήταν η αδερφή μου.<br />Ήθελε να μου ευχηθεί Χρόνια πολλά για τα γεννέθλιά μου.<br />Άρα ήταν οχτώ Απριλίου.Γεννήθηκα εκεί ενώ η Κατερίνα με ρωτούσε<br />-Πού είσαι;...<br />Φυσούσε βλέπεις δυνατά και ακουγόμουν σαν να ήμουν στο πέλαγος.<br /><br />Το γεγονός αυτό μου φάνηκε τότε μυστικό και ασήμαντο.<br /><br />Χάθηκα λοιπόν αυτό τον καιρό γιατί το γεγονός που σου ιστόρησα ήρθε και μου έφερε νέα.<br /><br />Ο φοίνικας και το κυπαρίσσι γελάσαν αρκετά μαζί μου αλλά με αγάπησαν.<br /><br />Για πολλούς λόγους που εκείνοι ξέρουν.<br /><br />Το σπουργιτάκι έπεσε για κάποιο λόγο και πλέον κολυμπά σε άλλο αιθέρα.<br /><br />Και πολλά άλλα που δεν μπορώ να σοθ πω με λόγια.<br /><br />ΥΣ<br />Το κειμενάκι αφιερώνεται στον Δ.<br />Κώστα Κομπ. σε σκέφτομαι και εύχομαι να γίνει ο τοίχος πόρτα.<br />Γίνεται καμιά φορά κι αυτό.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/13344625-113733486449268694?l=astradeni.blogspot.com' alt='' /></div>Αστραδενήhttp://www.blogger.com/profile/06665733574002346355noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-13344625.post-1137251724416321802006-01-14T15:11:00.000Z2006-01-14T15:15:24.456Z<a href="http://photos1.blogger.com/blogger/737/1169/1600/0theofania.jpg"><img style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://photos1.blogger.com/blogger/737/1169/320/0theofania.jpg" border="0" /></a><br />το όνομα Ιωάννα ανώτερο σαφώς από το Αστραδενή<br /><br />Ιωάννα σημαίνει το φως του θεού στην χετταίικη γλώσσα<br /><br />στην ισραηλιτική σημαίνει χαριτωμένος από τον Θεό<br /><br />και στην προσωπική μου γλώσσα σημαίνει "μια φωνή μέσα στην έρημο"<br /><br />Τα Θεοφάνεια είναι η αγαπημένη μου γιορτή.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/13344625-113725172441632180?l=astradeni.blogspot.com' alt='' /></div>Αστραδενήhttp://www.blogger.com/profile/06665733574002346355noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-13344625.post-1134993860509762382005-12-19T11:44:00.000Z2005-12-19T12:04:20.553Z<a href="http://photos1.blogger.com/blogger/737/1169/1600/arkas.jpg"><img style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://photos1.blogger.com/blogger/737/1169/320/arkas.jpg" border="0" /></a><br />Σε απόσταση αναπνοής από μια γιορτή που διατηρεί μια τέτοια αντιθετικότητα που είναι να θαυμάζεις.<br /><br />Άλλοι γιορτάζουν την δυνατότητά τους να έχουν πολλά και να τα χαίρονται<br /><br />κι άλλοι γιορτάζουν την δυνατότητά τους να μην έχουν τίποτε αλλά να χαίρονται αυτό που γίνονται.<br /><br />Η δεύτερη χαρά δεν έρχεται μέσα από την τσέπη αλλά για εκείνον που αναζητεί της σωτηρίας το κεφάλαιον και τη φανέρωση των προαιώνων μυστηρίων.<br /><br />Όχι απλώς μια ιθάκη αλλά κάτι πολύ παραπάνω.<br /><br />Το αφήνω όμως αυτό γιατί δεν είναι ακόμα η μέρα να μπω στο σπήλαιο.<br /><br />Και έλεγα :η ιθάκη έτσι και η ιθάκη αλλιώς!<br /><br />Θα την φτάσω και θα την κάνω και θα την πιάσω και και και<br /><br />Βρέθηκα από ηληθιότητα στην θράκη.<br /><br />Μιλιά!<br /><br /> Σε ποιόν να ομολογήσεις την ηλιθιότητά σου;<br />Και τί αξίζει μια τέτοια ομολογία;<br /><br />Επιχείρησα να κάνω την θράκη ιθάκη.<br /><br />Η δύναμη του ανθρώπου είναι αξεπέραστη αλλά πέρα από το να την τεντώσω όσο δεν γίνεται δεν τα κατάφερα αυτή η δύναμη να μετατρέψει την θράκη σε ιθάκη.<br /><br />Τέτοια θαύματα δεν γίνονται.<br /><br />Ντροπή μου να λέω πως ζητάω θαύμα ενώ μόνο η ψευδαίσθηση θα σε έκανε να βλέπεις την θράκη για ιθάκη.<br /><br />Την αγάπησα έτσι όπως ήταν μπας και την ημερώσω.<br /><br />Απελπισία μαύρη.Δεν μπορείς να χαϊδεύεις την ηλιθιότητά σου.<br /><br />Την χτύπησα. Την έσυρα στην λάσπη.Μετάνιωσα.<br /><br />όμορφη άσκημη- η θράκη δεν φταίει για την δική μου ηλιθιότητα.<br /><br />Μαζεύτηκα σε ένα τοιχαλάκι, έκλαψα γοερά έξω από το πολεμικό μου μουσείο και παραμιλούσα<br /><br />-Δεν σε δέχομαι.Δεν σε θέλω.Την ιθάκη μου μονάχα και τίποτε άλλο.<br /><br />Γύρισε μουτζουρωμένη και μου είπε:<br /><br />-Κι αν είμαι η θράκη δεν είμαι και τυφλή.Μ'αρέσει η παρέα σου καλή μου ιθάκη.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/13344625-113499386050976238?l=astradeni.blogspot.com' alt='' /></div>Αστραδενήhttp://www.blogger.com/profile/06665733574002346355noreply@blogger.com9tag:blogger.com,1999:blog-13344625.post-1134747697833309892005-12-16T15:25:00.000Z2005-12-16T15:41:37.883ZΛοιπόν, όλα επιτρέπονται;<br /><br />Ο Αλιόσα ρωτάει τον μεγάλο του αδερφό για τις αρχές του και την ζωή του.<br />Και οι δύο Καραμάζωφ γνήσιοι αλλά τόσο διαφορετικοί.<br /><br />Λοιπόν,όλα επιτρέπονατι:<br /><br />Τί απατηλό! Η ελευθερία και η απελευθέρωση είναι τόσο κοντά.Το πρέπει και το δεν πρέπει μοιάζουν με δυο αδερφάκια καραμάζωφ που τρώνε και πίνουν στο ίδιο τραπέζι αλλά απλώς βλέπουν μια διαφορετική θέα από το παράθυρο που ανοίγει μπροστά τους.<br /><br />Εδώ όμως θα σου μιλήσω για κάτι πιο πλάγιο από την θέση μια καρέκλας σε ένα κοινό τραπέζι.θα σου φυτέψω ένα σπόρο παμπόνηρο και τετραπέρατο.Μην σπας τα πρέπει και μην τα καρφώνεις βαθειά στο νου σου.Υποκλίσου στην απουσία τους.Μόνο όταν δεν υπάρχουν αρχίζει να καλλιεργείται η καρδιά σου και ένας ηθικός ήλιος φωτίζει γύρω σου.<br /><br />Να θέλεις.<br />Να θέλεις πολύ.<br />Να θυμάσαι πως με τις βέργες πιάνεις τα πουλιά αλλά όχι το κελάηδισμά τους.<br />Κι όταν σου αρέσει να ακούς το αηδόνι δεν το πιάνεις, ούτε του το λες.<br />Το απολαμβάνεις μυστικά γιατί όλα τα όμορφα φτιάχτηκαν για να τα χαιρόμαστε.<br />Όχι για να τα ξεκοκαλίζουμε.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/13344625-113474769783330989?l=astradeni.blogspot.com' alt='' /></div>Αστραδενήhttp://www.blogger.com/profile/06665733574002346355noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-13344625.post-1134478382004731762005-12-13T12:01:00.000Z2005-12-13T12:53:02.023Z<a href="http://photos1.blogger.com/blogger/737/1169/1600/star-spiral.jpg"><img style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://photos1.blogger.com/blogger/737/1169/320/star-spiral.jpg" border="0" /></a><br />Είναι τρομερό να πιστεύεις στην δύναμη της απουσίας.<br />Να έχεις μεγάλη εμπιστοσύνη στο κενό.<br />Να μην επιβεβαιώνεις την δύναμή σου με χίλιους δυο τρόπους αλλά με τρόπο απλό να υποχωρείς μπροστά στην απουσία.<br /><br />Τί να κάνω;<br />Τί να πω;<br />Τί να γίνω;<br /><br />-Τίποτε!<br />λες με αυτοπεποίθηση και σοφία.<br /><br />Γιατί εάν έκανες κάτι θα επαργύρωνες τα είδωλα που ήδη υπάρχουν μέσα σου και τριγύρω.<br /><br />Εάν όμως αποδεχτείς αυτό που εμείς οι ανόητοι ονομάζουμε απουσία,τότε ίσως και να δεις μια δέσμη φωτός να περνά πίσω από τα σκοτεινά είδωλα και να σου φωτίζει ένα μικρό μονοπατάκι.<br /><br />Ένα δρομάκι στενό που βγάζει στην πατρίδα της απουσίας.Εκεί πολλά από όσα αναζητούσες, πολλά με απόντα ονόματα ίσως και να ενυπάρχουν με τρόπο περίεγο και διαφορετικό.<br /><br />Δύσκολο είναι να μιλήσεις καθαρά για την ομορφιά της απουσίας.<br />Να αρχίσω με ένα απλό παράδειγμα.<br /><br />Στον πλανήτη μας είναι καθαρό πως οι φωνές των απόντων κάποια στιγμή θα αλλάξουν την ροή των πραγμάτων.<br /><br />Υπάρχουν έτσι κι αλλιώς πολλών λογιών απουσίες.<br /><br />Μία από αυτές είναι η απόσταση.<br /><br />Εκεί στην άκρη του δικού μας κόσμου πεινάνε, κρυώνουν, διψάνε, πεθαίνουν ήσυχα, όπως πέφτουν τα φύλλα από τα δέντρα.<br /><br />Στον δικό μας κόσμο φτάνει το άρωμα της απουσίας αυτών των ανθρώπων.<br />Ένα γλυκό άρωμα θυσίας που μπαίνει βαθειά στην καρδιά και λέει:<br /><br />-Υπάρχεις λοιπόν εσύ κι οι άλλοι χάθηκαν.Νά'σαι καλά.<br /><br />Καμιά κακία, καμιά εκδικητικότητα.<br /><br />Μια ευλογία γενναιώδωρη από στόματα πονεμένα που ακουμπά τα μέτωπά μας.<br />Κατοικεί εκεί και μπορεί να ανθίσει,<br />μπορεί και να σαπίσει και να γίνει κατάρα.<br /><br />Κατοικεί εκεί θέλουμε δεν θέλουμε γιατί με τους απόντες είμαστε ένα.Δεν το βλέπουμε αλλά από αυτό θα εξαρτηθεί η ύπαρξή μας.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/13344625-113447838200473176?l=astradeni.blogspot.com' alt='' /></div>Αστραδενήhttp://www.blogger.com/profile/06665733574002346355noreply@blogger.com5tag:blogger.com,1999:blog-13344625.post-1134120229333335912005-12-09T09:15:00.000Z2005-12-09T09:23:49.363Z<a href="http://photos1.blogger.com/blogger/737/1169/1600/fos.jpg"><img style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://photos1.blogger.com/blogger/737/1169/320/fos.jpg" border="0" /></a><br />«Μας περιβάλλει ένα απέραντο υφαντό από ψέματα, πάνω στο οποίο τρεφόμαστε και ζούμε.<br /><br /> Οπως κάθε ένας από εσάς γνωρίζει, η δικαιολογία της επέμβασης στο Ιράκ ήταν ότι ο Σαντάμ Χουσεΐν κατέχει επικίνδυνα όπλα μαζικής καταστροφής, τα οποία μπορούν να πυροδοτηθούν σε 45 λεπτά προκαλώντας τον όλεθρο.<br />Μας διαβεβαίωσαν ότι ήταν αλήθεια.<br /> Δεν ήταν.<br />Μας είπαν ότι το Ιράκ συνεργάζεται με την Αλ Κάιντα και είναι συνυπεύθυνο για την κτηνωδία της 11ης Σεπτεμβρίου.<br />Μας διαβεβαίωσαν ότι ήταν αλήθεια.<br /> Δεν ήταν.<br /> Μας είπαν ότι το Ιράκ απειλεί την ασφάλεια του κόσμου.<br />Μας διαβεβαίωσαν ότι ήταν αλήθεια.<br /> Δεν ήταν.<br /><br /> Η αλήθεια είναι κάτι τελείως διαφορετικό και έχει να κάνει με το πώς οι Ηνωμένες Πολιτείες αντιλαμβάνονται τον ρόλο τους στον κόσμο και πώς επιλέγουν να τον εφαρμόσουν».<br /><br /><br />Η τραγωδία της Νικαράγουας<br /><br />Η ομιλία του περιλάμβανε και ένα περιστατικό στο οποίο ο ίδιος υπήρξε αυτόπτης μάρτυς. Αφορούσε την τραγωδία της Νικαράγουας.<br /> Συνέβη προς το τέλος της δεκαετίας του '80, όταν ο Χάρολντ Πίντερ συμμετείχε ως μέλος αντιπροσωπείας υπέρ της Νικαράγουας σε μία συνάντηση που πραγματοποιήθηκε στην αμερικανική πρεσβεία στο Λονδίνο.<br />Εξέχον μέλος της αντιπροσωπείας ήταν ο ιερέας Τζον Μέτκαλφ.<br /> Επικεφαλής του αμερικανικού διπλωματικού σώματος ήταν ο Ρέιμοντ Σέιτζ (τότε νούμερο δύο στην πρεσβεία και αργότερα πρέσβης ο ίδιος στο Λονδίνο).Ο ιερέας ως επικεφαλής ιεραποστολής στη βόρειο Νικαράγουα μίλησε για τα επιτεύγματά τους -την Εκκλησία, το ιατρικό και το πολιτιστικό κέντρο που έχτισαν, επιτεύγματα που «εν μια νυκτί ισοπέδωσαν οι Κόντρας, βιάζοντας τις νοσοκόμες, τις δασκάλες, σκοτώνοντας τους γιατρούς», και απηύθηνε έκκληση στην αμερικανική κυβέρνηση «να αποσύρει την υποστήριξή της στους φορείς μιας τέτοιας ακραίας τρομοκρατικής δραστηριότητας».<br /><br />Τι απάντησε ο Ρέιμοντ Σέιτζ:<strong> "Αγαπητέ μου, αφήστε με να σας πω κάτι. Στους πολέμους πάντα υποφέρουν οι αθώοι".</strong><br /><br /> Κάποιος από την αποστολή κατάφερε να ψελλίσει: "Εάν το Κογκρέσο δώσει στους Κόντρας και άλλα λεφτά, και άλλες τέτοιες κτηνωδίες θα γίνουν. Δεν είναι, επομένως, η κυβέρνησή σας ένοχη";<br /><br /> Και ο Σέιτζ είπε: «Δεν συμφωνώ ότι τα γεγονότα επιβεβαιώνουν τους ισχυρισμούς σας».<br /><br /><br />«Κλινική χειραγώγηση»<br /><br />Εγκλήματα σαν κι αυτά ο Πίντερ θεωρεί ότι όχι μόνο δεν έχουν καταγραφεί στην επίσημη παγκόσμια ιστορία, αλλά ούτε στις ανθρώπινες συνειδήσεις.<br /><br />Λέει:«Τα εγκλήματα των ΗΠΑ την περίοδο μετά τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο, σε αντίθεση με ό,τι συνέβη στη Σοβιετική Ενωση και την Ανατολική Ευρώπη, καταγράφηκαν επιφανειακά και δεν αναγνωρίστηκαν ούτε στο ελάχιστο ως εγκλήματα.<br /> Κι όμως.<br /> Ενορχηστρώθηκαν σε όλο τον κόσμο.<br />Και ήταν σαν να μη συνέβησαν ποτέ.<br />Οι ΗΠΑ, υποστήριξαν και σε πολλές περιπτώσεις "έθρεψαν" κάθε ένα δικτάτορα μετά το τέλος του Β' Παγκοσμίου Πολέμου.<br /> Αναφέρομαι στις χώρες Ινδονησία, <strong>Ελλάδα</strong>, Ουρουγουάη, Βραζιλία, Παραγουάη, Αϊτή, Τουρκία, Φιλιππίνες, Γουατεμάλα, Ελ Σαλβαδόρ και φυσικά, στη Χιλή.<br /> Δεν υπάρχει ούτε κάθαρση ούτε συγχώρεση για τις ΗΠΑ μετά τον τρόμο που επέβαλαν στη Χιλή το 1973».<br /><br />«Εκατοντάδες χιλιάδες θάνατοι σημειώθηκαν σ' αυτές τις χώρες.<br /> Συνέβησαν στ' αλήθεια;<br /> Και πρέπει σε όλες τις περιπτώσεις να τους αποδώσουμε στην Αμερικανική Εξωτερική Πολιτική;<br /> Η απάντηση είναι ναι.<br /> Αλλά πώς θα μπορούσατε να το γνωρίζετε!<br />Δεν έγινε ποτέ.<br /> Τίποτε δεν συνέβη.<br />Ακόμη και τότε δεν συνέβαινε.<br /> Δεν είχε καμία σημασία.<br />Τα εγκλήματα των ΗΠΑ υπήρξαν συστηματικά, διαρκή, διεφθαρμένα, ανήθικα, αμείλικτα. Αλλά ουσιαστικά ελάχιστοι άνθρωποι μίλησαν γι' αυτά.<br /> Κι αυτό οφείλεται στην Αμερική.<br /> Εξάσκησε μια κλινική χειραγώγηση παγκόσμιας εξουσίας, ενώ την ίδια στιγμή υποδυόταν τη δύναμη του παγκόσμιου καλού.<br /> Είναι μια λαμπρή, ευφυής, με υψηλό ποσοστό επιτυχίας, πράξη ύπνωσης».<br /><br />Ευφυές τέχνασμα<br /><br />«Επιτυγχάνεται με ένα εξίσου ευφυές τέχνασμα.<br /> Τη γλώσσα.<br />Η γλώσσα χρησιμοποιείται για να κρατά τη σκέψη σε απόσταση.<br /> Οι λέξεις "ο αμερικανικός λαός" (έκφραση που έχουν χρησιμοποιήσει όλοι οι Αμερικανοί πρόεδροι σε φράσεις όπως "λέω στον αμερικανικό λαό ότι είναι ώρα να προσευχηθούμε και να υπερισπιστούμε τα δικαιώματα του αμερικανικού λαού"...) παρέχουν έναν βολικό καθησυχασμό.<br /> Δεν χρειάζεται να σκέφτεται κανείς.<br />Απλώς να βυθίζεται στον καναπέ του.<br /><strong>Ο καναπές μπορεί να συνθλίβει την εξυπνάδα ή την κριτική σκέψη, αλλά είναι και εξαιρετικά άνετος.</strong><br /><br />Αυτό δεν ισχύει βεβαίως για τα 40 εκατομμύρια Αμερικανών που ζουν κάτω από το όριο της φτώχειας, ούτε για τα δύο εκατομμύρια αντρών και γυναικών που κρατούνται στα αχανή γκουλάγκ των αμερικανικών φυλακών».<br /><br />«Οι ΗΠΑ δεν ενδιαφέρονται όπως παλιά για διαμάχες χαμηλής έντασης.<br />Ανοίγουν τα χαρτιά τους στο τραπέζι, χωρίς να φοβούνται ή να έχουν τη διάθεση να κάνουν παραχωρήσεις.<br />Δεν τους καίγεται καρφί για τον ΟΗΕ, το διεθνές δίκαιο, την κριτική των διαφωνούντων, την οποία αντιμετωπίζουν ως ασήμαντη.<br />Εχουν δεμένο στο λουρί τους το κλαψιάρικο μικρό αρνάκι τους, την αξιολύπητη και νωθρή Μεγάλη Βρετανία».<br /><br /><span style="color:#ff0000;">«<strong>Πόσους ανθρώπους πρέπει να σκοτώσουν προκειμένου να κερδίσουν επάξια τον χαρακτηρισμό τού κατά συρροήν δολοφόνου και του εγκληματία πολέμου;</strong> Δεν είναι, επομένως, δίκαιο ο Μπους και ο Μπλερ να προσαχθούν ενώπιον του Διεθνούς Δικαστηρίου Εγκλημάτων Πολέμου; Αλλά ο Μπους υπήρξε έξυπνος. Δεν το αναγνώρισε. Ο Μπλερ όμως το αναγνώρισε και ως εκ τούτου μπορεί να προσαχθεί. Μπορούμε να δώσουμε στο Δικαστήριο τη διεύθυνσή του, αν ενδιαφέρεται. Είναι το νούμερο 10 της Ντάουνινγκ Στριτ στο Λονδίνο».</span><br /><br />Ο Πίντερ συνεχίζει το «κατηγορώ» του αναφερόμενος στους εκατό χιλιάδες Ιρακινούς που σκοτώθηκαν από αμερικανικές βόμβες και πυραύλους πριν ακόμη αρχίσει η αμερικανική επέμβαση στο Ιράκ. Νεκροί που για τους Αμερικανούς δεν υπάρχουν.<br /><br />Χαρακτηριστικό το κυνικό σχόλιο του Αμερικανού στρατηγού Τόμι Φρανκς «δεν μετράμε πτώματα».<br /><br /> Υπάρχουν όμως και Αμερικανοί νεκροί.<br /><br />«Οι 2.000 Αμερικανοί που σκοτώθηκαν είναι μια ντροπή.<br />Μεταφέρονται στους τάφους τους νύχτα.<br />Οι κηδείες γίνονται σιωπηρά.<br />Οι ακρωτηριασμένοι σαπίζουν στα κρεβάτια τους σε ένα διαφορετικό είδος τάφου».<br /><br /><br /> «Η εισβολή στο Ιράκ ήταν μια ληστρική πράξη,<br /> ενός αιματηρού τρομοκρατικού καθεστώτος που περιφρονεί κάθε έννοια διεθνούς δικαίου.<br />Ηταν μία αυθαίρετη στρατιωτική επιχείρηση βασισμένη σε μια ατελείωτη σειρά ψεμάτων και χυδαίας χειραγώγησης των ΜΜΕ και κατ' επέκταση του κόσμου.<br />Φέραμε τα βασανιστήρια, τις έξυπνες βόμβες, τις αμέτρητες τυφλές δολοφονίες, την εξαθλίωση και τον θάνατο στον Ιρακινό λαό και είπαμε πως φέραμε "ελευθερία και δημοκρατία στη Μέση Ανατολή".<br /><br /><br />Δεν υπάρχει, λοιπόν, καμία χαραμάδα ελπίδας για τον Πίντερ; Υπάρχει και κρύβεται στη φράση του επιλόγου του<br /><br />«αρκετές χιλιάδες αν όχι εκατομμύρια πολιτών στις ΗΠΑ έχουν εκφράσει ανοιχτά τον αποτροπιασμό,<br /> την ντροπή και την οργή για την πολιτική της κυβέρνησής τους.<br />Αλλά μέχρι στιγμής δεν εκπροσωπούν μια υπολογίσιμη δύναμη.<br /> Ομως, το καθημερινό άγχος, η ανασφάλεια και ο φόβος, στις ΗΠΑ, είναι μάλλον απίθανο να ελαττωθεί».<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/13344625-113412022933333591?l=astradeni.blogspot.com' alt='' /></div>Αστραδενήhttp://www.blogger.com/profile/06665733574002346355noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-13344625.post-1133983828258601752005-12-07T19:15:00.000Z2005-12-07T19:30:28.323Z<a href="http://photos1.blogger.com/blogger/737/1169/1600/Eros.0.jpg"><img style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://photos1.blogger.com/blogger/737/1169/320/Eros.0.jpg" border="0" /></a>Ξαναδιαβάζοντας το προηγούμενο κείμενο το βρήκα λίγο άγριο-κακογραμμένο-αλλά τώρα έφυγε από τις άκρες των δακτύλων μου και πάει.<br /><br />Με δύο λόγια ήθελα να πω ότι η σωφροσύνη και η καταξίωση πνίγει την τέχνη που γεννιέται.<br />Και ύστερα κάποιοι ανόητοι μιλούν για μεγάλους καλλιτέχνες που χάθηκαν και μετά από αυτούς το χαός.<br /><br />Στους ίδιους μάλλον αναφέρονται!<br /><br />Ο καθένας μας είναι ταλαντούχος και δημιουργικός-εάν το επιθυμεί να είναι.Και κανείς δεν θα του μάθει πως να είναι δημιουργικός-μόνος του θα το βρει.<br /><br />Απόψε αγαπημένο μου ντουλαπάκι θα μιλήσουμε για την απουσία του έρωτα.<br />Μεγάλη σχέση έχει με την απουσία της τέχνης γιατί άνθρωπος που τρέφεται με έτοιμη καταναλωτική τέχνη δεν μπορεί και να ερωτευτεί.<br />Πολλά τα έντονα ερωτικά στοιχεία γύρω μας που μάλλον μπερδεύουν-αλλά δεν έχω παράπονο- έτσι ήταν πάντα.<br />Άλλοτε πλεόναζαν κι άλλοτε υστερούσαν.<br /><br />Ο έρωτας και η τέχνη είναι τα χερουβείμ και τα σεραφείμ της θρησκείας.<br />Οι αγγελιοφόροι και οι παραστάτες.<br /><br />Σε εποχές σαν την δική μας ο ερωτευμένος χάνεται αλλά ξαναβρίσκεται μέσα στον πόνο.Δυστυχώς το αιώνιο καλοκαίρι που ονειρευτήκαμε να τρέχουμε γυμνοί υπάρχει βαθειά μέσα μας πολύ πιο βαθειά από τον καθημερινό παλμό.<br />Και πολλές φορές όταν το προσκαλούμε δεν εμφανίζεται και δεν απαντά.<br /><br />Τρέμεις, απελπίζεσαι πως δεν θα ξαναέρθει.<br />Η αγάπη σου δείχνει τον δρόμο για να ζήσεις τον έρωτα που πάντα είναι στην αρχή του και πάντα γεννιέται.<br /><br />Χωρίς αγάπη ο έρωτας είναι ένα παχουλό και χουζούρικο "αγγελάκι" που πετά χαζοβιόλικα τόξα και ρεύεται μελωδικά σαν να πολυέφαγε από την σάρκα.<br />Αν μάλιστα δεν του δώσεις σημασία φουσκώνει και σκάει σαν μπαλόνι γεμίζοντας τον χώρο με ένα βαρύ άρωμα που πλησιάζει, όταν ξεθυμαίνει, στην μπόχα...<br /><br />η παρουσία αυτού του φτερωτού κεφτέ σημαίνει την απουσία του έρωτα.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/13344625-113398382825860175?l=astradeni.blogspot.com' alt='' /></div>Αστραδενήhttp://www.blogger.com/profile/06665733574002346355noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-13344625.post-1133780643902254692005-12-05T10:21:00.000Z2005-12-05T11:21:11.136Z<a href="http://photos1.blogger.com/blogger/737/1169/1600/4stone_age_lascaux.jpg"><img style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://photos1.blogger.com/blogger/737/1169/320/4stone_age_lascaux.jpg" border="0" /></a><br />Δεν πέθανε.Δεν μπορεί έτσι κι αλλιώς να πεθάνει γιατί όπως κάθε χρόνο έρχεται η άνοιξη έτσι και με κάθε γενιά έρχονται καλλιτέχνες.<br /><br />Μια γενοκτονία τους -ένα Ολοκαύτωμα!-συντελείται σιωπηλά.<br /><br />Πλάσματα που μπορούν να πάνε λίγο πιο μακρυά την Τέχνη εξαναγκάζονται από σκληρές συνθήκες να παραμερίσουν για να περάσουν οι νταλίκες.<br /><br />Ποιές συνθήκες τους διώχνουν;<br />..........................................................<br /><br />Και παλιότερα έτσι γινόταν μόνο που τώρα η άρχουσα τέχνη φοράει το αποσμητικό του Μπους και δεν ιδρώνει για τίποτε.<br /><br />Τα παιδιά που αγαπούν την τέχνη<br />δεν είναι πονηρά,δεν πουλιούνται,δεν κουνιούνται,δεν διπλωματούν.<br />Ηλίθιοι του Ντοστογιέφσκη περπατούν και λένε:<br /><br /><span style="font-size:130%;">-Λάθος,έκανα λάθος!</span><br /><span style="font-size:130%;">Μου φάνηκε πως έχω ταλέντο.</span><br /><span style="font-size:130%;">Μου φάνηκε πως κάτι μπορώ να πω.</span><br /><span style="font-size:130%;">Είμαι χαζό.</span><br /><span style="font-size:130%;">Δεν ξέρω και να φέρομαι σωστά.</span><br /><span style="font-size:130%;">Δεν ξέρω τί μου γίνεται.</span><br /><span style="font-size:130%;">Αλλά για εκείνο εκεί το σκαλοπατάκι-αριστερά δίπλα στον πνιγμένο ποταμό Ηριδανο- ξέρω τόσα πολλά.</span><br /><span style="font-size:130%;">Ε και που τα ξέρω τί έγινε;</span><br /><span style="font-size:130%;">Βέβαια,υποπτεύομαι πως δεν αφορούν εμένα, αλλά όλο τον κόσμο!</span><br /><span style="font-size:130%;">Μήπως έχω τυφλωθεί;</span><br /><span style="font-size:130%;">Δεν κρατιέμαι θέλω να φωνάξω για το σκαλοπατάκι δίπλα στον θαμμένο Ηριδανο!</span><br /><span style="font-size:130%;">Καλά, εδώ ο τάδε -αναγνωρισμένος γκουρού της Τέχνης- και με διευκόλυνε με την διάγνωσή του!Κι εγώ να επιμένω πως αυτό που σαλεύει μέσα μου είναι Τέχνη.</span><br /><span style="font-size:130%;">Μπά,τίποτε δεν είναι!</span><br /><br /><strong>Συμβουλή-Τα γκουρού της τέχνης και τις κουρού Θεσσαλονίκης να τα τρώτε πάντα ζεστα!</strong><br /><br />Στην Ελλάδα οι καλλιτέχνες μας δεν ζουν μέσα στο έργο τους.Ζουν από το έργο τους.Εξω από αυτό δεν έχουν τίποτε.και πολλές φορές διαβάζεις συνεντεύξεις τέτοιων ανθρώπων που μιλούν για τα θαύματα που κάνουν και μονολογούν;Αν δεν ήμουν ηθοποιός/τραγουδιστής/ζωφράφος δεν θα μπορούσα να κάνω τίποτε άλλο.<br /><br />Αμέ!<br /><br />Κακώς.Γνωρίζω ανθρώπους που πριν ανθήσουν καλλιτεχνικά λύγισαν.Δεν φταίνε.Εμείς χάνουμε που θα κρατήσουμε την συντροφιά των καταξιωμένων.<br /><br />Αυτό το κειμενάκι είναι αφιερωμένο στους απόντες κιαλλιτέχνες που αδειάζουν την ζωή τους σιωπηλά.Η απουσία τους είναι ασφυκτική.Ελπίζω η εκρηκτική σιωπή τους να βγάλει κάπου.<br /><br />Μάλλον πουθενά.<br /><br />Εάν είσαι κι εσύ ένας από αυτούς που κάποιος ευγενικός και καταξιωμένος καλλιτέχνης σου έκοψε τα φτερά,ξανασκέψου.Η απουσία της τέχνης μεγαλώνει εξαιτίας σου καθημερινά.Δεν σου ζητώ να γίνεις ήρωας.Αλλά μην σκύβεις το κεφάλι.<br /><br />Πέτα την χαζοτηλεόραση από το παράθυρο,μην αγοράζεις κανένα προϊόν πετυχημένων καλλιτεχνών.<br />Άρπαξε το νεανικό σου αίσθημα και μην το αφήνεις.<br />Εκείνο είχε δίκιο.<br />Όλοι οι άλλοι που 'δημιουργούν",που απολαμβάνουν σεβασμό και πρωτοκαθεδρίες,που ορίζουν τί είναι το καλό και τί το κακό να πάνε στο διάολο.<br /><br />Διάβολος-διαβολή-το ξέρεις;<br />Αυτοί χωρίζουν και καταστρέφουν.<br />Εσύ να ενώνεις και να ευτυχείς.<br /><br />Μα θα μου πεις,τί θα κάνω έτσι;<br />Δούλεψε,κάνε οικογένεια αλλά μην αγοράζεις τον πολιτισμό που πουλιέται στην αγορά.<br />Μπορεί να μην έκανες <strong>αυτό που ήθελες</strong> αλλά συνέχισε -σε παρακαλώ- <strong>να το θέλεις.</strong><br /><br />ΥΣ:Η φωτογραφία είναι από το σπήλαιο Lascaux στη Γαλλία-το έφτιαξε παλαιολιθικός συνάδελφος.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/13344625-113378064390225469?l=astradeni.blogspot.com' alt='' /></div>Αστραδενήhttp://www.blogger.com/profile/06665733574002346355noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-13344625.post-1133534486380235292005-12-02T14:16:00.000Z2005-12-02T14:41:26.406Z<a href="http://photos1.blogger.com/blogger/737/1169/1600/kimata.jpg"><img style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://photos1.blogger.com/blogger/737/1169/320/kimata.jpg" border="0" /></a><br />Πολύ.<br />Πάρα πολύ.<br /><br />Δεν ξέρω να διαβάζω καθαρά ούτε τα όστρακα, ούτε τα φύλλα, ούτε τα άστρα.<br /><br />Αγράμματη, αμόρφωτη και απαίδευτη είμαι.<br /><br />Σκέφτηκα να μπω κι εγώ σε ένα σχολειό ελληνικό και κάτι να μάθω<br />αλλά συμβαίνουν τόσα πολλά στη ζωή μας που το τελευταίο που σκεφτόμαστε<br />είναι να ζήσουμε.<br /><br />Κυνικοί των διαδρόμων του διαδικτύου πατήστε forward.<br />Η ιστορία μου δεν επαληθεύει τίποτε πέρα από την αλήθεια της παρουσίας.<br />Και έχει μέσα της κρυμμένη μια μεγάλη ιστορία απουσίας.<br /><br />Ναι υπάρχουν τέτοιες απουσίες...<br /><br />Κι ας μην έπεσα σε κώμα,<br />ας μην έμεινα καθηλωμένη από αρρώστεια,<br />ας μην χάθηκα ναυαγός σε υπερβόρειους νήσους<br />ας μη σάπισα σε στενό κελί φυλακισμένη<br /><br />Ξέρω όμως πολύ καλά και μπορώ πολλά να μεταδώσω για την απουσία.<br /><br />Αρχίζουμε;<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/13344625-113353448638023529?l=astradeni.blogspot.com' alt='' /></div>Αστραδενήhttp://www.blogger.com/profile/06665733574002346355noreply@blogger.com5tag:blogger.com,1999:blog-13344625.post-1133446379215336502005-12-01T12:41:00.000Z2005-12-01T14:12:59.290Z<a href="http://photos1.blogger.com/blogger/737/1169/1600/Ring.jpg"><img style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://photos1.blogger.com/blogger/737/1169/320/Ring.jpg" border="0" /></a><br /><table id="HB_Mail_Container" height="100%" cellspacing="0" cellpadding="0" width="100%" border="0" unselectable="on"><tbody><tr height="100%" unselectable="on" width="100%"><td id="HB_Focus_Element" valign="top" width="100%" background="" height="250" unselectable="off"><p><br />Και ήμουν στο μπαλκόνι του παλιού σπιτιού μας και ήταν νύχτα.</p><p>Έκανα μια κίνηση απότομη και έφυγε το χρυσό δαχτυλίδι μου με τις μπλε πέτρες κάτω.</p><p>Και τρόμαξα, απελπίστηκα και φώναξα.</p><p>Έσκυψα από το μπαλκόνι και το είδα να πέφτει.</p><p>Είδα τον κόσμο από κάτω και σκέφτηκα πως κάποιος μπορεί να το πιάσει και να με βοηθήσει να το αποχτήσω πάλι.</p><p>Κι όπως έσκυψα και άπλωσα το χέρι μου απελπισμένα φύσηξε ένα δυνατό αεράκι και ανέβασε το δαχτυλίδι μέχρι το χέρι μου.</p><p>Το έσπρωξε μια δυνατή πνοή μες στη χούφτα μου και ανάσανα από έκλπηξη και χαρά.</p><p>Καλό κακό αυτό ήταν το όνειρο.</p></td></tr><tr unselectable="on" hb_tag="1"><td style="FONT-SIZE: 1pt" height="1" unselectable="on"><div id="hotbar_promo"></div></td></tr></tbody></table><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/13344625-113344637921533650?l=astradeni.blogspot.com' alt='' /></div>Αστραδενήhttp://www.blogger.com/profile/06665733574002346355noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-13344625.post-1132830011117482462005-11-24T10:49:00.000Z2005-11-24T11:11:36.556Z<a href="http://photos1.blogger.com/blogger/737/1169/1600/monastiri_talanto.jpg"><img style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://photos1.blogger.com/blogger/737/1169/320/monastiri_talanto.jpg" border="0" /></a><br />Αφιερωμένο σε κάποιον έμπορο που φτιάχνει έναν πόρο για να περάσει απέναντι και να σώσει Κάτι και την αγάπη του.<br /><br /><br /><a href="http://photos1.blogger.com/blogger/737/1169/1600/pryingmonk.jpg"><img style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; CURSOR: hand" alt="" src="http://photos1.blogger.com/blogger/737/1169/320/pryingmonk.jpg" border="0" /></a><br />Εμείς <strong>αυτό </strong>το έχουμε εδώ και το χτυπάμε ρυθμικά<br /><br />Το λέμε τάλαντο και το χτυπάμε:<br /><br />το τάλαντο το τάλαντο<br />το τα το τα το τάλαντο<br /><br />αυτό να μην το ξεχάσετε<br />ποτέ.<br /><br /><br /><br /><br />Τέσσερα χρόνια σε ένα εξωτικό κελί<br />νομίζω πως αυτό έκανες<br />τό'χεις καταλάβει;<br /><br />Δεν παραπονιέμαι πλέον<br />κι ούτε βαρυγκομώ<br />δεν σου είπε ο Ιάκωβος γιτί το χτυπάνε<br />πιθανόν γιατί δεν μπορούμε να εννοήσουμε τον λόγο<br />σου είπε πως το έχουν και το χτυπούν.<br /><br />Μυστικό δεν είναι-<br />το χτυπάς, το χτυπάς ρυθμικά<br />το έχεις!<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/13344625-113283001111748246?l=astradeni.blogspot.com' alt='' /></div>Αστραδενήhttp://www.blogger.com/profile/06665733574002346355noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-13344625.post-1132667080129572922005-11-22T13:24:00.000Z2005-11-22T14:05:33.056ZΈχασα δεν ξέρω κι εγώ πόση ώρα προσπαθώντας να βάλω μια φωτογραφία ενός ελαιώνα.Δεν μπήκε.<br /><br />Ξανά και ξανά -τίποτε.<br /><br />Ούτε κι εκείνο το δεντράκι-αγριελιά- στον γκρεμό πάνω από τη θάλασσα.<br /><br />Ε, θα χορτάσετε μόνο με τα λόγια μου.<br /><br />Πεινασμένοι θα φύγετε από τον οίκο μου γιατί τα πιο πολλά που ζω και σκέφτομαι είναι ανείπωτα.<br /><br />Επιπόλαια το λέμε αυτό το "ανείπωτα" αλλά δεν σημαίνει απλώς πως δεν μπορείς να εκφέρεις με λόγια την κατάσταση της διάνοιάς σου.<br /><br />Σημαίνει επίσης πως δε έχεις σε ποιόν να την πεις.<br /><br />Και κάποιοι που έχουν γεννηθεί με μια παραπάνω δόση υπερηφάνειας -όπως αλοίμονο κι εγώ- δεν ξεκολλάν εύκολα από το ανείπωτο.<br /><br />Ξιπασιά; Υπευθυνότητα; Πείσμα; Φόβος; Δύναμη; Αδυναμία;<br /><br />Περηφάνεια. Καλά το είπα παραπάνω.<br /><br />Σήμερα η μέρα βροχερή.<br />Το κρύο έρχεται ορμητικό.<br /><br />Το αύριο προσεύχομαι απλώς να είναι διαφορετικό από το χθες.<br />Ας είναι και χειρότερο.<br /><br />Μες στην αλαζονική μου σκέψη νομίζω πως έχω ζήσει το χειρότερο.Και ίσως έχω δίκιο.<br />Όταν νιώσεις την κακία και πεις "έτσι είναι ο κόσμος", τότε έχεις δει τα χειρότερα-ίσως έφτασες κι εσύ στην άκρη της κακίας σου και του κυνισμού σου.<br />Κι έπειτα πολλλά σκληρά σου φαίνονται βελούδινα.<br />Αυτό είναι η φθορά.Σε τέτοια κατάντια έφτασα κι έγω!<br /><br />Με μια κίνηση του κεφαλιού μου την αποδιώχνω όσο πιο καλά μπορώ και ξαναπιάνω την περηφάνεια μου.<br /><br />Είναι η πιο καλή αφορμή να ελπίζεις και να οχυρώνεσαι ανάμεσα στην κακία και στην καλωσύνη χωρίς να αισθάνεσαι ήρωας.<br /><br />Το πολύ να γίνεις εκκεντρικός.<br /><br />Αλλά από εκκεντρικότητες, άλλο τίποτα!<br /><br />Όχι διακοσμητικά εκκεντρικός.Οι εκεντρικότητές μου αντίθετα σε άλλες φλύαρες και ακίνδυνες αποκλίσεις είναι βεβαίως βαρετές και δύσκολες, απλοϊκότατες και<br /><br />ανείπωτες!<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/13344625-113266708012957292?l=astradeni.blogspot.com' alt='' /></div>Αστραδενήhttp://www.blogger.com/profile/06665733574002346355noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-13344625.post-1132321065873572552005-11-18T12:59:00.000Z2005-11-18T13:37:45.916Z<a href="http://photos1.blogger.com/blogger/737/1169/1600/ion.jpg"><img style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://photos1.blogger.com/blogger/737/1169/320/ion.jpg" border="0" /></a><br />Λοιπόν δεν είναι καθόλου ωραίο να συναντιόμαστε τόσο σπάνια.<br /><br />Κι έχω τόσα να σου πω.<br /><br />θα αρχίσω από κάτι απλό.<br />Ψάχνω για δουλειά.<br /><br />Είναι δουλειά η τέχνη?<br /><br />Κατά την γνώμη μου όχι.<br /><br />Αν περιμένεις να ζήσεις από αυτήν θα χάσετε και οι δύο.<br />Και εσύ, και αυτή.<br />Αν ψάχνεις για λεφτά πήγαινε προς τα αλλού<br />κι αν ψάχνεις για δημιουργία αληθινή βρες κι έναν τρόπο να πληρώνεις το νοίκι.<br /><br />Αλλά πάλι αν έχεις μια εργασία άστατη και ρηχή κολλάς πολλά που τα σερβίρεις στην τέχνη σου.(Νομίζω πως δεν υπάρχει ρηχή εργασία-κανείς ηθικός χαρακτηρισμός δεν ταιριάζει σε μια δουλειά που μπορείς τίμια να κάνεις)<br /><br />Όλα αυτά δεν έχουν καμία σχέση με εμένα βέβαια.Πρόβλεψα να λυώσει τις γνωστές συμβάσεις σε ένα μαρτύριο που έχει την αίγλη του προσωπικού και ιδιαίτερου.<br /><br />Είναι αλήθεια πως καλλιτέχνης είναι μια λέξη μεγάλη και πως μπορεί να ζήσεις τρεις ζωές και να μη συναντήσεις κανένα.<br />Τεχνίτες υπάρχουν πολλοί.<br />Εγώ είμαι το πολύ μαστορόπουλο.<br />Και έτσι όπως μιλάω έντονα με βλέπω να πέφτω από καμιά σκαλωσιά.<br /><br />Με έλκει πολύ οι διαδικτυακή επικοινωνία.<br />Είναι μια σύμβαση ποιητική και ελεύθερη.<br />Όταν διαβάζω το μήνυμα που μου άφησε κάποιος-αν δεν τον ξέρω τρέχω στο σπίτι του και κάτι βλέπω-<br />αν πάλι τον γνωρίζω συγκινούμαι νοερά<br /><br />και αναρωτιέμαι αν αυτή η συγκίνηση εκπέμπει ένα θερμό χαιρετισμό στο μέτωπο του κάθε άγνωστου φίλου.<br /><br />Πίστευω πολύ σ'αυτό και χαιρετώ την τεχνολογία που ημερεύει μες στην παλάμη μου.<br /><br />Κάποτε σκέφτομαι πως οι άνθρωποι επαναϊδρύουν μια νέα επικοινωνία γιατί η κανονική ανθρώπινη επαφή έφτασε στο σκοτάδι.<br /><br />Δεν είναι κακό να παραδεχτούμε την ήττα μας.<br />Είναι ένα βήμα συνειδητοποίησης πως πρέπει να υπάρχει κάτι καλύτερο.<br />Και ίσως μόνο για αυτό το άγνωστο αγαθό αξίζει να αναπνέουμε.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/13344625-113232106587357255?l=astradeni.blogspot.com' alt='' /></div>Αστραδενήhttp://www.blogger.com/profile/06665733574002346355noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-13344625.post-1131470150435362872005-11-08T17:09:00.000Z2005-11-08T17:15:50.436Z<a href="http://photos1.blogger.com/blogger/737/1169/1600/water.jpg"><img style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://photos1.blogger.com/blogger/737/1169/320/water.jpg" border="0" /></a><br /><br />Να κάτι που πρόσεξα στην φύση των ανθρώπων.Όσο πιο κακομοίρικα μιλούν όσο πιο καυμενούληδες ακούγονται τόσο κακοί κι ανάποδοι είναι.Αν πουν -ο κόσμος είναι κακός κλπ κλπ εννοούν πρώτα απ'όλα τον εαυτό τους.Αν μάλιστα αρχίζουν να απαριθμούν τα βάσανά τους τότε πρόκειται για πραγματικά μετανόητους τσιγκούνηδες,στριμένους και εγωίσταρες.<br /><br />Η εικόνα του ανθρώπου είναι πάντα μαγική-άλλο βλέπεις κι άλλο είναι.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/13344625-113147015043536287?l=astradeni.blogspot.com' alt='' /></div>Αστραδενήhttp://www.blogger.com/profile/06665733574002346355noreply@blogger.com11tag:blogger.com,1999:blog-13344625.post-1131468990832082202005-11-08T16:37:00.000Z2005-11-08T16:56:30.856ZΔυο του Νοέμβρη ξημερώματα<br />γεννήθηκε ένα μετρημένο και σοβαρά πειραγμένο πλασματάκι<br />που ονομάστηκε από τους φυσικούς του γονείς Οδυσσέας<br /> και από όλους εμάς ποιητής.<br /><br />Τον αγαπώ πολύ και για χάρη του αγναντεύω<br />την Σκουφά με άλλο ύφος<br />έτσι ώστε να βλέπω στο παρελθόν και στο μέλλον<br />μια νέα διάσταση<br /><br />ή και παράλληλα σύμπαντα<br />που ανοίγονται να με υποδεχτούν γενναιόδωρα<br />όχι όταν με κυνηγά ο κόσμος<br />-δεν με κυνηγά κανείς-<br />αλλά όταν στο νιπτήρα μαζί με την σαπουνάδα<br /> εξαφανίζεται και ο κόσμος<br /> κάνοντας ένα ελαφρό γουργούρισμα.<br /><br />Ελευθερία σε είδα και από τότε ξετρελάθηκα με σένα,<br /> με κάποιον αποτυχημένο φοιτητή νομικής<br /> και με μια απελπισμένη προσπάθεια να βρω κάτι που ίσως ποτέ δεν είχα.<br /><br />ΥΣ Κυρία και κύριοι που επιμελήστε την κληρονομιά του Οδυσσέα κάντε την επανάστασή σας επιτέλους!Τα πενήντα εβρώ τα έδωσα αλλά το βιβλιαράκι με τα άπαντα είναι απελπιστικά κακοδεμένο.Αν μια φοιτήτρια το βάζει στον σάκο της όπως ο ίδιος ζήτησε,στο τέλος θα της μείνει ένα μάτσο γυαλιστερά παλιόχαρτα.Ναι έτσι είναι η ποίηση χωρίς δέσιμο.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/13344625-113146899083208220?l=astradeni.blogspot.com' alt='' /></div>Αστραδενήhttp://www.blogger.com/profile/06665733574002346355noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-13344625.post-1130153375349842832005-10-24T11:51:00.000+01:002005-10-24T12:39:26.430+01:00<a href="http://photos1.blogger.com/blogger/737/1169/1600/selini.jpg"><img style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://photos1.blogger.com/blogger/737/1169/320/selini.jpg" border="0" /></a><br />αγαπημένο μου ημερολόγιο<br /><br />Ελπίζω να σε διαβάζουν άνθρωποι που βλέπουν κάτι παραπάνω στη ζωή τους από μια καθημερινή ταλαιπωρία.<br /><br />Άνθρωποι τολμηροί και πεισματάρηδες.<br /><br />Οι υπόλοιποι ας του ρίξουν μια ματιά και ας σκύψουν να δέσουν τα κορδόνια τους.<br /><br />Επειδή όμως αγαπάμε χωρίς να κρίνουμε δεν είναι κακό να ομολογήσω πως πολλά πράγματα δεν τα αγαπώ καθόλου.<br /><br />Τα άσχημα των άλλων δεν τα πειράζω αλλά τα δικά μου θα γίνουν στάχτη.Τα άσχημα των άλλων δεν προλαβαίνω καν να τα δω κι ας μου τα επιδεικνύουν συχνά με φιλαρέσκεια και ζήλο.<br /><br />Θα γίνουν στάχτη τα δικά μου αποκτήματα.<br />Με την απλή μέθοδο της πυρκαγιάς που ξεκινά από μέσα μου βαθειά και κατατρώει όλα τα άχρηστα που έχουν μαζευτεί από τους ανέμους.<br />Σπρώχνοντας έφεραν σαβούρα, αλλά εδώ δεν πρόκειται να κατοικήσει.<br />Ούτε αλλού θα την στείλω.<br /><br />Βάζω φωτιά-η τρομοκρατία του σώματος η μόνη λύση.<br /><br />Η τρομοκρατία της λογικής με στόχο την μετατροπή της σε ορφανό ανήλικο πλάσμα που χτυπάει με επιμονή της βιβλιοθήκες της διάνοιάς μου ελπίζοντας σε λίγη καλωσύνη.<br /><br />Δεν θα βρει έλεος κανένα.<br />Οι βιβλιοθήκες της διάνοιάς μου σαν καιόμενη βάτος θα αρπάξουν το ορφανό και θα το στείλουν να φέρει καφέ.<br />Μέτριο βαρύ ελληνικό με λουκούμι.<br /><br />Μόνο για τέτοια θελήματα είναι ικανό το φτωχό ορφανό και ανήλικο λογικό μου.<br /><br />Και τόλμησε να παριστάνει τον πρόεδρο της δημοκρατίας στο είναι μου.<br /><br />Η δημοκρατία δεν θα κερδίσει ποτέ την καρδιά μου.<br />Προβλέπω να ζω διαρκή πραξικοπήματα μέχρι να αλληλοσκοτωθούν όλοι οι αίτιοι.<br /><br />Αμήν<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/13344625-113015337534984283?l=astradeni.blogspot.com' alt='' /></div>Αστραδενήhttp://www.blogger.com/profile/06665733574002346355noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-13344625.post-1129544197906037722005-10-17T11:12:00.000+01:002005-10-17T11:16:37.920+01:00Είναι πολύ δύσκολο να καταλάβουμε τί μας συμβαίνει.<br />Νομίζουμε πως ξέρουμε τι εκπέμπουμε και τί βλέπουν οι άλλοι σε εμάς.<br /><br />Ελάχιστες φορές έχει σημασία η γνώμη των άλλων.<br /><br />'Ετσι νομίζω αν και ακούγεται αρκετά εγωιστικό αυτό που λέω.<br /><br />Σήμερα θα ήθελα να κάνω κάτι καλύτερο για το αόρατό μου στοιχείο.<br /><br />Σχολάσατε και θα με γνωρίσετε.<br /><br />Το ξέρεις αυτό?<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/13344625-112954419790603772?l=astradeni.blogspot.com' alt='' /></div>Αστραδενήhttp://www.blogger.com/profile/06665733574002346355noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-13344625.post-1128957923656023662005-10-10T16:16:00.000+01:002005-10-10T16:25:23.670+01:00<a href="http://photos1.blogger.com/blogger/737/1169/1600/PICT0350b-thumb.jpg"><img style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://photos1.blogger.com/blogger/737/1169/320/PICT0350b-thumb.jpg" border="0" /></a> Είναι η ζωή μας.<br /><br />Η ανάσα μας υποφέρει καθημερινά από τόσα και σιγά σιγά μεταμορφώνει τη σκέψη μας.<br />Καταστρέφουμε την αρχιτεκτονική του σώματός μας...<br /><br />Η σκέψη γίνεται πιο σκοτεινή, πιο δυσκίνητη, πιο αναίσθητη.<br /><br />Δεν είναι εύκολο στην εποχή μας να αφήσουμε το σώμα μας ανοιχτό και ο αέρας να το επισκευτεί.<br /><br />Αντιθέτως,<br />αρπάζουμε μια χούφτα αέρα και τη στριμώχνουμε στο χώρο που έχει απομείνει μετά από στρίμωγμα σκέψεων, φόβων, πόνων κλπ κλπ<br /><br />Η άνοιξη είναι μακρυά πολύ,σε λίγο αρχίζει ο χειμώνας<br /> όμως η δική μου ψυχή δεν αντέχει άλλο ψύχος.<br /><br />Θα λιατσώ σε μια προσωπική λιακάδα όσο κι αν μου στοιχήσει.<br /><br />-δεν νομίζω πως στοιχίζει τίποτε.<br /><br />Το πολύ να αλλάξω μυαλά<br /><br /> αλλά από δαύτα είμαστε γεμάτοι.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/13344625-112895792365602366?l=astradeni.blogspot.com' alt='' /></div>Αστραδενήhttp://www.blogger.com/profile/06665733574002346355noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-13344625.post-1128788881632015672005-10-08T17:15:00.000+01:002005-10-08T17:28:01.650+01:00<a href="http://photos1.blogger.com/blogger/737/1169/1600/che3.jpg"><img style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://photos1.blogger.com/blogger/737/1169/320/che3.jpg" border="0" /></a> Νομίζω πως πρέπει να συμφωνήσω με Κάποιον που μου είπε:<br /><br />-Στην Ελλάδα υποφέρουμε από τους επαγγελματίες επαναστάτες.<br /><br />Ναι,έχουμε πολλούς από δαύτους.κι έχουν κάνει μεγάλη ζημιά.<br /><br />Φωτεινοί σηματοδότες που δείχνουν μια ζωή έναν δρόμο που ποτέ δεν ακολούθησαν.Κύμβαλα αλαλάζοντα (με όλη την συμασία της λέξεως.<br /><br />Πολλές φορές γεμίζουν το μυαλό μας με τους αλλαλαγμούς τους.(τελικά γράφεται με ένα λάμδα το αλλάλάζω ή με δυο;)<br /><br />Και από την μεταπολίτευση μέχρι τις μέρες μας ζουν και βασιλεύουν σε αυτόν τον τόπο.<br />Δεν είναι επαναστάτες χωρίς αιτία, ούτε είναι ιδεολόγοι.<br /><br />Είναι καπηλευτές, είναι φαρισαίοι μεταμφιεσμένοι σε Προδρόμους.<br /><br />Γυαλίζουν πολύ,γλυστρούν εύκολα και θολώνουν τον αέρα.<br /><br />Ο κόσμος κάποτε τους καταριέται κι άλλοτε τους θαυμάζει-γι αυτούς είναι σχεδόν το ίδιο γιατί οι μικρές κατάρες φέρνουν καλούς πελάτες.<br /><br />Θαυμάζω τους επαναστάτες που πληρώνουν το τίμημα των επαναστάσεών τους.Χωρίς να ουρλιάζουν από αβάσταχτο πόνο.<br />Υπάρχουν πολλοί τέτοιοι στις μέρες μας.<br /><br />Το κακό είναι πως ντρέπονται να το παραδεχτούν και μαραζώνουν.<br /><br />Αν θέλω κάτι είναι να βρω λίγο νερό να τους δώσω,να τους στρέψω στον ήλιο,να ανθίσουν.<br /><br />Ναι,<br />δεν είναι λίγο.<br />Αλλά αυτό θέλω.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/13344625-112878888163201567?l=astradeni.blogspot.com' alt='' /></div>Αστραδενήhttp://www.blogger.com/profile/06665733574002346355noreply@blogger.com5tag:blogger.com,1999:blog-13344625.post-1128432996198531982005-10-04T14:24:00.000+01:002005-10-04T14:36:36.206+01:00<a href="http://photos1.blogger.com/blogger/737/1169/1600/flirt.jpg"><img style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://photos1.blogger.com/blogger/737/1169/320/flirt.jpg" border="0" /></a> Α μάλιστα!<br /><br />Γύρισα στην Αθήνα και ανακάλυψα πως μία μόδα που κυριαρχεί στο Λονδίνο έφτασε τρέχοντας και στην Αθήνα.<br /><br />Μπορεί να ονομαστεί και τάση ή ακόμα και νέος κώδικας επικοινωνίας.<br /><br />Οι άντρες έμαθαν να φλερτάρουν με τον ανάποδο τρόπο!<br /><br />Η πρώτη αντίδρασή του νέου άντρα όταν δει κάποια ύπαρξη που τον συγκινεί είναι να κάνει τον αδιάφορο,να μην κοιτάζει το αντικείμενο του πόθου του και να φέρεται απολύτως "φυσικά".<br /><br />Στο Λονδίνο εάν κάποιος νεαρός σε κοίταζε στα μάτια ή στα πόδια και του άρεζε αυτό που έβλεπε τότε έπαιζε ένα ολόκληρο μονόπρακτο "δεν σε βλέπω δεν με νοιάζει".<br /><br />Μια φίλη μου, μου είπε πως οι άντρες δεν θέλουν πλέον να κυνηγούν αλλά να τους κυνηγούν.<br /><br />Δεν είναι κακό αυτό που συμβαίνει.Προτείνω στην κοπέλα που γουστάρει απίστευτα το ωραίο παλικάρι στο μετρό που κάθεται δίπλα της και το παίζει παρθένος,<br />να απλώσει,<br />να του πιάσει το γονατάκι<br /> και να του πει<br /><br />-Τσολιά μου να σε χαίρεται όποιος/α σε έχει!<br /><br />Μετά να κατέβει στη στάση της χωρίς να κινήσει βλέφαρο αν ο ντροπιασμένος νεαρός της πει<br />κατάμουτρα:<br /><br />-Άντε από εδώ βρωμιάρα!....<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/13344625-112843299619853198?l=astradeni.blogspot.com' alt='' /></div>Αστραδενήhttp://www.blogger.com/profile/06665733574002346355noreply@blogger.com15tag:blogger.com,1999:blog-13344625.post-1128431801817822412005-10-04T13:47:00.000+01:002005-10-04T14:16:41.826+01:00<a href="http://photos1.blogger.com/blogger/737/1169/1600/lucky%20strike.jpg"><img style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://photos1.blogger.com/blogger/737/1169/320/lucky%20strike.jpg" border="0" /></a><br />Μυστηριώδης είναι η φύση της τύχης.<br />Είναι γνωστό πάντως πως όσοι την κυνηγούν δεν την πιάνουν ποτέ.<br /><br />Για να είμαστε συγκεκριμένοι, η Τύχη έχει μάλλον μακριά μαλλιά και από αυτά πρέπει να την αρπάξουμε για να την κρατήσουμε.Υποθέτω λοιπόν πως μάλλον τρέχει ή πετάει γύρω μας και την κατάλληλη στιγμή πρέπει να την γραπώσουμε-φυσικά μέχρι να το κάνουμε το πολύ να πιάσουμε τα μαλλάκια της.<br /><br />Υπάρχει η καλή και η κακή τύχη.Αν θες να αποφύγεις την κακή τύχη πρέπει τουλάχιστον να μην παίζεις με την δική σου προσωπικότητα.Μπορούμε δηλαδή αν έρθουν όλα ανάποδα να είμαστε ευτυχείς σαν τον Σωκράτη πριν πιεί το κώνειο αν και μόνο αν έχουμε μια ανάλογη προσωπικότητα.Ακέραιη -ώριμη- φιλοσοφημένη.<br /><br />Την καλή τύχη λένε κάποιοι πως την φτιάχνεις μόνος σου.Για να τα καταφέρεις πρέπει να είσαι μεγάλος μάστορας ή μεγάλος καλλιτέχνης.Ο μάστορας θα φτιάξει κάτι καλό χρήσιμο και όμορφο.Ο καλλιτέχνης πλάθοντας την τύχη του μπορεί να φτιάξει κάτι τραγικό, ωραίο, συναρπαστικό και έντονο.<br /><br />Όσοι θέλουν να ακολουθήσουν τον δρόμο του μάστορα δεν πρόκειται να απλώσουν τα χεράκια τους και να αρπάξουν καμία περίεργη ιπτάμενη τύχη.Τα χέρια τους είναι απασχολημένα με σοβαρές και δύσκολες δουλειές.Εφικτές πάντως.<br /><br />Όσοι πάλι θέλουν να ακολουθήσαν τον δρόμο των καλλιτεχνών καλά θα κάνουν να μην απλώνουν διαρκώς τα χέρια τους γιατί η τύχη δεν πετάει κάθε μέρα από μπροστά τους.<br />Και από τα μαλλιά ας πιάσουν μόνο εκείνη κι όχι περαστικές αγάπες, περαστικούς πελάτες και περαστικούς διαβάτες.<br /><br />Σας μπέρδεψα;<br /><br />Μα, είναι πολύ απλό αυτό που λέω....<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/13344625-112843180181782241?l=astradeni.blogspot.com' alt='' /></div>Αστραδενήhttp://www.blogger.com/profile/06665733574002346355noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-13344625.post-1128336937301146052005-10-03T11:19:00.000+01:002005-10-03T11:55:37.316+01:00<a href="http://photos1.blogger.com/blogger/737/1169/1600/gyznymfi.jpg"><img style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://photos1.blogger.com/blogger/737/1169/320/gyznymfi.jpg" border="0" /></a><br />Ναι, οι ωραιότερες ιστορίες έχουν καλό τέλος,αλλά είναι πολύ πιθανό,την δική μας ιστορία κανείς να μην την διηγηθεί και έτσι μπορεί μια χαρά να έχει κακό τέλος.<br /><br />Κάποιος μου είπε-καλλιτέχνης εκείνος καταξιωμένος-"αν έχει ο δείνα αξία θα φανεί κάποια στιγμή".<br /><br />Δεν νομίζω.<br />Ξέρω τόσα ταλαντούχα πλάσματα που δεν φάνηκε τίποτε γιατί ασχολήθηκαν με κάτι άλλο κι όχι με την τέχνη που αγάπησαν.<br /><br />Χρειάζεται κάτι παραπάνω από ταλέντο.<br />Τύχη!<br /><br />Διάσημη θεά στους ελληνιστικούς και ρωμαϊκούς χρόνους-τότε που η ζωή ήταν πάμφθηνη και η "τάξις" είχε ανατραπεί.<br /><br />Στις μέρες μας η Τύχη είναι κάτι παραπάνω από Θεά.Είναι τρόπος ζωής-σκέψης-έρωτα-ανάσας.<br /><br />Κάποιες στιγμές νιώθεις τόσο αδύναμος στο ξέσπασμά της, που χάνεις όχι μόνο αυτά που έχεις αλλά κι αυτό που είσαι.<br />Αυτό είναι μεγάλο κακό-δηλαδή μεγάλο καλό.<br />Αλλά λίγοι μπορούν να διαβάσουν την διπλή του έννοια και το παίρνουν για καταστροφή.<br />Σφίγγονται σφίγγονται, πιάνονται κι από κάπου να πιαστούν ώστε η επόμενη καταιγίδα της τύχης να μην τους πετάξει πέρα.<br />Από που να πιαστείς;<br />Εσύ περιμένεις καταιγίδα αλλά τελικά η τύχη φέρνει καύσωνα κι όλα λυώνουν.Εσύ πιασμένος γερά από ένα μπακλαβαδένιο εγκέφαλο-το πρώτο σίγουρο πράγμα που είχες μπροστά σου- βλέπεις να λυώνουν αργά οι στρώσεις του και να μένεις κρεμασμένος στο κενό.<br /><br />"Αν έχει ταλέντο θα φανεί!"<br />Τι άδικο να το λες αυτό για κάποιον.<br />Ιδίως όταν οι περισσότεροι που φαίνονται είναι κάτι πιο κακό κι από ατάλαντοι.Αν "φαινόταν" το ταλέντο θα είχε έρθει η βασιλεία των ουρανών.<br /><br />Στην τύχη μην υψώνεις τείχη.<br />Αν θες πιάσε την τύχη σου απά τα μαλλιά και βάλτην με το ζόρι πάνω στα τείχη σου.<br />Μετά ζήτα της να σου ρίξει τα μαλλιά της για να ανέβεις.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/13344625-112833693730114605?l=astradeni.blogspot.com' alt='' /></div>Αστραδενήhttp://www.blogger.com/profile/06665733574002346355noreply@blogger.com6tag:blogger.com,1999:blog-13344625.post-1128334705858521512005-10-03T11:12:00.000+01:002005-10-03T11:18:25.860+01:00<a href="http://photos1.blogger.com/blogger/737/1169/1600/mariannefaithful2.jpg"><img style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://photos1.blogger.com/blogger/737/1169/320/mariannefaithful2.jpg" border="0" /></a><br />Εντάξει πολύ καλές οι πωλήσεις του καινούριου τους δίσκου.Για τους Rolling stones που ξαφνικά γίνανε πρώτο θέμα και πόσα άρθρα διαβάσαμε το ΣΚ για την φοβερή τους μουσική,την καταπληκτική τους μαγκιά και την απόλυτα γοητευτική τους εποχή.<br /><br />Αρκετά.<br />Δεν μας ενδιαφέρουν.<br />Ας μείνει ο Μικ εκεί που τον άφησα-στο κεντρικό σαλόνι του ΟΚ και του Hello! να πατρονάρετε δεόντος από τον μάστορή του-γνωστή και ως Τζέρι Χολ.<br /><br />Μπούκωσε κι εσύ με χρήμα το ανοιχτό στόμα του κάθε Μικ.Μπορείς!<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/13344625-112833470585852151?l=astradeni.blogspot.com' alt='' /></div>Αστραδενήhttp://www.blogger.com/profile/06665733574002346355noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-13344625.post-1128333959326863002005-10-03T10:53:00.000+01:002005-10-03T11:05:59.336+01:00<a href="http://photos1.blogger.com/blogger/737/1169/1600/thess1.jpg"><img style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://photos1.blogger.com/blogger/737/1169/320/thess1.jpg" border="0" /></a><br /><br /><br />Κάθε φορά που διαβάζω ένα άρθρο για τη Θεσσαλονίκη,νιώθω την ίδια απογοήτευση.<br /><br />Διαβάζω τις περιπέτειες ενός αθηναίου δημοσιογράφου που βρέθηκε "εκεί επάνω" για κάποια δουλειά και πέρασε ωραία τρώγοντας τσουρέκια με κάστανο και λαχταριστούς ουζομεζέδες.<br /><br />Τα κείμενα αυτά περιγράφουν πάντοτε τα ίδια πράγματα με την ίδια τουριστική διάθεση και χωρίς καμία ουσιαστική σχέση με μία πόλη που εκτός των άλλων παρέμεινε ολοζώντανη για αιώνες.Ποτέ της δεν ήταν απλώς ένα χωριό με ένδοξη ιστορία και συνδέθηκε με κεφάλαια της ιστορίας μας σκοτεινά που ακόμα δεν γνωρίζουμε πως να μιλήσουμε γι αυτά.<br /><br />Ντρέπομαι όταν διαβάζω άρθρα και για άλλες πόλεις της Ελλάδας που δίνουν μια εικόνα τέτοιας γραφικότητας ώστε νομίζεις πως η ζωή έξω από την αθήνα είναι μουντή,χαζοχαρούμενη,εποχιακή και ανούσια.<br /><br />Η φωτογραφία είναι από τη Θεσσαλονίκη.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/13344625-112833395932686300?l=astradeni.blogspot.com' alt='' /></div>Αστραδενήhttp://www.blogger.com/profile/06665733574002346355noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-13344625.post-1127994680437860522005-09-29T12:41:00.000+01:002005-09-29T12:51:20.446+01:00<a href="http://photos1.blogger.com/blogger/737/1169/1600/m2.jpg"><img style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://photos1.blogger.com/blogger/737/1169/320/m2.jpg" border="0" /></a><br />Η μέρα ξεκίνησε!<br /> Για άνοιξε την οδύσσεια και διάβασε.Όλοι οι ήρωες του έργου μόλις ξυπνούν πετιούνται από το κρεββάτι τους.Μα,για τους αρχαίους θα μιλάμε τώρα.Ω,θα σας ζαλίσω με δαύτους. Το φιλοσόφησα και κατέληξα στο εξής συμπέρασμα.Εάν ο Οδυσσέας τα κατάφερε τότε κι εγώ έχω ελπίδες.Προς το παρό κολώνω στη σκέψη πως θα πρέπει να σκοτώσω δυο ντουζίνες μνηστήρες αλλά μέχρι τότε...<br /><br />Είμαι ...είμαι... μετά τις σειρήνες.Έμεινα με την κακούργα την Καλυψώ που με έφαγε να με παντρευτεί και να με κάνει αθάνατο.Φύλαξα σκοπιά στις παραλίες του νησιού της κοιτώντας προς την Ιθάκη.Και τώρα...<br /><br />Ονειρεύομαι την Ναυσικά.την βλέπω να πετά το τόπι κι εγώ μέσα στην αλμύρα και στη γύμνια μου να σηκώνομαι με κόπο από την άμμο.Και να παρακαλώ...<br /><br />Ξέρεις οι ναυαγοί δεν παρακαλούν όλοι με τον ίδιο τρόπο.<br /><br />Κι αυτό πρέπει πρώτα απ'όλα να μάθω.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/13344625-112799468043786052?l=astradeni.blogspot.com' alt='' /></div>Αστραδενήhttp://www.blogger.com/profile/06665733574002346355noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-13344625.post-1127820641897710432005-09-27T12:17:00.000+01:002005-09-28T16:03:00.343+01:00<a href="http://photos1.blogger.com/blogger/737/1169/1600/??????????????.jpg"><img style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://photos1.blogger.com/blogger/737/1169/320/%3F%3F%3F%3F%3F%3F%3F%3F%3F%3F%3F%3F%3F%3F.jpg" border="0" /></a><br /><br />Με πολύ σοβαρή διάθεση πρέπει να σας πω κάτι που άκουσα από κάποιον άνθρωπο του πνεύματος και της τέχνης.<br /><br />"'Εχουμε την Τζοκόντα, έχουμε και τον Γουόρχολ.Κανένα πρόβλημα.Και οι δύο είναι ευπρόσδεκτοι στον κόσμο μας.Κυρίως γιατί ο Γουόρχολ δεν πήρε ένα πινέλο να επιζωγραφίσει την Τζοκόντα.Στο θέατρο όμως αυτό γίνεται συνέχεια.Παίρνουν ένα κείμενο κάποιου - π.χ. Αισχύλου - και το κάνουν ό,τι θέλουν.Που θα πάμε με αυτόν τον μεταμοντερνισμό;"<br /><br />Πολύ ενδιαφέρουσα σκέψη αλλά τα πράγματα είναι πολύ διαφορετικά.Δεν μπορούμε -ευτυχώς-να εγκλωβίσουμε τα κείμενα-πχ των τραγικών-σε μια πάγια και καταξιωμένη θεατρική μορφή.Ευτυχώς -γιατί έτσι θα "είχε λυθεί το πρόβλημα" και εμείς οι νέοι που ήδη περισσεύουμε θα πηγαίναμε σπίτι μας.Τώρα σε κάτι ελπίζουμε.<br /><br />Πάντως θα το χαρώ πολύ στον αιώνα μας να "πεθάνει" ο σκηνοθέτης.<br /><br />Για τον συγγραφέα δεν ξέρω, μ'αρέσει που γέμισε ο τόπος από νέους συγγραφείς.Κι από τραγουδιστές.Κάποτε είδα πότε ξεκίνησε την καριέρα της η Αλεξίου κι ο Νταλάρας και ανατρίχιασα.Πράγματι τότε δεν ήμουν καν στο βλέμμα του πατέρα μου.<br /><br />Ισοπέδωση; Ε,όταν χτίζεις σε θεμέλια σάπια έτσι γίνεται.<br />Ας πρόσεχαν!<br />Ας φρόντιζαν!<br /><br /><span style="color:#66ffff;">^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^</span><br /><span style="color:#33ff33;">Ας φρόντιζαν</span><br /><br />Κατήντησα σχεδόν ανέστιος και πένης.<br />Αυτή η μοιραία πόλις, η Αντιόχεια<br />όλα τα χρήματά μου τάφαγε<br />αυτή η μοιραία με τον δαπανηρό της βίο.<br /><br />Αλλά είμαι νέος και με υγείαν αρίστην.<br />Κάτοχος της ελληνικής θαυμάσιος<br />(ξέρω και παραξέρω Αριστοτέλη, Πλάτωνα·<br />τι ρήτορας, τι ποιητάς, τι ό,τι κι αν πεις).<br />Από στρατιωτικά έχω μιαν ιδέα,<br />κ' έχω φιλίες με αρχηγούς των μισθοφόρων.<br />Είμαι μπασμένος κάμποσο και στα διοικητικά.<br />Στην Αλεξάνδρεια έμεινα έξι μήνες, πέρσι·<br />κάπως γνωρίζω (κ' είναι τούτο χρήσιμον) τα εκεί<br />του Κακεργέτη βλέψεις, και παληανθρωπιές, και τα λοιπά.<br /><br />Όθεν φρονώ πως είμαι στα γεμάτα<br />ενδεδειγμένος για να υπηρετήσω αυτήν την χώρα,<br />την προσφιλή πατρίδα μου Συρία.<br /><br />Σ' ό,τι δουλειά με βάλουν θα πασχίσω<br />να είμαι στην χώρα ωφέλιμος.Αυτή είν' η πρόθεσίς μου.<br />Αν πάλι μ' εμποδίσουνε με τα συστήματά τους -<br />τους ξέρουμε τους προκομένους: να τα λέμε τώρα;<br />αν μ' εμποδίσουνε, τι φταίω εγώ.<br /><br />Θ' απευθυνθώ προς τον Ζαβίνα πρώτα,<br />κι αν ο μωρός αυτός δεν μ' εκτιμήσει,<br />θα πάγω στον αντίπαλό του, τον Γρυπό.<br />Κι αν ο ηλίθιος κι αυτός δεν με προσλάβει,<br />πηγαίνω παρευθύς στον Υρκανό.<br /><br />Θα με θελήσει πάντως ένας απ' τους τρεις.<br /><br />Κ' είν' η συνείδησίς μου ήσυχη<br />για το αψήφιστο της εκλογής.<br />Βλάπτουν κ' οι τρεις τους την Συρία το ίδιο.<br /><br />Αλλά, κατεστραμένος άνθρωπος, τι φταίω εγώ.<br />Ζητώ ο ταλαίπωρος να μπαλωθώ.<br />Ας φρόντιζαν οι κραταιοί θεοί<br />να δημιουργήσουν έναν τέταρτο καλό.<br />Μετά χαράς θα πήγαινα μ' αυτόν.<br /><br /><span style="color:#ff0000;">Κωνσταντίνος Π. Καβάφης</span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/13344625-112782064189771043?l=astradeni.blogspot.com' alt='' /></div>Αστραδενήhttp://www.blogger.com/profile/06665733574002346355noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-13344625.post-1127304057416049242005-09-21T12:44:00.000+01:002005-09-21T13:00:57.443+01:00<a href="http://photos1.blogger.com/blogger/737/1169/1600/aliki108.jpg"><img style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://photos1.blogger.com/blogger/737/1169/320/aliki108.jpg" border="0" /></a><br />Τί κι αν είμαι ταλαντούχο<br /> και μπορώ σε ένα λεπτό<br />την καρδιά σας να ανοίξω<br />μ'ένα βλέμμα μου γλυκό;<br /><br />Τί κι αν έχω εγγυήσεις<br />από ιδρύματα τρανά<br />πως την τέχνη μου γνωρίζω<br />απέξω κι ανακατωτά;<br /><br />Αν δεν έχω έναν προστάτη<br /> τί θα κάνω μοναχό;<br />Μες στο κρύο και στο χιόνι<br />θα πεθάνω νηστικό.<br /><br />Η μητέρα μου ήταν γάτα<br />κι ο παππούς μου αετός<br />όμως μέσα στην Αθήνα<br />είμαι λεία καθενός.<br /><br />Δεν θα κάτσω να με φάνε<br />θα πετάξω μακρυά<br />και άμα χρειαστεί θα ζήσω<br />με κουκιά και μπακλαβά.<br /><br /><span style="color:#66ffff;">Ρεφραίν πανηγυρικό</span><br /><br />Τραγούδησε και χόρεψε<br />αυτό το ποιηματάκι<br />κοίταξε πάνω που περνώ,<br />φτωχό σαν σπουργιτάκι.<br /><br /><span style="color:#ff0000;">αστραδενή πανδρόσου</span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/13344625-112730405741604924?l=astradeni.blogspot.com' alt='' /></div>Αστραδενήhttp://www.blogger.com/profile/06665733574002346355noreply@blogger.com8tag:blogger.com,1999:blog-13344625.post-1127123026133832682005-09-19T10:32:00.000+01:002005-09-19T10:43:46.180+01:00Στο κράτος των Αθηνών η τέχνη περνάει κρίση.<br /><br />Έτσι λένε οι περισσότεροι του χώρου αργοκινώντας το κεφάλι και χαζεύοντας με απλανές βλέμμα την κυρία που περνάει φουριόζα.<br /><br />Νομίζω πως υπάρχει κάτι που καταλαβαίνουν οι λίγοι κι εκλεκτοί.<br /><br />Μίζερος και απογοητευμένος στην τέχνη είναι εκείνος που δεν έχει προσωπική επαφή με τη δημιουργία.Και δεν χρειάζεται να είσαι "επιτυχημένος" ούτε "γνωστός" για να δημιουργείς.<br /><br />Κόντρα σε κάποιους που ταυτίζουν την τέχνη με την κοινωνική δραστηριότητα θα έλεγα πως τέχνη κάνουμε πρώτα για τον εαυτό μας κι έπειτα για τους άλλους.Καταλήγω ανεπιφύλακτα στο ευαγγελικό: Αγάπα τον πλησίον σου ως εαυτόν.Αγαπάς τον εαυτό σου;<br /><br />Απαραίτητη προυπόθεση και ελπίδα για δημιουργία είναι η αναζήτηση του εαυτού μας-η αγάπη (προσοχή όχι η αποδοχή γιατί εμπεριέχει μια παραίτηση) και κατόπιν η σκληρή εργασία.<br /><br />Καλλιτέχνες της Αθήνας απελευθερωθείτε.<br /><br />Έχουμε ειρήνη, δεν πεινάμε, δεν έπεσε ο ουρανός ακόμα στο κεφάλι μας.Δεν μας απειλεί καμία φτήνια αν δεν πουλιόμαστε σε παζάρια, υπερκαταστήματα και μπακάλικα.<br /><br />Από εμάς η άνοιξη εξαρτάται.<br /><br />Αστραδενή.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/13344625-112712302613383268?l=astradeni.blogspot.com' alt='' /></div>Αστραδενήhttp://www.blogger.com/profile/06665733574002346355noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-13344625.post-1125856936559155802005-09-04T18:55:00.000+01:002005-09-04T19:02:16.573+01:00<a href="http://photos1.blogger.com/blogger/737/1169/1600/moralis.gif"><img style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://photos1.blogger.com/blogger/737/1169/320/moralis.gif" border="0" /></a><br />Τώρα που παντρεύτηκες την εκλεκτή της καρδιάς σου, σου εύχομαι να έχεις πάντα την δύναμη να προχωράς μαζί της και να συναντάς τα όνειρά σου ολοκληρωμένα μπροστά σου.<br />Κάποια να τα καταδέχεσαι κι άλλα όχι.<br /><br />Κάποια σχέδιά είναι αντάξια των κόπων σου κι άλλα είναι ανάξια των πόθων σου.<br /><br />Αυτοί οι πόθοι πάντοτε να θεριεύουν μέσα σου.<br /><br />Εμείς έστω από μακρυά θα σε καμαρώνουμε που στα δύσκολα χαμογελάς και στα εύκολα ανησυχείς.<br /><br />Και θα σε αγαπάμε.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/13344625-112585693655915580?l=astradeni.blogspot.com' alt='' /></div>Αστραδενήhttp://www.blogger.com/profile/06665733574002346355noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-13344625.post-1125226127736630662005-08-28T11:17:00.000+01:002005-08-28T11:56:01.630+01:00<a href="http://photos1.blogger.com/blogger/737/1169/1600/minor%20asia.jpg"><img style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://photos1.blogger.com/blogger/737/1169/320/minor%20asia.jpg" border="0" /></a> Μικρά Ασία -1906<br /><br />Για πολλούς λόγους δεν πιστεύω στην μετεμψύχωση.<br /><br />Ένας από αυτούς είναι γιατί ξέρω πως ο άνρθωπος ζει την ζωή του χαλικιού,της δεκαοχτούρας,του πεύκου και του στρειδιού. Αν το θέλει. Επίσης μπορεί να κινηθεί στον ίδιο παλμό ανθρώπων που έζησαν πολύ παλιότερα. Και είναι πάνω απ'όλα ο παλμός που μετράει.<br /><br />Για κάποιο λόγο κι εγώ κινήθηκα στον ίδιο παλμό της Άρτεμης στην Αιολική Γη.Και την είδα σαν την καρυδιά που φύτεψε-κόντρα στις συμβουλές του παππού της- να μεγαλώνει,να πεθαίνει,να θάβεται κάτω από τα φύλλα και να γίνεται Αστραδενή.<br /><br />Συναντά λοιπόν τον κυνηγό με τα <span style="color:#ffff33;">κίτρινα άστρα</span> που είναι κι αυτός αλλιώτικος και ίδιος. Στα μάτια του λάμπουν ακόμα τα<span style="color:#33ff33;"> πράσινα</span> από τα <span style="color:#ff6600;">Κιμιντένια</span> αλλά δεν ποθεί πλέον να υπηρετεί την ξένη κυρία.<br /><br />Μεγάλη σημασία στην ιστορία παίζει το <span style="color:#ff0000;">σπήλαιο με τα αγριογούρουνα</span>-ο γκρεμός που επέλεγαν γιανα διαβούν τον θάνατό τους όταν γερνούσαν.Εκεί πήγε ο κυνηγός με τα κίτρινα άστρα την Άρτεμη.Γιατί;Ποιός ξέρεις;<br /><br />Εκεί στο βάθος της σπηλιάς ακούσαν μαζί τις<span style="color:#33ffff;"> σταγόνες</span> που έπεφταν από τα βράχια και γινόντουσαν <span style="color:#33ccff;">μικρά ρυάκια</span> και μετά <span style="color:#3366ff;">ποταμάκι</span>.Σιγά σιγά το νερό <span style="color:#6633ff;">φούσκωνε </span>και έτρεχε ασυγκράτητο προς τη<span style="color:#000099;"> </span><span style="color:#ffffff;">θάλασσα</span>.Όλα αυτά κάτω από τα Κιμιντένια.<br /><br /><span style="color:#ff6600;">Τα Κιμιντένια</span> βρίσκονται απέναντι από τα<span style="color:#cccccc;"> ενοικιαζόμενα δωμάτια</span> των αλλοτινών προσκυνητών που συνοδεύουν τον τάφο του Εφταλιώτη.(Διάβασε το προηγούμενο κείμενο.)<br />Να βρίσκεται εκεί άραγε η συνέχεια της ιστορίας ή μέσα στο χέρι μου που φέτος δεν άγγιξε τα νερά της Εφταλούς;<br /><br />Η <span style="color:#ff99ff;">Αιολική Γη</span> δεν είναι βιβλίο.Είναι μια κοινή ανάμνηση της Άρτεμης, της Αστραδενής και της Αιολίας. Ένας παλμός που περιμένει στον αέρα όποιον θέλει να τον βιώσει.<br /><br />Την Δευτέρη 29 Αυγούστου γιορτάζουμε τον αποκεφαλισμό του Ιωάννη.Για κάθε μάρτυρα η μέρα θανάτου γιορτάζεται σαν το γεννέθλιό του.Εκείνος όμως κατέχει μια διαφορετική θέση.<br /><br />Και η φωνή που φωνάζει μέσα στην έρημο σωπαίνει ολοκληρώνοντας τον αγώνα του ανθρώπου να διαβεί τον <span style="color:#33ccff;">ποταμό</span> και να βλέπει με <span style="color:#ffffff;">άλλα μάτια</span> την ζωή.Όλα πλέον είναι έτοιμα και ο Θεός ας γράψει το τέλος. Μέσα από τόσο πόνο,τόση απελπισία και αγωνία έρχεται ένα χάδι δροσερό.Το φως είναι αλλιώτικο και ο Άδης επικράνθη.<br /><br />Στον πικραμένο Άδη δεν βλέπω ούτε την Άρτεμη ούτε την Αιολική γη.<br /><br />Τις βλέπω ανάμεσα στον ουρανό και στη γη να ανεβοκατεβαίνουν με <span style="color:#ffff33;">μαλαματένιες </span>βαρκούλες. Χαμογελούν,σαλεύουν απαλά σαν<span style="color:#66ff99;"> χόρτα</span> λυγερά και μου γνέφουν.<br /><br />-<span style="color:#33ffff;">Ε!</span> Άκου! <span style="color:#ff0000;">Μετά τον θάνατο η ανάσταση.</span>Μην ζητάς γέλιο πριν το δάκρυ.Το αντίθετο δεν γίνεται και το καλό δεν ανθίζει παρά μόνο πάνω στο οργωμένο κακό.<br /><br />Στο οργωμένο χώμα της <span style="color:#ff99ff;">αιολίας </span>θα ξανανθίσουμε.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/13344625-112522612773663066?l=astradeni.blogspot.com' alt='' /></div>Αστραδενήhttp://www.blogger.com/profile/06665733574002346355noreply@blogger.com10tag:blogger.com,1999:blog-13344625.post-1124962771455245872005-08-25T10:06:00.000+01:002005-08-26T10:12:10.346+01:00<a href="http://photos1.blogger.com/blogger/737/1169/1600/eftalou.jpg"><img style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://photos1.blogger.com/blogger/737/1169/320/eftalou.jpg" border="0" /></a><br />Η Εφταλού είναι πολύ κοντά στον Μόλυβο.<br />Απέναντι βρίσκονται τα Κιμιντένια και τα Μοσχονήσια.<br /><br />Η ιστορία των Μοσχονησίων είναι ιδιαίτερη και μπορείς να την γνωρίσεις διαβάζοντας βιβλία γιατί οι κάτοικοί της πλέον χάθηκαν μέσα στο αίμα αλλά και στα πέρατα της γης.Τα Κιμιντένια τα γνωρίζει καλά όποιος αγάπησε την Άρτεμη της Αιολικής γης.<br /><br />Στην κεντρική παραλία της Εφταλούς υπάρχει ένα μικρό κλειστό κάθισμα με εκκλησάκι και μερικά κελιά που θυμίζουν αντίστοιχα που χτίζονται και σε άλλα μέρη για να κατοικηθούν από τους προσκυνητές.Δίπλα στο κάθισμα βρίσκεται ένα μικρό ταβερνάκι.<br /><br />Κατέβαινε λοιπόν καθημερινά για μπάνιο και κοιτούσε μέσα από την θάλασσα το εσωτερικό των δωματίων.Είχαν ανακαινιστεί και κατοικούνταν από τουρίστες.Έτσι φαινόταν από τις πετσέτες που κρέμονταν από τα παράθυρα αν και η απόλυτη ησυχία δεν ταίριαζε με το βούισμα που βγαίνει από τα μέρη των παραθεριστών.Πρόσεξε πως από την αυλίτσα του καθίσματος έβγαιναν γυναίκες μεγάλης ηλικίας σε ζευγάρια.Γυναίκες άσκημες και εχθρικές.<br /><br />Μπήκε το επόμενο πρωί μέσα στην αυλή και προχώρησε ως το εκκλησάκι.Άνοιξε την πόρτα, προσκύνησε, βγήκε έξω, και μια απαίσια γριά της πέταξε ένα καλημέρα κατάμουτρα σαν βρισιά.Κατάπιε την αντίδρασή της, πάτησε γερά στα βοτσαλάκια της αυλής και απάντησε σταθερά: Καλημέρα.<br /><br />Είχε θυμώσει πολύ πριν δει την γριά που τυλιγμένη σε ένα αντίσκηνο ύποπτου χρώματος και με τεντωμένα τα μαλλιά σαν να ετοιμάζεται να βάλει την περούκα της κατέβαινε προς την δική της σκοτεινή παραλία.Είχε θυμώσει γιατί δίπλα στο εκκλησάκι ήταν ο τάφος του Εφταλιώτη και της γυναίκας του.Δεν είναι πως ήταν ασέβεια να νοικιάζεις τα δωμάτια των προσκυνητών σε τουρίστριες που σαράντα χρόνια πριν απελευθερώθηκαν από τα δεσμά του Φρόυντ στο νησί της Σαπφούς.Ήταν που το ονοματάκι του Εφταλιώτη φιγουράριζε σε διάφορα έντυπα ως άξιος γόνος του νησιού.Και που η επιθυμία του να ταφεί σε αυτή την παραλία της Εφταλούς συνδεόταν με το Αϊβαλί απένατι.Και την ηλικιωμένη γυναίκα δεν την έβλεπε υποκειμενικά.Ήταν όντως απωθητική και εχθρική-λες και φοβόταν την νέα γυναίκα που προσκύνησε το εκκλησάκι και κοίταξε μελαγχολικά τον τάφο.<br /><br />"Σκεφτόμουν σιωπηλά μια λέξη:Παράδοση.Παρα-Δίνω.Να λοιπόν η πολυπόθητη συνέχεια της ιστορίας.Έτσι είναι."<br /><br />Φουρκισμένη κατέβηκε στην παραλία και κολύμπησε πολύ βαθειά.Τόσο ώστε να αρχίσει να την παίρνει το ρεύμα.Όταν την έπιασε ο φόβος πως την ακολουθούσε κάτω από το νερό μια μαύρη σκιά άρχισε να κολυμπάει προς τα δωμάτια.Μέσα στις πέτρες, σε μια βουτιά που έκανε για να δροσιστεί,είδε ένα θεώρατο χταπόδι να φεύγει με σκιρτήσματα προς τα δεξιά.<br /><br />Κάθισε στην παραλία μέχρι το ηλιοβασίλεμα. Δίπλα της ο σύντροφος ανάσαινε μαζί της. Αυτός η αρχή και το τέλος.<br /><br />Σηκώθηκαν να φύγουν και οι γριές είχαν μαντρωθεί μέσα στο κάθισμα.Είχαν βάλει μια μουσική να παίζει.Καθαρή αναγεννησιακή μελωδία κάποιων ασπρόσαρκων αυλικών που έτριβαν με το τακούνι τους το χορτάρι και αναστέναζαν βαθειά, ενθυμούμενοι ένα Διόνυσο στρουμπουλό και λιγωμένο να γουργουρίζει σαν παχύ περιστεράκι μέσα στο τυρόγαλο.<br /><br />Οι γυναίκες χορεύαν τον χορό των αυλικών και η Αστραδενή ανέβηκε την ανηφορίτσα.<br /><br />Το επόμενο μεσημέρι ένα φορτηγάκι κατέβηκε προς την ταβέρνα.Του έπεσε ένας κάδος με γιαούρτι.Η Αστραδενή έτρεξε, πασαλείφτηκε ολόκληρη με το εκλεκτό στραγγιστό γιαούρτι και έτρεξε να ψάξει τα χταπόδια.Οι γριές την κοίταξαν περίεργα. Ίσως και με αηδία.<br /><br />Η πολυπόθητη συνέχεια της Ιστορίας Μας χρειάζονται όχι μόνο ελιγμοί αλλά και πετάγματα.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/13344625-112496277145524587?l=astradeni.blogspot.com' alt='' /></div>Αστραδενήhttp://www.blogger.com/profile/06665733574002346355noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-13344625.post-1124712240044768382005-08-22T12:47:00.000+01:002005-08-22T13:04:00.053+01:00<a href="http://photos1.blogger.com/blogger/737/1169/1600/2116-amorgos-kloster.jpg"><img style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://photos1.blogger.com/blogger/737/1169/320/2116-amorgos-kloster.jpg" border="0" /></a><br />Αφιερωμένο στο θείο τραγί.<br /><br />Φαντάσου πόσο δύσκολο είναι να έχεις μια θέση στη ζωή όπως η Χοζοβιώτισσα.<br /><br />Και να ανέβηκες εκεί από ένα μονοπάτι που ανέμελα πήρες ένα απόγευμα και μέσα στη νύχτα δεν το άφησες.Στενό, ανηφορικό, γεμάτο αγριόχορτα. Συμπαθέστατα κι αυτά -πολύ περισσότερο από κάποια ήμερα χορταράκια που το πολύ να μοιάζουν με τυχερά τριφύλια.Η τύχη όμως είναι μια κλωστή που βγαίνει από μέσα μας ασυναίσθητα και τυλίγεται αργά στο αέρα.<br /><br />Με το ξημέρωμα κατάλαβες πως είσαι εκεί ψηλά και κοιτάς το πέλαγος να στραφταλίζει μπροστά σου.Ευκολότατα μπορείς να το περπατήσεις αν μέσα σου δέχεσαι το αόρατο να κατοικεί απαλά.Μέχρι να δοκιμάσεις αν μπορείς να κάνεις το πρώτο βήμα αναπνέεις βαθειά και σκέφτεσαι:Εδώ πάνω κρύβομαι ή φαίνομαι;<br /><br />Σημαίνω.Θείο τραγάκι ξεχάστηκες κι εσύ στα μυρωμένα χόρτα και ακροπάτησες μέχρι το γκρεμό για να βρεις φρέσκο πρίνο; Σε ετοιμάζουν για γκεσέμι; Με τέτοια μυαλά που θα οδηγήσεις το κοπάδι σου;<br /><br />Ρωτάς για μένα.Δεν χάθηκα.Κάθε άλλο.Μπορεί και να βρέθηκα!Στην Ιταλία μια επίσκεψη έκανα.Στην Αγγλία δεν συνάντησα τους Λαστρυγόνας και τον Κύκλωπα.Δεν κουβαλάω τέτοια φαντάσματα μέσα μου.Έμαθα και έμαθα.Καταλαβαίνεις;<br /><br />Τώρα κοιτώ καπνό να βγαίνει από το σπίτι μου και τη βιαστική Ναυσικά που μου χαμογελάει κοιτώ με θαυμασμό. "Εγώ σε έσωσα" μου λέει."Θα σε στείλω στην πατρίδα σου.Να με θυμάσαι."<br /><br />"Σαν θεά θα σε προσκυνάω Ναυσικά.Σαν θεά θα σε θυμάμαι για πάντα"<br /><br />Τραγί τραγάκι διάβασε καλά τα κείμενα που άφησα πίσω μου αν θες να μάθεις ποιά είμαι.Μην φύγεις από εδώ.Αν η σύνδεσή σου είναι ξένη κάντην δική σου.Αν ζεις μακριά από καφενεία με διαδικτυακή σύνδεση κάνε υπομονή.Κάπου θα βρεις μια πόρτα να μπεις.Κι αν είσαι νέος στα κόλπα της μπλογκόσφαιρας αυτό μέρα με τη μέρα αλλάζει.<br /><br />Εγώ κάνω το πρώτο βήμα πάνω στο νερό.Θα τα καταφέρω και σύντομα θα χορεύω μπάλο στα κύματα!<br /><br />Σε φιλώ και σε διαβάζω.<br /><br />Αστραδενή-πρώτη λόγω άλφα!<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/13344625-112471224004476838?l=astradeni.blogspot.com' alt='' /></div>Αστραδενήhttp://www.blogger.com/profile/06665733574002346355noreply@blogger.com8tag:blogger.com,1999:blog-13344625.post-1124393144038406492005-08-18T20:07:00.000+01:002005-08-18T20:25:44.050+01:00'Οποιος ταξιδεύει συχνά με αεροπλάνα γνωρίζει πολύ καλά πως όταν μπαίνει στο σκάφος παραδίνει την ζωή του στα χέρια κάποιων άλλων.Και ελάχιστα μπορεί να κάνει για να διώξει μακρυά την κακή στιγμή.Τέτοιες τραγωδίες , σαν αυτή των τελευταίων ημερών συνδέεται στο δικό μου νου με κάποια άλλα θύματα που παίρνουν το μετρό και χάνονται μέσα σε μια στιγμή.Κι αυτοί ένα εισιτήριο αγόρασαν.Το πιο φθηνό.<br /><br />Είμαστε όλοι επιβάτες και δυστυχώς για όσους κερδίζουν χρήματα από τις δικές μας τροχιές είμαστε κάτι λιγότερο από το τίποτε.<br /><br />Γιατί οι επιβάτες του μοιραίου αεροπλάνου κάηκαν στον βωμό του πιο δημοφιλούς θεού: του μαμωνά.<br /><br />Και είναι μεγάλη ντροπή η ζωή να είναι τόσο φτηνή στις μέρες μας.<br /><br />Όσο για τους φίλους κύπριους λυπάμαι που οι επιχειρηματίες τους αποδείχτηκαν λιγότεροι κι από κάποιον τριτοκοσμικό έμπορα που ανακατεύει το αλεύρι με άμμο.<br /><br />Και συνήθως κακολογούν τις ελληνικές υποδομές ως ανεπαρκείς ενώ απ' ό,τι φάνηκε η ιδιωτική πρωτοβουλία σπιλώθηκε με την περίπτωση της εταιρείας Ήλιος.<br /><br />Και τις μέρες που η Αθήνα τον προηγούμενο χρόνο γιόρταζε για τους Ολυμπιακούς αγώνες-ίσως θα έπρεπε να κλαίει, αλλά τουλάχιστον καμαρώνανε που οι δυνατοί της γης εμπιστεύονται τα ελληνικά συμφέροντα ως αποδοτικά- φέτος υποδέχτηκε έναν Ήλιο αρχαιοπρεπή και υβριστικό απέναντι στην ανθρώπινη ζωή.<br /><br />Στις μέρες μας η κατανάλωση πρέπει να θεωρείται πράξη ιερή γιατί είτε ταξιδεύεις, είτε τρως στην ουσία εμπιστεύεσαι την ζωή σου σε κάποιον.Όταν αυτός ο κάποιος θέλει μόνο το κέρδος και τίποτε άλλο τότε το να δώσεις μερικά ευρώ ή έστω την πιστωτική σου κάρτα είναι σαν να υπογράφεις ακούσια την παραίτηση από όλα σου τα δικαιώματα.<br /><br />Αν βγεις αύριο να αγοράσεις σαγιονάρες,αν βγεις να πάρεις μια τυρόπιτα ή να πέτάξεις μέχρι την Αθήνα απαιτείς να πάρεις το καλύτερο.Αν δεν στο δώσουν κάνε χαμό.Αν το είχαν δει έτσι οι προηγούμενοι επιβάτες του Ήλιου το κακό δεν θα είχε γίνει.<br /><br />Απαίτησε.Πάντα.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/13344625-112439314403840649?l=astradeni.blogspot.com' alt='' /></div>Αστραδενήhttp://www.blogger.com/profile/06665733574002346355noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-13344625.post-1124191320796136452005-08-16T12:19:00.000+01:002005-08-16T12:22:00.803+01:00<a href="http://photos1.blogger.com/blogger/737/1169/1600/thessaloniki.jpg"><img style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://photos1.blogger.com/blogger/737/1169/320/thessaloniki.jpg" border="0" /></a><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/13344625-112419132079613645?l=astradeni.blogspot.com' alt='' /></div>Αστραδενήhttp://www.blogger.com/profile/06665733574002346355noreply@blogger.com7tag:blogger.com,1999:blog-13344625.post-1123062105273017152005-08-03T10:34:00.000+01:002005-08-03T10:50:30.966+01:00<a href="http://photos1.blogger.com/blogger/737/1169/1600/CONVERSANO.jpg"><img style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://photos1.blogger.com/blogger/737/1169/320/CONVERSANO.jpg" border="0" /></a> Αρχές Ιουλίου στο Κονβερσάνο, στην Κάτω Ιταλία.<br /><br />Το βράδυ στη μεγάλη πλατεία μπροστά από το κάστρο μαζεύονται όλοι, μικροί και μεγάλοι.Ηλιοκαμένοι,χαμογελαστοί φέρνουν βόλτες ατέρμονες γύρω γύρω και μέσα στα γραφικά σοκάκια της παλιάς πόλης.<br /><br />Σκέφτεσαι πως στη Μεσόγειο η νυχτερινή ζωή μετρά διπλά από την πρωινή.<br /><br />Δίπλα στην παλιά εκκλησία είναι ένας θερινός κινηματογράφος με πρασινάδες και ανθρώπους σε καρέκλες που κοιτάζουν ένα λευκό πανί.<br /><br />Οι πέτρινοι τοίχοι μοιάζουν φτιαγμένοι από γκρίζο σύννεφο.<br /><br />Τα ερωτευμένα ζευγαράκια μπαινοβγαίνουν στον κήπο που είναι όσο πρέπει απεριποίητος για να αφήνει περιθώριο στη φθορά και στη φαντασία.<br /><br />Απειλητικά το κέντρο του κόσμου γίνεται η πλατεία και τίποτε άλλο.<br /><br />(συνεχίζεται)<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/13344625-112306210527301715?l=astradeni.blogspot.com' alt='' /></div>Αστραδενήhttp://www.blogger.com/profile/06665733574002346355noreply@blogger.com9tag:blogger.com,1999:blog-13344625.post-1122820422568571702005-07-31T15:29:00.000+01:002005-07-31T15:33:42.570+01:00<a href="http://photos1.blogger.com/blogger/737/1169/1600/elytis5.jpg"><img style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://photos1.blogger.com/blogger/737/1169/320/elytis5.jpg" border="0" /></a><br /><br /><br /><span style="color:#33ff33;">Ο Φυλλομάντης</span><br /><br />Aπόψε βράδυ Aυγούστου οχτώ<br />Nαυαγισμένο στα ρηχά των άστρων<br />Tο παλιό μου σπίτι με τα σαμιαμίθια<br />Kαι το χυμένο το κερί στο κομοδίνο επάνω<br />Πόρτες παράθυρα ανοιχτά<br />Tο παλιό μου σπίτι αδειάζοντας<br />Φορτίο της ερημιάς μέσα στη νύχτα·<br /><br />Σαστισμένες φωνές κι άλλες που ακόμη<br />Tρέχοντας μες στις φυλλωσιές αστράφτουν σαν<br />Mυστικά περάσματα πυγολαμπίδας<br />Aπό τα βάθη ζωής ανεστραμμένης<br />Mες στο κρύο ασπράδι των ματιών<br />Eκεί όπου ακινητεί ο Kαιρός<br />Kι η Σελήνη με τ' αλλοιωμένο μάγουλο<br />Aπελπιστικά σιμώνει το δικό μου·<br /><br />Ένα θρόισμα σαν από χαμένης<br />Που ξανάρχεται αγάπης σκοτεινό αρχινούν:"Mη".<br />Kι ύστερα πάλι "Mη". "Mωρό μου".<br />"Tι σού 'μελλε", "Mια μέρα θα το θυμηθείς".<br />"Παιδί παιδάκι με τα καστανά μαλλιά".<br />"Eγώ που σ' αγαπώ".<br />"Πες πάντα". "Πάντα".<br /><br />Kι όπως μέσα στην απληστία του μαύρου<br />Που ανοίγεται στα δυο περιβολιού<br />Σβηστό απανθρακωμένο<br />Πάει και καταποντίζεται όλο το έχει σου<br />Aνεβαίνει απ' της ψυχής τ' απόνερα ένα<br />Kύμα θολό που οι φυσαλλίδες είναι<br />Άλλα τόσα παλιά ηλιοβασιλέματα<br /><br />Παράθυρα τρεμάμενα στο φως του εσπερινού<br />Mια στιγμή που προσπέρασες την ευτυχία<br />Σαν τραγούδι όπου κρύφθηκε μήπως το δεις<br />Δακρυσμένο για σένα ένα κορίτσι<br />-Όλα της αγκαλιάς τα ιερά του όρκου<br />Tίποτα τίποτα δεν πήε χαμένο<br />Aπόψε βράδυ Aυγούστου οχτώ<br /><br />Mέσ' απ' τη χλώρη του βυθού και πάλι<br />Tο ίδιο εκείνο ατέρμονο ανατρίχιασμα<br />Mονολογεί και συνθροεί τα φύλλα<br />Mονολογεί στην αραμαϊκή του απόκοσμου:<br />"Παιδί παιδάκι με τα καστανά μαλλιά<br />Σού 'μελλε να χαθείς εδώ για να σωθείς μακριά".<br />"Σού 'μελλε να χαθείς εδώ για να σωθείς μακριά".<br /><br />Kι άξαφνα σαν τα πριν και τα μετά ιδωμένα·<br />Bατές όλες οι θάλασσες με τα λουλούδια<br />Mόνος αλλ' όχι μόνος· όπως πάντα·<br />Όπως τότε νέος που προχωρούσα<br />Mε κενή τη θέση στα δεξιά μου<br />Kαι ψηλά μ' ακολουθούσε ο Bέγας<br />Tων ερώτων μου όλων ο Πολιούχος.<br /><br />Oδυσσέας Ελύτης<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/13344625-112282042256857170?l=astradeni.blogspot.com' alt='' /></div>Αστραδενήhttp://www.blogger.com/profile/06665733574002346355noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-13344625.post-1122819778321437242005-07-31T15:05:00.000+01:002005-07-31T15:22:58.330+01:00<a href="http://photos1.blogger.com/blogger/737/1169/1600/tonbridge1.jpg"><img style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://photos1.blogger.com/blogger/737/1169/320/tonbridge1.jpg" border="0" /></a> Στο όμορφο αγγλικό χωριό μία νέα μέρα ξεκινά.Φαίνεται να μην έχει καμία διαφορά με τις υπόλοιπες.Και όντως δεν έχει.Οι ίδιες ασχολίες, οι ίδιες συζητήσεις και μόνο ένα ελαφρό μούδιασμα όταν οι άνθρωποι κοιτάζονται στα μάτια.<br /><br />Είναι η πρώτη μέρα πολέμου στο μακρυνό Ιράκ.<br /><br />Μία γυναίκα στέκεται από το πρωί στη γέφυρα του ποταμού που διασχίζει το χωριό.Φορά άσπρα ρούχα,έχει μια κόκκινη βούλα ανάμεσα στα φρύδια και το ηλικιωμένο αγγλικό της πρόσωπο κοκκινίζει από τον ήλιο καθώς ξεροσταλιάζει στην ίδια θέση ώρες κρατώντας ένα πανώ.<span style="color:#ff0000;">Σταματήστε τον πόλεμο στο Ιράκ</span> είναι το μήνυμα που έχει γράψει με τα χέρια της και το κρατάει ψηλά ενώ έχει ήδη αρχίσει να τρέμει από την κούραση.Πρέπει να είναι πάνω από εβδομήντα χρόνων.<br /><br />Οι διαβάτες την προσπερνούν χωρίς να την κοιτάξουν.Δεν γυρνούν κατά το όμορφο ποτάμι το βλέμμα.Προτιμούν να κοιτάζουν τα αυτοκίνητα και την τράπεζα απέναντι με τα τεράστια καρφιά πάνω από την είσοδο για να μην κάθονται εκεί τα περιστέρια και λερώνουν.<br /><br />Τεράστια καρφιά παντού για να μην λερώνει καμία Κασσάνδρα τη ζωή τους που είναι δικαιωμένη στον καθημερινό αγώνα να πληρώσουν την δόση για το σπίτι,για το αυτοκίνητο,το ιδιωτικό σχολείο των παιδιών,τις διακοπές στην Κεφαλλονιά και το πρόγραμμα σύνταξης για τα γεράματα.<br /><br />Δικό τους το ωραίο χωριό και η μοναδική τρελή με την συνείδηση.<br /><br />Δική μας και η ευθύνη για την επόμενη μέρα της Ευρώπης μας.<br /><br />Εκτός κι αν νομίζουμε πως στον τόπο μας δεν υπάρχουν τεράστια καρφιά.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/13344625-112281977832143724?l=astradeni.blogspot.com' alt='' /></div>Αστραδενήhttp://www.blogger.com/profile/06665733574002346355noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-13344625.post-1122301982743092002005-07-25T14:52:00.000+01:002005-07-25T15:46:16.613+01:00<a href="http://photos1.blogger.com/blogger/737/1169/1600/karpathos23-22.jpg"><img style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://photos1.blogger.com/blogger/737/1169/320/karpathos23-22.jpg" border="0" /></a><br />Ένα μικρό κείμενο για τον Άμπεριχ.<br /><br />Η γυναίκα είναι ένα πλάσμα που έχει ζήσει σκλαβιά και τρομοκρατία αιώνες τώρα.Πλέον τα δεδομένα έχουν αλλάξει και μπορεί να ζήσει περίπου όπως θέλει.Ο άντραςγια να την βοηθήσει πρέπει να πετάξει τα στερεότυπα και τις ετικέτες.Όσο συνεχίζει να πολιορκεί την γυναίκα με την εμπειρία του χτες τόσο θολώνει τα νερά.Και στα θολά νερά χάνονται και οι δύο αγκαλιά ή και χώρια.<br /><br />Μια όμορφη γυναίκα μπορεί να είναι έξυπνη και φιλοσοφημένη-αυτό δεν εμποδίζει την ομορφιά της.(Φιλοσοφημένη όχι έξυπνη.Το πρώτο μας πάει στην αυτογνωσία,το δεύτερο στην προσαρμοστικότητα) Φαίνεται εύκολη σκέψη, αλλά είναι πιο πολύπλοκη απ' όσο νομίζουμε.<br /><br />Ανάγκη μεγάλη υπάρχει να δημιουργήσει η ίδια η γυναίκα τον δικό της τρόπο επικοινωνίας και έκφρασης.Προς το παρόν βολεύεται με τον αντρικό μεταλλαγμένο τρόπο σκέψης.Που δεν μπορεί να προχωρήσει για πολύ.<br /><br />Η γυναίκα είναι ένας κόσμος μυστηριώδης και για την ίδια.Για να τον γνωρίσει χρειάζεται να καλλιεργηθεί.<br /><br />Ο ελληνικός κόσμος χτίστηκε στην αντρική αντίληψη.Η πίσω-σπουδαία για κάποιους-θέση της γυναίκας, δεν αντέχει τις αλλαγές που έρχονται.Ερχόντουσαν κατά κύματα αλλά τις αγνοούμε επιδεικτικά.Στις αλλαγές αυτές εντάσσεται και η γέννηση της φιλοσοφίας και η χριστιανική πίστη.<br /><br />Η μουσουλμανική κυριαρχία στον ελληνικό κόσμο έριξε την γυναίκα στο σκοτάδι-κάτι που πολλοί λίγοι το έχουν αντιληφθεί.Ναι, έχουμε απελευθερωθεί αλλά χρειάζεται η ίδια η γυναίκα να αρπάξει την καινούρια εποχή στα χέρια της και να κερδίσει την θέση που της αξίζει.Και που είναι πιο σημαντική από τις γραφικότητες που προβάλλονται ως γυναικεία πρότυπα.Γραφικότητες που περιλαμβάνουν ανεξάρτητες γυναίκες,καλλιτέχνες,δυναμικές επιχειρηματίες κλπ κλπ που απλώς ανανεώνουν τα αντρικά πρότυπα που έχουν φτιαχτεί με μαστοριά και προορίζονται για κάθε γυναίκα.Και αυτό έχει γίνει γιατί η εξουσία κι ας ακούγεται παράδοξο, είναι γένους αρσενικού.<br /><br />Τι λείπει;Γυναίκες ωραίες και σοφές.<br /><br />Μητέρες που μπορούν να εργάζονται κανονικά σε μια κοινωνία που σέβεται την μητρότητα.<br /><br />Γυναίκες δημιουργοί που δεν στηρίζονται στην δύναμη αντρών.<br /><br />Γυναίκες που δεν έχουν κάποιον αρσενικό πυγμαλίωνα.<br /><br />Που δεν χρειάζονται να επιβεβαίωνονται με ερωτικές επαναστάσεις.<br /><br />Που δεν φοβούνται τον χρόνο,τον κόσμο,τα σχέδια της οικογένειάς τους για εκείνες.<br /><br />Που δεν μετατρέπονται σε αδίστακτες για να κερδίσουν μια θέση στον ήλιο.<br /><br />Γυναίκες που αλλάζουν την οπτική μας χωρίς να κολακεύουν την ερωτική μας αποστείρωση.<br /><br />Στην αθηναϊκή δημοκρατία αποθεώθηκε η εταίρα.Το πρότυπο αυτό άντεξε όσο ελάχιστα άλλα στον κόσμο.<br /><br />Το κείμενο αυτό γράφεται από μια γυναίκα.Κάποιος μπορεί να την θεώρησε ωραίο φρούτο-αυτό κάποτε είναι σχεδόν ανώδυνα και άλλοτε-όταν εμπλέκονται θέματα ζωής, δημιουργίας- είναι επώδυνο.Ένα εμπόδιο που δεν μπορείς να το ξεπεράσεις εύκολα.<br /><br />Άμπεριχ μπορείς να έχεις μια ρομαντική-ή ακόμα και νεο-ρομαντική εικόνα για κάποια που γνώρισες.Δεν είναι κακό.Αν αυτή η γυναίκα ήταν ο εργοδότης σου-αν ήταν κάποια καλλιτέχνης-μια πολιτικός-θα ανανεωνόταν αυτή η εικόνα;<br /><br />Η εταίρα είναι αξιολύπητη-προνομιούχα στον κόσμο των αντρών μόνο.<br /><br />Στη φωτιά οι ποιητές με τις μελιστάλαχτες γυναίκες τους, είτε μιλούν γι αυτές ρομαντικά,είτε σουρεαλιστικά είτε υπερρεαλιστικά.<br /><br />Οι συγγραφείς-π.χ. Κοέλιο-που σαλιώνουν την γυναίκα με ιερότητες και τα συναφή.Λες και είναι χθεσινές δούλες που πρέπει πάσα θυσία να ηρωποιήσουν και να "μυθοποιήσουν" την καταγωγή και την φυλή τους!Λες και μας ανακάλυψε τώρα ο κόσμος...<br /><br />Στην ίδια φωτιά η Δύση που μετέτρεψε την πιο θαρραλέα μαθήτρια του Ιησού σε μετανοημένη πόρνη για να μπορέσει να την εντάξει στον αρσενικό της τρόπο σκέψης. Που μας έχει γεμίσει με βιογραφίες διάσημων ερωμένων δυνατών αντρών!<br /><br />Οι σκυλοβαμμένες παρουσιάστριες-οι λυσσασμένες ηθοποιοί-οι συγκινημένες τραγουδίστριες-οι μορφωμένες καρικατούρες που αναμασούν λόγια-οι κομψές πολιτικοί που εκλέγονται με χρηματοδοτήσεις των πατεράδων τους, οι πυθίες που μαστουρωμένες προβλέπουν τα δεινά ενός κόσμου που δεν μπορούν να αλλάξουν.Οι θυσιασμένες-οι υποταγμένες-οι ψαγμένες γκόμενες.<br /><br />Καλά θα μου πεις-τί μένει στο τέλος;<br /><br />Θα ήθελα να μην μείνει τίποτε.Το χάος είναι γένους θηλυκού και η τάξη του είναι άριστη.<br /><br />Δεν έχει αποκωδικοποιηθεί ακόμα κι αυτό είναι η ελπίδα μου!<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/13344625-112230198274309200?l=astradeni.blogspot.com' alt='' /></div>Αστραδενήhttp://www.blogger.com/profile/06665733574002346355noreply@blogger.com10tag:blogger.com,1999:blog-13344625.post-1122202226657491492005-07-24T11:37:00.000+01:002005-07-24T11:50:26.663+01:00Με ξένισε ο ίδιος μου ο εαυτός μ'αυτό που έγραψα.Είχα στο μυαλό μου ένα διαφορετικό σχόλιο σε σχέση με την αντρική ματιά απέναντι στον κόσμο.Μια ματιά που πολλές φορές με ενοχλεί.Και που διαχωρίζει το πνεύμα από το σώμα.Η ομορφιά της γυναίκας-η παρουσία της ως φυσικό φαινόμενο -όπως έγραψα σε άλλο κείμενο-με ταράζει γιατί πρέπει να έρθει η μέρα ο αντρικός μας κόσμος να αποδεχτεί και να γνωρίσει την ουσιαστική θηλυκή του πλευρά.Και γράφω αντρικός κόσμος γιατί η γυναίκα έχει υποταχθεί σε αυτόν τόσο πολύ-έχει ακολουθήσει τόσο τυφλά τα μέτρα του- που σίγουρα έχει χάσει τον μπούσουλα.<br /><br />Οι διανοητές που θέλουν την γυναίκα δίπλα τους σαν ένα ωραίο μυστήριο με απωθούν.Εκείνοι που μιλούν για πολιτική και χίλια δυο, αλλά συνεχίζουν να μνημονεύουν την γυναίκα των ονείρων τους σαν να είναι ένα φρούτο εύγεστο που διακοσμεί τον δικό τους κόσμο δεν βοηθούν κανένα.Ούτε την γυναίκα που αναπτύσσεται ταχύρυθμα τα τελευταία χρόνια,ούτε τον εαυτό τους που βιώνει τον μαρασμό της ύλης σαν μια "πρωτόγνωρη" τραγωδία.<br /><br />Η λέξη γκόμενα ,διάβασα κάποτε,ίσως βγαίνει από μια δυνατή λακ μαλλιών που ονομαζόταν γκομένι και την χρησιμοποιούσαν οι ωραίες για να φτιάχνουν τα μαλλιά τους.<br /><br />Ας αφήσουμε τα μαλλιά μας ελεύθερα και ίσως ακολουθήσουν και τα μυαλά μας.<br /><br />Όσο για την τρομοκρατία-αξίζει να θυμόμαστε πως τα κύρια θύματά της είναι τα παιδιά και οι γυναίκες.Για αυτό τον λόγο δεν μπορώ να αποδεχτώ την "γοητεία" του μουσουλαμνικού κόσμου.Οι προγόνισσές μου την ένιωσαν στο πετσί τους και προτίμησαν να πέσουν στον γκρεμό παρά να μπουν στα χαρέμια.Είτε τα χαρέμια είναι ο Χόντος με τα πολύχρωμα σκονάκια και τα ελιξήρια νεότητας,είτε είναι ένα σπίτι σκοτεινό προορισμένο να δώσει την πολυπόθητη ηδονή στον άντρα- η γυναίκα που προχωράει πρέπει να λάμψει με την δύναμη του είναι της.<br /><br /><span style="color:#33ffff;">Της ύπαρξής της που μοιραία συνδυάζει τα πάντα.</span><br /><br /><span style="color:#ff0000;">Και τα ζει μέσα από την προσφορά.</span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/13344625-112220222665749149?l=astradeni.blogspot.com' alt='' /></div>Αστραδενήhttp://www.blogger.com/profile/06665733574002346355noreply@blogger.com6tag:blogger.com,1999:blog-13344625.post-1122140763623913162005-07-23T18:40:00.000+01:002005-07-23T19:37:43.383+01:00<a href="http://photos1.blogger.com/blogger/737/1169/1600/????????????????.jpg"><img style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://photos1.blogger.com/blogger/737/1169/320/%3F%3F%3F%3F%3F%3F%3F%3F%3F%3F%3F%3F%3F%3F%3F%3F.jpg" border="0" /></a><br />Λοιπόν τώρα είμαστε όλοι Αιγύπτιοι;<br /><br />Μας ενοχλεί κι εμάς ο τύραννος;<br /><br />Θα τον σύρουμε επί ασπαλάθων;<br /><br />Σας διαβεβαιώνω πως ο κάτοικος του Λονδίνου είναι πιο κόντα στον Αιγύπτιο απ' ό,τι φαντάζεστε.<br /><br />Πιο κοντά από τον Αθηναίο.<br /><br />Ω, ναι!<br /><p></p><p>Και ούτε βραχιολάκια ούτε τραγουδάκια χρειάζονται για να μοιραστείς τον πόνο.</p><p>Αρκεί κι εσύ να πονάς.</p><p>Υ.Σ.: Η φωτογραφία είναι από την τρομοκρατία της πείνας.Κι όποιος θέλει να μοιράζει ενοχές σε τιμή ευκαιρίας ας ευχαριστηθεί διπλά το ωραίο του γλυκό.Με ένα παγωμένο ποτήρι νερό.Και καμιά γκόμενα για να μην ξεχνιόμαστε...</p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/13344625-112214076362391316?l=astradeni.blogspot.com' alt='' /></div>Αστραδενήhttp://www.blogger.com/profile/06665733574002346355noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-13344625.post-1121976909749820042005-07-21T20:27:00.000+01:002005-07-21T21:44:44.963+01:00Να λοιπόν που έγινε γνωστός κι αυτός ο σταθμός.<br /><br />Στον τοίχο απένατι από τις σκάλες μια τεράστια μαυρόασπρη φωτογραφία με ένα κοπάδι πρόβατα και δέντρα.Μια εικόνα που μου θυμίζει την Ήπειρο.Τρυφερά. Εικόνα σαν από τοίχο καφενείου.<br /><br />Στις σκάλες πάντα φυσάει.Κρύος αέρας.<br /><br />Βρέθηκα εκεί πρώτη φορά -πριν δύο χρόνια-ήταν Κυριακή των Θεοφανείων.Κάπου μετά τις 2 -μεσημέρι.Ο ουρανός ήταν ένα καθαρό γαλάζιο. Συμβαίνουν κι αυτά.<br /><br />Βγήκα έξω και έπεσα στα πρώτα μουσουλμάνικα μαγαζιά.Οι δρόμοι πολύ βρώμικοι.Γύρω γυναίκες τυλιγμένες στην μπούργκα.<br /><br />Φέτος αλλάξαν πλακάκια στα πεζοδρόμια και στρώσαν καθαρή μαύρη άσφαλτο στους δρόμους.<br /><br />Περπάτησα δέκα λεπτά και βρήκα τον ναό του Αγίου Νικολάου.Μεγάλη εκκλησία.Κάποτε αγγλικανική, τώρα ορθόδοξη.<br /><br />Μπήκα μέσα και στην είσοδο με υποδέχτηκαν γνωστές φυσιογνωμίες. Ραφαήλ, Νεκτάριος, Νικόλαος, Ειρήνη με φουστανάκι άσπρο και μακριές ξανθιές πλεξούδες.<br /><br />Στα μανουάλια άσπρη άμμος.Κάποιος έχει χαράξει με τα δάχτυλα ένα σταυρό.<br /><br />Στο βάθος, απέναντι από το ιερό, ένα τραπέζι με πλαστικό τραπεζομάντηλο, ένα γυάλινο κιούπι και αγιασμός πεσμένος δεξιά κι αριστερά.<br /><br />Ωραίες αγιογραφίες. Ελάχιστο χρυσό-ίσως περισσότερο να το είχα ανάγκη.Ένα τεράστιο βιτρώ πίσω από το ιερό.Δεξιά κι αριστερά κρέμονται δυο μικρά καραβάκια.Μετέωρα.<br /><br />Είχαν τελειώσει εδώ και ώρα.<br /><br />Ασυναίσθητα, μπροστά στο τραπέζι, άπλωσα το χέρι μου, μάζεψα σταγόνες από τον αγιασμό και άγγιξα το πρόσωπό μου και τα χείλη μου.Κι αυτό μου έφτανε.<br /><br />Από την αριστερή πόρτα βγήκε ο ιερέας.<br /><br />"Μα τί κάνετε", μου λέει, και μέσα σε μερικά δευτερόλεπτα καταλαβαίνω πως δεν είναι έλληνας."Περιμένετε μια στιγμή!"<br /><br />Βγαίνει σε δυο λεπτά κρατώντας ένα άσπρο φλυτζάνι σε πιατάκι και μου δίνει.<br /><br />Όλα μπορούν να αλλάξουν, αλλά πάντα μένουν ίδια.Πίνω τον αγιασμό με τρεις γουλιές.<br /><br />Μιλήσαμε.Για πολύ ώρα.Έλληνική κουβέντα-με την άλλη έννοια του όρου.Κέρδισα -έμαθα -ξαναέμαθα.<br /><br />Η περιοχή γύρω από το Sheperd's Bush -ένα κομμάτι της ζωής μου ιδιωτικό και απαραβίαστο.<br />Πολύτιμο-ακόμα κι όταν η παράνοια έλαμπε στα φύλλα των μικρών χριστουγεννιάτικων δέντρων που κάρφωσαν στην κορυφή κάθε στύλου.<br /><br />Αγαπημένο μέσα στο ψύχος και στην κούραση.<br /><br />Στη ζέστη του καλοκαιριού μια ζωή ολόκληρη και στιγμιαία ξοδεμένη σε σταξιές από κεριά και δισταγμούς.<br /><br />Κομμάτι που δεν έχει ακόμα αποτιμηθεί -αλλά στο μέλλον προσδοκώ να πάρω πολλά από αυτό.<br /><br />Το Πάσχα κάναμε κανονική μεταφορά Επιταφίου.Ήμασταν πάρα πολλοί.Απειλητικά νέοι.Ερωτευμένοι.Και το χόρευε νυν και αγάλλου Σιών άλλαζε δεκάδες αποχρώσεις.<br /><br />Τις Κυριακές μαζεύονται γριές από την τουρκοπατημένη Κύπρο που δεν έχουν που να γυρίσουν.Λίγοι νέοι.Δυο τρεις οικογένειες.Η Γιαννούλα στο πρώτο στασίδι.Δεν παραπονιέται που με βλέπει αραιά και που.Μου μιλάει σαν να ήμουν εκεί χθες.Ο καντηλανάφτης με φιλάει πολλές φορές."Είσαι η πιο όμορφη κορούλα" μου λέει."Πότε θα ξανάρθεις;"<br /><br />Αγαπάς τις δυσκολίες σου, το Sheperd's Bush σου,τα μουσουλμάνικα μαζαγιά και το εφιαλτικό πάρκο απέναντι από τον υπόγειο.Την κλειστή αγορά που μοιάζει με λαϊκή και το βράδυ βουίζει επικίνδυνα από άγνωστα σκοτάδια.Την Παρασκευή σχολάει και το Τζαμί.Άντρες προβληματισμένοι-άλλοι χαμογελαστοί.Ο δρόμος ατέλειωτος.<br /><br />Στην αρχή η ερημιά και μετά η μελωδική ερημιά.<br /><br />Αγαπάς τις δυσκολίες σου πολύ.Ο μακρινός εφιάλτης είναι και δικός σου.<br /><br />Πάντα μαζί.<br /><br /><br />ΥΣ.Ναι,έφτιαξα και μέιλ: <a href="mailto:astradeni_astradeni@yahoo.co.uk">astradeni_astradeni@yahoo.co.uk</a> Θα το βάλω στο προφίλ μου.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/13344625-112197690974982004?l=astradeni.blogspot.com' alt='' /></div>Αστραδενήhttp://www.blogger.com/profile/06665733574002346355noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-13344625.post-1121800245126951572005-07-19T20:05:00.000+01:002005-07-19T20:10:45.126+01:00<a href="http://photos1.blogger.com/blogger/737/1169/1600/patmos.jpg"><img style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://photos1.blogger.com/blogger/737/1169/320/patmos.jpg" border="0" /></a><br /><span style="color:#33ff33;">δυο φορές το ωραίο γίνεται</span><br /><span style="color:#33ff33;"></span><br /><span style="color:#33ff33;">και τρεις και χίλιες δεκατρείς</span><br /><span style="color:#33ff33;"></span><br /><span style="color:#33ff33;">γιατί το θέλω εγώ</span><br /><br />γι αυτό.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/13344625-112180024512695157?l=astradeni.blogspot.com' alt='' /></div>Αστραδενήhttp://www.blogger.com/profile/06665733574002346355noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-13344625.post-1121684405885918052005-07-18T11:41:00.000+01:002005-07-19T20:02:42.250+01:00Το ξαναγράφω<br /><br /><strong>Οι κάτοικοι του Λονδίνου είναι τόσο αθώοι όσο και οι κάτοικοι των Ανωγείων της Κρήτης.</strong><br /><br />Την ευθύνη για ένα πιο δίκαιο κόσμο την αναλαμβάνουν όλοι, αλλά την ενοχή δεν την χρειάζεται κανένας.Η ενοχή είναι ο "καρπός της αμαρτίας" ;<br /><br />Ποιάς αμαρτίας; Που υπάρχουμε; Φάγαμε κάποιο μήλο;<br /><br />Όποιος θέλει να μιλά για ενοχή να γίνει ο ίδιος παράδειγμα με την προσφορά του.Την προσφορά του.Όχι με την φιλαυτία του πως σκέφτεται διαφορετικά και είναι δίκαιος και μάγκας και σωστός.<br /><br />Τον κόσμο δεν τον αλλάζεις με την ενοχή-πιο πολύ αλλάζει με την ηδονή!<br /><br />Ευχαρίστηση ποιός αισθάνεται όταν θυσιάζει, όταν αψηφά "νόμους κραταιούς και πολύ άδικους";Χαρά ποιός αισθάνεται όταν λέει απανωτά όχι που τα πληρώνει ακριβά;<br /><br />Θέλεις να δοκιμάσεις τον πόνο της απόρριψης;Της φτώχειας;Να προχωράς μόνος σου;<br /><br />Ευχαρίστως έλα να πονέσεις, αλλά όχι να σκορπάς ενοχή μοιράζοντας φυλλάδια μιας άλλης ιδεολογίας που θα μας φωτίσει.Είτε έρχεται από ανατολή είτε από δύση-είναι σκουπίδια-είναι εμπόδια-είναι φούμαρα-είναι κολώνια δυνατή και ψεύτικη-είναι όπιο των λαών.<br /><br />Ο λαός διψά για όπιο.Όποιος δεν το πίνει πονάει.Πολεμά.Δεν κατηγορεί κανέναν.Δεν προλαβαίνει.Ξέρει πως δεν υπάρχουν οι Άλλοι κι Αυτός.Ξέχωρα!<br /><br />Πιο πάνω οι πλούσιοι,πιο κάτω οι φτωχοί,πιο αριστερά οι ψαγμένοι,πιο δεξιά οι προχωρημένοι.Στο κέντρο όλοι για το συσίτιο!<br /><br />Μακρυά από την τοπογραφία της σκέψης μας!<br /><br />Όποιος θέλει να αγωνιστεί θα πέσει.Οι τροχοί γυρίζουν πάρα πολύ αργά.Είσαι έτοιμος να δώσεις το αίμα σου;Μπορείς να το δίνεις χαμογελώντας;Εκεί σε θέλω.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/13344625-112168440588591805?l=astradeni.blogspot.com' alt='' /></div>Αστραδενήhttp://www.blogger.com/profile/06665733574002346355noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-13344625.post-1121682392419168822005-07-18T11:19:00.000+01:002005-07-18T11:26:32.420+01:00<a href="http://photos1.blogger.com/blogger/737/1169/1600/PC18[1].jpg"><img style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://photos1.blogger.com/blogger/737/1169/320/PC18%5B1%5D.jpg" border="0" /></a><br /><br /><p>Το διάβασα στην αλληλογραφία του Καζαντζάκη.Την φράση αναφορά στο Γκρέκο την χρησιμοποίησε με την στρατιωτική της σημασία.Δεν το είχα διαβάσει μ'αυτό τον τρόπο.</p><p>Αναφορά δίνει ο καλλιτέχνης- κι ας λοιδωρεί την τακτική της ηθικοποιημένης χριστιανικής πίστης πως ο πιστός θα δώσει στο Θεό αναφορά για τα έργα του.Ο ποιητής το είχε πει αλλιώς:Τα πικρά μου βότσαλα μετρώ.Είχε πει πως ο καθένας θα εξαρτηθεί από τα βάσανά του.Για ποιό πράγμα βασανίστηκε.Γιατί εμείς εδώ ζούμε με τα βάσανα-είναι ο τρόπος μας να μεγαλώνουμε την καρδιά μας.Άλλος έχει πει:Θέλει να δώσεις αίμα για να πάρεις πνεύμα.</p><p>Την συνάντησα στην Πινακοθήκη το προηγούμενο καλοκαίρι.</p><p>Η ευθύνη είναι όλόκληρη δική μας.Θα κάνουμε ό,τι μπορούμε και ό,τι δεν μπορούμε θα γίνει από μόνο του.</p><p>Μακάρι!</p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/13344625-112168239241916882?l=astradeni.blogspot.com' alt='' /></div>Αστραδενήhttp://www.blogger.com/profile/06665733574002346355noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-13344625.post-1121626469597136572005-07-17T19:52:00.000+01:002005-07-17T19:54:29.603+01:00<span style="color:#ff0000;">Κόκκιν' αχείλι εφίλησα κ' έβαψε το δικό μου,</span><br /><span style="color:#ff0000;"></span><br /><span style="color:#ff0000;"> και 'ς το μαντήλι τό συρα κ' έβαψε το μαντήλι, </span><br /><span style="color:#ff0000;"></span><br /><span style="color:#ff0000;">και 'ς το ποτάμι τό πλυνα κ' έβαψε το ποτάμι,</span><br /><span style="color:#ff0000;"></span><br /><span style="color:#ff0000;"> κ' έβαψε η άκρη του γιαλού κ' η μέση του πελάγου.</span><br /><span style="color:#ff0000;"></span><br /><span style="color:#ff0000;">Κατέβη ο αϊτός να πιη νερό κ' έβαψαν τα φτερά του,</span><br /><span style="color:#ff0000;"></span><br /><span style="color:#ff0000;">κ' έβαψε ο ήλιος ο μισός και το φεγγάρι ακέριο.</span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/13344625-112162646959713657?l=astradeni.blogspot.com' alt='' /></div>Αστραδενήhttp://www.blogger.com/profile/06665733574002346355noreply@blogger.com5tag:blogger.com,1999:blog-13344625.post-1121534570464799102005-07-16T18:22:00.000+01:002005-07-16T18:22:50.466+01:00<a href="http://photos1.blogger.com/blogger/737/1169/1600/nearthesea.jpg"><img style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://photos1.blogger.com/blogger/737/1169/320/nearthesea.jpg" border="0" /></a><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/13344625-112153457046479910?l=astradeni.blogspot.com' alt='' /></div>Αστραδενήhttp://www.blogger.com/profile/06665733574002346355noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-13344625.post-1121534297672608632005-07-16T18:15:00.000+01:002005-07-16T18:18:17.673+01:00Δύσκολα τα πράγματα.<br />Στην αρχή νόμίσαμε απλώς πως το νησί ήταν μακρυά.Μετά φοβηθήκαμε πως χάσαμε το δρόμο.Τώρα πλέουμε πάνω στις ελάχιστες σανίδες που έμειναν από το πλοίο μας.Δεκατέσσερις,δεκαεφτά,τριάντα δύο φουρτούνες μας βρήκαν.Ούτε νησί σκεφτόμαστε πλέον ούτε τίποτε.Την ανάσα μας φυλάμε ακόμα ρυθμική.Κι αυτή ως πότε;<br /><br /><em>Στα ρηχά των άστρων το παλιό μου σπίτι με τα σαμιαμίθια και το χυμένο το κερί στο κομοδίνο επάνω.</em><br /><em></em><br />Έγραψα ένα απαλό κειμενάκι για το προσωπικό στην τέχνη.Απαλό γιατί είναι φρόνιμο να γίνεσαι αφελής όταν μιλάς για ό,τι αγαπάς.Η σοφία κολλάει στην γλύκα της αθωότητας.Κι ας είναι σχετική η αθωότητα.Πάντα σχετική είναι.<br /><br /><em>Πόρτες παράθυρα ανοιχτά/ το παλιό μου σπίτι αδειάζοντας/φορτίο της ερημιάς μέσα στη νύχτα.</em><br /><br />Θα ήθελα να μιλήσω κι άλλο για το προσωπικό στοιχείο που δεν θέλω να παρουσιάζεται πουθενά.Η ουσία του δεν είναι στις επιμέρους δράσεις του αλλά στον τρόπο που λειτουργεί.<br /><br />Ούτε αν ξύπνησα,ούτε αν έφαγα.Δεν θέλω να μιλώ γι αυτά.Όλοι αγαπήσαμε.Όλοι πονέσαμε, κι ο ήλιος φωτίζει δικαίους και αδίκους.Να σου μιλήσω καλύτερα για τα μάτια μου -πως βλέπουν αυτόν τον ήλιο.<br /><br />Κάποτε γέλαγα πολύ με την φράση του ποιητή : είσαι ωραία σαν φυσικό φαινόμενο.<br /><br />Εγώ λοιπόν,ένα φυσικό φαινόμενο, σκέφτομαι πως και τις τελευταίες σανίδες να χάσουμε απόψε, η θάλασσα θα σταθεί βοηθός.Τα φυσικά φαινόμενα αλληλουποστηρίζονται.Και το αντίθετο να γίνεται, πάλι στεριώνει η μάχη την ύπαρξή τους.<br /><br />Σού μελλε να χαθείς εδώ.<br /><br />Για να σωθείς μακρυά.<br /><br />Δεν τολμώ να ρωτήσω που πέφτει αυτό το μακριά.Εγώ εδώ ήθελα να σωθώ.<br /><br />Το προσωπικό στην τέχνη να καεί στη φωτιά.Να γίνει στάχτη.Να την δώσουμε στην αδερφή μας και να της πούμε πως αυτή είναι η στάχτη του αδερφού της.Να κλάψει πολύ και να σκύψουμε πάνω της.Να της πούμε:ψέμματα-είμαι ζωντανός.Να πετάξουμε την στάχτη πιο πέρα και να της γυρίσουμε την πλάτη μας.<br /><br />Το προσωπικό στην τέχνη να το πετάξουμε στη θάλασσα.Μετά να το μετανιώσουμε και να κάνουμε χίλιες βουτιές για να το βρούμε.Να μην βρούμε τίποτε.Μέχρι το τέλος της ζωής μας να το φωνάζουμε και να καθρεφτίζεται το βράδυ στο ταβάνι.Να μην βρούμε τίποτε.<br /><br />Το προσωπικό μου να το πετάξω από το παράθυρο-να το παρατήσω ολομόναχο στη ερημιά,να το ξεχάσω στα αποδυτήρια του κολυμβητήριου.Στα τρίστατα και στα πεζοδρόμια να ανοίξω το χέρι μου και να το πετάξω στα πόδια των περαστικών,μέσα στο σκοτεινό υπόνομο.<br /><br />Έρχεται πάλι και πάλι.Κι αυτό είναι που μου αρέσει.<br /><br />Έχεις πάει στην Λέσβο;Έχεις βρεθεί εκεί Αυγούστου οχτώ;<br /><br />Τον πίνακα του Ερωτόκριτου με την Αρετούσα τον έχουν δεξιά στην πόρτα-δίπλα σε ένα παράθυρο.Το απόγευμα τον χτυπάει ο ήλιος και ανησυχώ.Αν το τριανταφυλλί φόρεμά της ανοίξει -αν το αυγό χλωμιάσει κι άλλο-ποιός θα το γιατρέψει;Πού να βρεθεί ο αφελής, ο παλαβός, ο θεόφιλος; Τέτοια μοίρα σαν την δική του ποιός θα ζήλευε;Κι αν σώθηκε μακρυά,ποιός θα διάλεγε τον δρόμο του;<br /><br />Το έχουμε καταλάβει πως εκείνοι που θαυμάζουμε πολλές φορές δεν θα θέλαμε ούτε μια μέρα να μοιραστούμε τη ζωή τους;<br /><br />Από απόσταση όλα ομορφαίνουν-θέλεις να κοιτάξεις τις λεπτομέρειες;<br /><br /><em>Σού' μελλε να χαθείς εδώ για να σωθείς μακρυά.</em><br /><br />Αν γινόταν το αντίθετο, μπορεί και να το επέλεγα-τί μπορεί!-αμέσως θα το άρπαζα.Μπορεί μάλιστα να το δοκίμασα-να σωθώ εδώ κι ας το μακρυά να περιμένει.<br /><br />Με έφαγε η έγνοια για το τριανταφυλλί φουστάνι!<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/13344625-112153429767260863?l=astradeni.blogspot.com' alt='' /></div>Αστραδενήhttp://www.blogger.com/profile/06665733574002346355noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-13344625.post-1121533962296177262005-07-16T18:11:00.000+01:002005-07-16T18:12:42.303+01:00<a href="http://photos1.blogger.com/blogger/737/1169/1600/karpathos19-25-267.jpg"><img style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://photos1.blogger.com/blogger/737/1169/320/karpathos19-25-267.jpg" border="0" /></a><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/13344625-112153396229617726?l=astradeni.blogspot.com' alt='' /></div>Αστραδενήhttp://www.blogger.com/profile/06665733574002346355noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-13344625.post-1120987458748748412005-07-10T10:22:00.000+01:002005-07-11T19:39:05.530+01:00<a href="http://photos1.blogger.com/blogger/737/1169/1600/chagall-firebird1.jpg"><img style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://photos1.blogger.com/blogger/737/1169/320/chagall-firebird1.jpg" border="0" /></a><br />Φέτος δούλεψα κοντά σε μια αγγλίδα καλλιτέχνη -ώριμη γυναίκα που έχει δει κι έχει ζήσει πολλά.Με συμπάθησε - την συμπάθησα-και κάποια φορά έγραψε για μένα: έχεις έναν τρόπο στην τέχνη σου να απαντάς στον άλλο λέγοντας του κάτι που φαίνεται άσχετο με την ερώτηση που σου έχει κάνει,αλλά τελικά,όταν σκεφτεί κάποιος προσεκτικά την απάντησή σου την βρίσκει εύστοχη πολύ.<br /><br />Χάνω το πρώτο κύμα όσων με πλησιάζουν και σκέφτομαι να αλλάξω τακτική.Δεν είναι που αποζητώ άμεση αποδοχή-είναι που τους επόμενους μήνες πρέπει να παίξω σαν την Βραζιλία.Ασθμαίνοντας να αποδεικνύεις την αξία σου, κοιτάς τον ουρανό στο κάθε γκολ που άξιζες έτσι κι αλλιώς να βάλεις, και στο τέλος βγάζεις από το πουθενά ένα ντέφι και λικνίζεσαι υμνώντας όχι την νίκη σου αλλά την καλή στιγμή.<br /><br />Λέω όμως να προσφέρω την πολυτέλεια στον εαυτό μου και να μιλήσω όπως μου αρέσει εδώ έξω.Και πρώτα απ' όλα για την λέξη Πάντα.Είναι σημαντικό να προφέρουμε σωστά την λέξη πάντα.Ποτέ πάdα.Είναι διαφορετική η έννοια του πάντα.Εξάλλου πάdα είναι ένα αρκουδάκι κι όχι μια ουτοπία-γιατί το αεί ίσως και περνάει πέρα από το χώμα,το πάντα όμως είναι για εμάς που χρυσοκεντούμε την ουτοπία με την ζωή μας.<br /><br />Διαφορετικό το αν από το εάν και τελείως άλλο πράγμα να λέμε: Ήμουν στην Έφεσσο, από το να λέμε : Όταν ήμουν στην Έφεσσο.Στην δεύτερη περίπτωση προσφέρω την λέξη "όταν" και σε πλησιάζω με ένα κρυφό "αν".Η διήγησή μου είναι στο χθες και στο υποθετικό χθες.<br /><br />Ο πίνακας Αρτέμη είναι δικός μας.Πολλά έχουν ειπωθεί για την αμφισημία των λέξεων και την δυνατότητα της ποίησης/τέχνης που δεν είναι απλώς για όλο τον κόσμο αλλά για τον καθένα μας χωριστά.<br /><br />Εμένα πιο πολύ με τράβηξε η δουλειά του πως κάνεις αυτό το ποίημα/πίνακα/πίδακα δικό σου.Το εκτιμάς και δεν σου μιλά.Το μαθαίνεις απέξω και το απαγγέλλεις σε αθώα θύματά σου-δε σαλεύει.Το περιφέρεις μέσα στα καλοκαίρια σου και μακραίνει,γίνεται αρρωστιάρικο .Το σπουδάζεις ,το μελετάς,το αναλύεις και μικραίνει.Ένα μικρό πετραδάκι στο ψηφιδωτό της ζωής σου.΄Ελα όμως που η δική μου ζωή δεν είναι ψηφιδωτό πραγμάτων-στατικότητα και πολυμερισμός. Γι αυτό και ακολουθώ την μέθοδο του βιώματος.Δύσκολη κι ας λένε πως είναι πάντα αποτελεσματική.<br /><br />Αποτελεσματικότητα,συμπέρασμα,κέρδος κλπ τέτοιες λέξεις ξέχνα της τώρα που αρπάχτηκες από την καταιγίδα του βιώματος.Θα σε πάει,θα το πας.Θα σε καβαλήσει,θα το καβαλήσεις.Θα χάσεις πολλές φορές.<br /><br />Μπορεί στα τριάντα χιλιάδες πόδια να δεις την πανσέληνο και να βιώνεις το βούτηγμα στο πηγάδι.Μπορεί και να είσαι μέσα σε χιλιάδες αγνώστους και να αγαπάς το κάθε βλέφαρο που σαλεύει γύρω σου.<br /><br />Στο βίωμα το αίτιο και το αποτέλεσμα είναι δεμένα από το δικό σου χέρι.Και το χέρι σου το φτιάχνεις εσύ, από το τί θέλεις να φτάσεις.Το τί θέλεις να φτάσεις εσύ το φτιάχνεις πάλι.Στο κόσμο του βιώματος δικός σου είναι και ο προορισμός και η αφετηρία.Ο ορίζοντας αραιώνει ή πυκνώνει -εξαρτάται από σένα.<br /><br />Κι άξαφνα είσαι μαζί με την καρδιά σου, με το μυαλό σου και την διάνοιά σου,χορεύεις σε μια απόκρημνη χαράδρα και νιώθεις κάτι να φτερουγίζει μέσα σου.Απόψε ίσως έρθουν και τα όνειρά σου -αργότερα θα σκαρφαλώσουν από το γκρεμό οι φόβοι-δεν μπορείς τελικά να χορτάσεις τον εαυτό σου-δεν φτάνει όλη η νύχτα να τον πλανέψεις.Και εκείνος απαιτεί, θέλει, παραπονιέται, θυμώνει, προειδοποιεί , καταστρέφει.<br /><br />Ίσως με το ξημέρωμα να φτάσει κυματίζοντας η ακαταμάχητη νόηση που θα σε αγκαλιάσει απαλά και θα σε φιλήσει ζεστά στο στόμα.Ίσως και να μην έρθει.Κι αν σε καταδεχτεί δεν μένει για πολύ.<br /><br />Θέλω να γυρίσω ξανά στην λέξη πάντα.Πρόσεξε πώς την προφέρεις και η ουτοπία αποχτά αιχμή-αποχτά ένα ν που χωρά ως επάνω όλη την πρόθεσή σου να κρατήσεις την νόηση κοντά σου.Πέντε λεπτά.Όχι πέdε-πέντε.Βλέπεις τα ν θέλουν να σε βοηθήσουν να σωθείς.<br /><br />Θέλω κι εγώ;<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/13344625-112098745874874841?l=astradeni.blogspot.com' alt='' /></div>Αστραδενήhttp://www.blogger.com/profile/06665733574002346355noreply@blogger.com10tag:blogger.com,1999:blog-13344625.post-1120498472473905222005-07-04T18:34:00.000+01:002005-07-09T18:05:01.110+01:00<a href="http://photos1.blogger.com/img/132/6456/640/karpathos27-07a.jpg"><img style="BORDER-RIGHT: #000000 1px solid; BORDER-TOP: #000000 1px solid; MARGIN: 2px; BORDER-LEFT: #000000 1px solid; BORDER-BOTTOM: #000000 1px solid" src="http://photos1.blogger.com/img/132/6456/320/karpathos27-07a.jpg" border="0" /></a><br /><br />Θα ακολουθήσει κείμενο-προς το παρόν στεγνώνω τα μάλλια μου από την βροχή.<br />(Ο αθώος στίχος στην Ωδή για το ούζο πλωμαρίου-εκεί που μιλώ για τις οπές της γης-με τρόμαξε)<br /><br />Μία μέρα πριν γίνει η επίθεση στο Λονδίνο πέταξα στην Ιταλία.Είχα ενοχές.Έπρεπε να μείνω,να κανονίσω διάφορες δουλειές κλπ κλπ.Θα κινδύνευα εάν έμενα;<br /><br />Όχι.Δεν κυκλοφορώ εκείνη την ώρα σε εκείνους τους σταθμούς.Αλλά ο υπόγειος είναι ο χώρος που έχω ζήσει ώρες πολλές -μέρος της καθημερινότητας στο Λονδίνο.<br /><br />Ακούω για κάποιους που προσπαθούν να εξηγήσουν ή και να ερμηνεύσουν το χτύπημα.Αστεία πράγματα.Δεν υπάρχει καμιά ερμηνεία και καμία ηθική που να συνδέεται με τόσο αντιλαϊκά τρομακρατικά χτυπήματα.<br /><br />Στο King's Cross λίγο καιρό μετά την 11η Σεπτεμβρίου θυμάμαι ένα απόγευμα που χτύπησε ο συναγερμός και μας έβγαλαν έξω-ένιωθες τον πανικό γύρω σου, φωλιασμένος στα βλέματα όλων.Περιμέναμε πάνω από μισή ώρα έξω από το σταθμό.Σκεφτόμουν:Καλά έτσι θα ζούμε πλέον;<br /><br />Ο καιρός πέρασε.Ο συνεπιβάτης σου στον υπόγειο μπορεί να μασουλούσε ένα χάμπουργκερ,μετά να έκλεινε την χαρτοσακούλα και να την ακουμπούσε πίσω σου,στο "παράθυρο" του τρένου-για να την μαζέψει αργότερα ένας υπάλληλος.Υπάρχει περίπτωση τώρα να του πεις:Άνοιξε την σακούλα και δείξε μου τί έχει μέσα;<br /><br />Στο ταξί από τον αεροδρόμιο ο οδηγός ξεσπαθώνει-σπάνια αντίδραση-και μου λέει:Ο μόνος τρόπος για να τερματιστεί η τρομοκρατία είναι να γυρίσει ο καθένας στη χώρα του.Είσαι έλληνας;Να πας στην Ελλάδα!Συμφωνώ μαζί του και χαλαρώνει.Ο αντίλογος πλέον είναι εύκολος.Του λες,μα πιο πολύ εσείς έχετε οδηγήσει την κατάσταση εδώ αφού ονομάζεται british muslim κάποιον που ήρθε στη χώρα σας πριν έξι χρόνια.Δεν το αναγνωρίζω αυτό το πράγμα-τί σημαίνει αυτός ο όρος για σένα;<br /><br />Εκεί ο άνθρωπος είναι έτοιμος να βάλει τα κλάματα.Πριν δυο χρόνια,λέει,σε ένα ερωτηματολόγιο δήλωσα πως είμαι άγγλος όχι μπριτις και μου είπαν πως τέτοια εθνικότητα δεν υπάρχει.Θέλω να είμαι άγγλος.Γιατί δεν με αφήνουν;<br /><br />Στιγμιαία θυμάμαι μια κύπρια κυρία που είχε όλα τα συμπλέγματα του μετανάστη και μαζί έλεγε:Είμαι british.Ήξερα τα προβλήματά της,το πως πάλευε να κάνει κάτι στην δουλειά της και δεν γινόταν,το πως δεν κολλούσε ούτε στην Λευκωσία ούτε στο Λονδίνο,και δεν της είχα πει τίποτε.Εξάλλου δεν με ενδιέφερε.Δεν είμαι κύπρια και δεν έχω μεταναστεύσει στην Αγγλία.<br /><br />Στην Ελλάδα μερικά πράγματα τα έχουμε παρεξηγήσει.Μιλάμε για ρατσισμό,για εθνικισμό και οι κύριοι δημοσιογράφοι που συνήθως ρητορεύουν για αυτά τα θέματα δεν έχουν καμία προσωπική εμπειρία για το τί συμβαίνει στην Ευρώπη.<br /><br />Βλέπουν τα νούμερα και τα σχεδιαγράμματα,διαβάζουν και μερικά βιβλία και νομίζουν πως μπορούν να μιλάνε για την ευρωπαϊκή κοινωνία.<br /><br />Ας πω λοιπόν την δική μου άποψη που είναι μέσα από τη ζωή.Η αγγλική κοινωνία δεν θέλει άλλους μετανάστες.Τους έχει ανάγκη αλλά δεν τους θέλει.Και ο αυριανός μουσουλμάνος στο Λονδίνο μπορεί να μην είναι απλά εργάτης αλλά να μορφωθεί και να αναλάβει υπεύθυνη θέση.Αυτό το ενδεχόμενο δεν αρέσει και ανατρέπει την ρομαντική εικόνα του δυτικοευρωπαίου που από "φιλανθρωπία& δημοκρατικότητα" δίνει εργασία σε μία κακοποιημένη μουσουλμάνα γυναίκα.Αν αυτή η γυναίκα θέλει με την μπούργκα να δουλεύει αύριο σε μία υπεύθυνη θέση τότε όλα αλλάζουν.<br /><br />Οι μετανάστες είναι μέρος μιας ανάπτυξης,δεν είναι αποτέλεσμα μια δημοκρατικότερης κοινωνίας.Δεν είναι ότι ωρίμασε ο κάτοικος του Λονδίνου και είπε-ελάτε φίλοι αφρικανοί να μοιραστούμε το ψωμί.Είναι που ο κάτοικος της αγγλικής αποικίας είπε:έχω αγγλικό διαβατήριο και θα πάω στο Λονδίνο να ζήσω γιατί η χώρα μου έχει γίνει :ερημος/είναι σε εμφύλιο/έχει κατακτηθεί/βομβαρδίζεται/κλπ.<br /><br />Η μεγαλύτερη απογοήτευσή μου στο Λονδίνο σχετίζεται με την αρχική όμορφη εντύπωση πως είσαι σε ένα περιβάλοον όχι απλά αγγλικό αλλά πολυεθνικό.Μετά απόκαιρό και μέσα από την εργασία μου κατάλαβα πολύ καλά πως πέρα από το διαφορετικό χρώμα και τις διαφορετικές αναμνήσεις οι άνθρωποι του Λονδίνου γίνονται ένας ομοιογενής πολτός.<br /><br />'Ολα όσα ακούτε για άνθηση του διαφορετικού είναι όνειρα.Ναι, μπορούμε να ζήσουμε όλοι μαζί εάν γίνουμε ίδιοι-χρωστάμε στις ίδιες τράπεζες,αγοράζουμε σχεδόν τα ίδια προϊόντα και έχουμε-αυτό είναι το χειρότερο-τα ίδια όνειρα.<br /><br />Επίσης κινδυνεύουμε όλοι από μια τυφλή επίθεση που γίνεται με τον ίδιο τρόπο που οι αρχαίοι θεοί πετάγαν κεραυνούς-στην τύχη ή επειδή μαλώνουν μεταξύ τους.<br /><br />Δεν θέλω να διαβάσω σχόλια για αθώα ή ένοχα θύματα.Οι κάτοικοι του Λονδίνου είναι τόσο αθώοι όσο οι κάτοικοι των Ανωγείων στην Κρήτη.Ζουν κάτω από ένα αβάσταχτο ζυγό της καθημερινής ζωής που γίνεται όλο και πιο απαιτητική, όλο και πιο ακριβή, όλο και πιο σκοτεινή.<br /><br />Έχεις δει, μου λέει ο οδηγός, το minority report με τον Τομ Κρουζ; Ναι, του απαντώ-και θυμάμαι τον τρόπο που αντιδρούσα στις σκηνές από το μέλλον-πειστικότατες μα την αλήθεια! Λοιπόν,μου λέει,έτσι θα γίνουν τα πράγματα.Δεν θέλουμε ταυτότητες.Θέλουμε να μας βάλουν κάποιο μικροτσιπ στο λαιμό να μην φοβόμαστε κανένα!<br /><br />Δίπλα περνάμε από ένα λιβάδι με ελεύθερα πρόβατα και αγελάδες.Τρέλες ή και γνωστικές κοιτούν προς τα μένα ανησυχητικά.<br /><br />-Είμαστε αθώοι,συνεχίζει ο οδηγός.Γιατί να μην δεχτούμε ένα τέτοιο μέτρο ενάντια στην παρανομία;<br /><br />-Ποτέ δεν γνωρίζεις του λέω πότε μπορείς να γίνεις παράνομος.Εξαρτάται από το νόμο που επικρατεί.<br /><br />Δεν απαντά.<br /><br />Στο μυαλό του πλέει μια ιδανική πλατωνική πολιτεία.<br /><br />Στο νου μου στριφογυρίζει η εικόνα ενός ανθρώπου στο μοιραίο βαγόνι.Είναι μια νεαρή κοπέλα που κάποτε απελπίζεται και κάποτε προχωράει χαμογελώντας.Είναι η Διπλανή μου Αστραδενή που Αγαπώ.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/13344625-112049847247390522?l=astradeni.blogspot.com' alt='' /></div>Αστραδενήhttp://www.blogger.com/profile/06665733574002346355noreply@blogger.com12tag:blogger.com,1999:blog-13344625.post-1120426550981580972005-07-03T22:34:00.000+01:002005-07-03T22:52:08.233+01:00<div align="center"><a href="http://photos1.blogger.com/blogger/737/1169/1600/a31.jpg"><img style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://photos1.blogger.com/blogger/737/1169/320/a31.jpg" border="0" /></a></div><div align="center"></div><div align="center"><br /><strong>Απόψε ήρθα πάλι στην παλιά τη γειτονιά</strong></div><div align="center"><strong>Και κοίταζα την γρίλια την κλειστή</strong></div><div align="center"><strong>Την γρίλια που μου έκλεισες με τόση απονιά</strong></div><div align="center"><strong>Απόψε στην παλιά ξανάρθα γειτονιά</strong></div><div align="center"><strong></strong> </div><div align="center"><strong></strong> </div><div align="center"><strong></strong></div><div align="center"><strong>Απόψε ήρθα πάλι στο δρομάκι το στενό</strong></div><div align="center"><strong>Δεν τό'βλεπε του φεγγαριού το φως</strong></div><div align="center"><strong>Σαν την καρδιά μου μαύρο ήτανε και σκοτεινό</strong></div><div align="center"><strong>Απόψε το παλιό δρομάκι το στενό</strong></div><div align="center"><strong></strong> </div><div align="center"><strong></strong> </div><div align="center"><strong></strong></div><div align="center"><strong>Απόψε το φεγγάρι που με ήβρε μοναχό</strong></div><div align="center"><strong>Μου κράτησε λιγάκι συντροφιά</strong></div><div align="center"><strong>Καταλαβέ για πάρτη σου το πόσο δυστυχώ</strong></div><div align="center"><strong>Απόψε που με ήβρε τόσο μοναχό</strong></div><div align="center"></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/13344625-112042655098158097?l=astradeni.blogspot.com' alt='' /></div>Αστραδενήhttp://www.blogger.com/profile/06665733574002346355noreply@blogger.com5tag:blogger.com,1999:blog-13344625.post-1120335935911089962005-07-02T21:17:00.000+01:002005-07-03T19:31:14.766+01:00<a href="http://photos1.blogger.com/blogger/737/1169/1600/karpathos06-07.jpg"><img style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://photos1.blogger.com/blogger/737/1169/320/karpathos06-07.jpg" border="0" /></a><br /><br /><br />Ένα κυριακάτικο άρθρο για να προβληματίσει όσους πιστεύουν πως το ελπιδοφόρο μέλλον εξαρτάται από τους διανοητές.Όταν τυφλώνονται και οι "πεφωτισμένοι" η ελπίδα γλυστρά επιδέξια μακριά τους.Η νροπή του μέλλοντος είναι η έλλειψη επαφής των παρελθόντων σκεπτόμενων καθηγητών που αφού ζήσαν στα Πανεπιστήμια την αγωνία των νέων ξεχώρισαν το αληθινό διαμάντι.Μπράβο του!<br /><br />Σημείωση:για λόγους συντομίας και ευστοχίας παραθέτω τα αποσπάσματα που με ενδιαφέρουν.Ολόκληρο το κείμενο παρουσιάστηκε εδώ το Σάββατο και την Κυριακή.Τέλος είναι ακόμα <em>ξαπλωμένο ως παρακαταθήκη του μέλλοντος</em> στις επιφυλλίδες της <em>Κυριακάτικης Καθημερινής</em>-σχήμα οξύμωρο εις διπλούν!<br /><br /><br /><strong>H ντροπή του μέλλοντός μας</strong><br /><br />Tου Xρηστου Γιανναρα<br /><br />Στην «Kαθημερινή» του Σαββάτου, 14 Mαΐου, ένα κείμενο της Aλεξίας Παύλου Mπακογιάννη, ήταν (για πολλούς ελπίζω), παρήγορη έκπληξη. Σχολίαζε τα όσα φαιδρά αλλά εγκληματικά διαδραματίστηκαν, για μια ακόμη φορά, στο Πολυτεχνείο της Aθήνας, το βράδυ της Tρίτης 10 Mαΐου: Aνεξέλεγκτη παρανομία, εξευτελισμός θεσμών, έσχατη ανικανότητα και διασυρμός του κράτους, ομηρεία εκατόν τριάντα πολιτών και δύο πρώην υπουργών. Mε αυτουργούς γνωστές και θλιβερές ψυχοπαθολογικές περιπτώσεις του κοινωνικού περιθωρίου, που η πολιτική εξουσία, τριάντα χρόνια τώρα, τους αναγνωρίζει απεριόριστα δικαιώματα σαδιστικής αυθαιρεσίας.<br />Θέμα πολυσυζητημένο, φθαρμένο, για τη δημοσιογραφία εξαντλημένο. Aλλά το κείμενο που μνημόνευσα κόμιζε αναπάντεχη ζωντάνια – ασυμβίβαστης τιμιότητας, γι’ αυτό και ακαταμάχητης παρρησίας.<br />Aπηχούσε Eυρυτάνα καταγωγή, τίποτα από την ξύλινη φλυαρία μονότροπης ιδιοτέλειας του μητρικού λίκνου. Γι’ αυτό και λειτουργούσε ως παρήγορη έκπληξη, μαζί και πρόκληση να κοινωνηθεί γνήσια αγωνία.<br />Aπέναντι στους χαρισματικούς της νέας γενιάς, στους τίμιους της διαυγούς οξυδέρκειας, έχουμε δικαίωμα να είμαστε επώδυνα ειλικρινείς, να καταφάσκουμε τις πνιγηρές πιστοποιήσεις τους; Mήπως έτσι τους σπρώχνουμε στην αποθάρρυνση, στην παραίτηση, στη φυγή;<br />Θέλω να ελπίζω πως κάθε τέτοια πατερναλιστική ανησυχία ή μεριμνητική σκοπιμότητα είναι γι’ αυτούς περισσότερο επαχθής (γι’ αυτό απεχθέστερη) και από την πιο δυσοίωνη προοπτική. Ξέρουν τι κληρονομούν. Kαι αλλοίμονο αν «στα τριάντα» τους ο ρεαλισμός των διαπιστώσεων δεν χαλυβδώνει σθένος για αγώνα ασυμβίβαστο, ισόβιο.<br /><br />................................................................................................<br /><br />Tην Tρίτη 10 Mαΐου στο Πολυτεχνείο της Aθήνας η γενιά της Aλεξίας Παύλου Mπακογιάννη είχε μια ακόμα ευκαιρία να συνειδητοποιήσει σε ποια κοινωνία ζει, ποιες θα είναι οι προοπτικές της σε αυτήν την κοινωνία. Kαι να πάρει τις αποφάσεις της.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/13344625-112033593591108996?l=astradeni.blogspot.com' alt='' /></div>Αστραδενήhttp://www.blogger.com/profile/06665733574002346355noreply@blogger.com9tag:blogger.com,1999:blog-13344625.post-1120312413656254782005-07-02T14:53:00.000+01:002005-07-02T15:00:10.726+01:00<a href="http://photos1.blogger.com/img/132/6456/640/2.jpg"><img style="BORDER-RIGHT: #000000 1px solid; BORDER-TOP: #000000 1px solid; MARGIN: 2px; BORDER-LEFT: #000000 1px solid; BORDER-BOTTOM: #000000 1px solid" src="http://photos1.blogger.com/img/132/6456/320/2.jpg" border="0" /></a><br /><br /><br /><strong>Σκοπός της ζωής μας δεν είναι η χαμέρπεια. Υπάρχουν απειράκις ωραιότερα πράγματα και απ’ αυτήν την αγαλματώδη παρουσία του περασμένου έπους. Σκοπός της ζωής μας είναι η αγάπη. Σκοπός της ζωής μας είναι η ατελεύτητη μάζα μας. Σκοπός της ζωής μας είναι η λυσιτελής παραδοχή της ζωής μας και της κάθε μας ευχής εν παντί τόπω εις πάσαν στιγμήν εις κάθε ένθερμον αναμόχλευσιν των υπαρχόντων. Σκοπός της ζωής μας είναι το σεσημασμένον δέρας της υπάρξεώς μας.<br /></strong><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/13344625-112031241365625478?l=astradeni.blogspot.com' alt='' /></div>Αστραδενήhttp://www.blogger.com/profile/06665733574002346355noreply@blogger.com11tag:blogger.com,1999:blog-13344625.post-1120238652963213272005-07-01T18:24:00.000+01:002005-07-02T15:12:12.640+01:00<a href="http://photos1.blogger.com/img/132/6456/640/rose.jpg"><img style="BORDER-RIGHT: #000000 1px solid; BORDER-TOP: #000000 1px solid; MARGIN: 2px; BORDER-LEFT: #000000 1px solid; BORDER-BOTTOM: #000000 1px solid" src="http://photos1.blogger.com/img/132/6456/320/rose.jpg" border="0" /></a><br /><br /><br />Το ρόδο είναι ένας σύντροφος στη ζωή που μας βοηθάει να αγαπήσουμε και να γνωρίσουμε τον κόσμο και εμάς.Υπερβολλές;<br /><br />Καθόλου.Το άρωμα του ρόδου σε γιατρεύει από την θλίψη και την απογοήτευση.Σε γεμίζει όχι με την άγρια αισιοδοξία του περγαμόντου ή του λεμονιού, αλλά με την σιγουριά και την ωριμότητα μιας σκέψης σοφής και θετικής.<br /><br />Μετά είναι και η ζωή του ρόδου που σε ταράζει και σου μαθαίνει πολλά.Εφήμερο.Μπορεί να καεί από τον ήλιο γρήγορα και να πεθάνει μέσα σε μια νύχτα.<br /><br />Στην Αγγλία υπάρχουν όμορφα τριαντάφυλλα.Στην γειτονιά μου έχουμε από όλα τα χρώματα.Τις τελευταίες μέρες με τον άθλιο καιρό που έχουμε -μια ζέστη μια κρύο -έχουν κι αυτά μπερδευτεί.Είναι Ιούλιος ή Ιανουάριος;Γεννιούνται πάντως καθημερινά και απτόητα χαμογελούν με όλα τους τα ροδοπέταλα περιμένοντας το τίποτε.Το τίποτε για εμάς τους ανθρώπους.Για αυτούς αυτό είναι όλη τους η ζωή.<br /><br />Το ρόδο αμάραντο είναι επιθετικός προσδιορισμός που έδωσε ο ποιητής στην Παναγία.Και υπάρχουν εικόνες με αυτό το όνομα.<br /><br />Το τριαντάφυλλο έχει συνδεθεί με την γυναικεία ομορφιά,την θηλυκότητα και τον έρωτα.<br /><br />Ας μην ξεχνάμε το Ροδο του Ισπαχάν.<br /><br />Ο λαός συνδύασε το τριαντάφυλλο με το μήλο, λέγοντας: Μήλο μου κόκκινο ροδοβαμμένο.<br /><br />Αλλού έχει πει: Ρόδα θα ρίξω στο γυαλό...<br /><br />Στην Λογοτεχνία έχουμε τα ρόδινα ακρογυάλια για να ξεκουραζόμαστε και την ροδοδακτυλη αυγή για να ελπίζουμε.<br /><br />Ο Λόρκα έγραψε το ποίημα τριαντάφυλλο για την Δόνια Ροζίτα που έμεινε γεροντοκόρη και έρημη.Η Νταντωνάκη το έζησε σαν τραγούδι που φτιάχτηκε από τον Χατζιδάκι.<br /><br />Ο Σεφέρης έγραψε για το τριαντάφυλλο σε ένα από τα πρώτα του ποιήματα.Αναρωτιέται πού πήγε η μέρα η δίκοπη που'χε τα πάντα αλλάξει.Δεν θα βρεθεί ένας ποταμός να'ναι για μας πλωτός; Βλέπεις,προσμένουμε τον άγγελο σαν το πανάρχαιο δράμα,την ώρα που του δειλινού χανονται τα τριάνταφυλλα.<br /><br />Ροδο άλικο του ανέμου και της μοίρας...<br /><br />Το ροδόνερο κάνει καλό στο πρόσωπο και στα σπιτικά γλυκά: κουραμπιέδες,καλτσούνια,κλπ. Τα κάνει αεράτα,τα βάζεις στο στόμα σου και η μοσχοβολιά τους τα μετατρέπει σε κάτι πιο ωραίο από γλυκό-σαν να πετάνε δυο τρεις πόντους ψηλότερα από τα μελομακάρονα και τα παστέλια.<br /><br />Υπάρχει και το γλυκό τριαντάφυλλο που είναι πολύ ωραίο και αρκετα υπερρεαλιστικό- για όσους ζουν την ποίηση- τρως ροδοπεταλα !<br /><br />Τα αρώματα από τριαντάφυλλο είναι πολλά.Εμένα μου αρέσει το Δαμασκηνό Ρόδο αλλά δεν το έχω αγοράσει.Είναι και κάπως παράδοξο να πουλιούνται τα τριαντάφυλλα.<br /><br />Τα χρώματα των ρόδων είναι όλα μαλακά και σαρκώδη.Όλα μου αρέσουν.Έχω και μια αδυναμία στα κίτρινα τριαντάφυλλα που από ανοησία κάποιοι λένε πως το κίτρινο είναι το χρώμα της ζήλιας.Της τελειότητας είναι, γιατί είναι το χρώμα του φωτός και επειδή το ζηλεύουμε το κακολογούμε.Τα κίτρινα τριαντάφυλλα είναι τέλεια.<br /><br />Υπάρχει κι ένα τραγουδάκι-μοιάζει με Αττίκ- που λέει :<br /><br />Μην μετανιώνεις αν έχεις κάνει λάθη<br />Αν πήρες λίγα κι αν έδωσες πολλά<br />Σε κάθε ρόδο υπάρχει κι ένα αγκάθι<br />Που κι αν πληγώνει πάντα μοσχοβολά.<br /><br />Δηλαδή εμείς οι άνθρωποι μπλέκουμε το δούναι και λαβείν με τριαντάφυλλα.Αν πήρες λίγα, λέει το ρομαντικό τραγουδάκι και έδωσες πολλά-κοίτα και τα τριαντάφυλλα που έχουν ρόδα και αγκάθια!<br /><br />Μα η τριανταφυλλιά ζει ευτυχισμένη μακριά από την ηθική των ρομαντικών που μοιάζει με κυνικότητα ντυμένη σε μετάξι ατλαζί.<br /><br />Βάζουμε την τιμωρία -το κάρμα- την ενοχή- να μας κυβερνά και μετά μιλάμε για αγάπη!<br /><br />Βλακεία.<br /><br />Στην γειτονιά μου τα τριαντάφυλλα γεννιούνται όλο και πιο όμορφα και αμφιβάλλω εάν παίρνουν κάτι παραπάνω από τον κόσμο πέρα από το νερό και το οξυγόνο.<br /><br />Και δίνουν πολλά περισσότερα.Κι ούτε κουβέντα για αγάπη και θυσίες.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/13344625-112023865296321327?l=astradeni.blogspot.com' alt='' /></div>Αστραδενήhttp://www.blogger.com/profile/06665733574002346355noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-13344625.post-1120238512821406872005-07-01T17:51:00.000+01:002005-07-01T18:21:52.826+01:00<a href="http://photos1.blogger.com/blogger/737/1169/1600/3chag.jpg"><img style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://photos1.blogger.com/blogger/737/1169/320/3chag.jpg" border="0" /></a><br /><br /><br />Άκουσα κάποιον-εντάξει ο Παπαδάκης ήταν της πολύχρονης πρωινής ζώνης-να λέει πως το ωραιότερο δώρο που του έκαναν ήταν όταν στο δεύτερο γάμο του-πριν κάπου 14 χρόνια-έφεραν τον Παπά να του τραγουδήσει το τραγούδι : Τώρα νυφούλα μου χρυσή.<br /><br />Από τον ματωμένο γάμο.<br /><br />Και σε ελληνικό σήριαλ ποιότητας-δεν μπορώ εδώ να σχολιάσω αυτό το "ποιότητας"-η μαμά τραγουδά στο μωρό της το νανούρισμα πάλι από τον Ματωμένο Γάμο. Μιζέρια; 'Ελλειψη φαντασίας;<br /><br />Για τον Παπά λυπήθηκα και ξανασκέφτηκα: Ο καλλιτέχνης- ο άντρας -έχει διαφορετικό γολγοθά από εκείνον της γυναίκας.Και ο Παπάς του μέλλοντος πρέπει να είναι υποψιασμένος. Γίνεται;<br /><br />Γίνεται.<br /><br />Όλα γίνονται.Αρκεί ο καλλιτέχνης να σηκώσει κεφάλι και να μην ντρέπεται που είναι και μορφωμένος και ταλαντούχος.<br /><br />Πολλά θα ήθελα να πω με αφορμή αυτό που άκουσα για τον τραγουδιστή του Ματωμένου Γάμου.<br /><br />Δεν τολμώ να το κάνω.<br /><br />Σε τέτοιες περιπτώσεις δεν σκέφτομαι ψύχραιμα και το ξέρω.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/13344625-112023851282140687?l=astradeni.blogspot.com' alt='' /></div>Αστραδενήhttp://www.blogger.com/profile/06665733574002346355noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-13344625.post-1120085512626402802005-06-29T23:51:00.000+01:002005-06-30T00:03:19.886+01:00<a href="http://photos1.blogger.com/img/132/6456/640/astrapi.jpg"><img style="BORDER-RIGHT: #000000 1px solid; BORDER-TOP: #000000 1px solid; MARGIN: 2px; BORDER-LEFT: #000000 1px solid; BORDER-BOTTOM: #000000 1px solid" src="http://photos1.blogger.com/img/132/6456/320/astrapi.jpg" border="0" /></a><br /><br />Είναι πριν τον γνωρίσεις που αλλοιώνει ο θάνατος·<br />από ζώντας με τις δαχτυλιές του επάνω μας<br />ημιάγριοι το μαλλί αναστατωμένο σκύβουμε<br />χειρονομώντας πάνω σ' ακατανόητες άρπες.<br />Αλλ'ο κόσμος φεύγει...<br />Αϊ αϊ δυο φορές τ' ωραίο δε γίνεται<br />δε γίνεται η αγάπη.<br /><br />Κρίμας κρίμας κόσμε<br />σ' εξουσιάζουν μέλλοντες νεκροί·<br />και κανείς κανείς δεν έλαχε<br />δεν έλαχε ν' ακούσει ακόμη<br />καν φωνήν αγγέλων καν υδάτων πολλών<br />καν εκείνο το «έρχου» που σε νύχτες αϋπνίας μεγάλης ονειρεύτηκα<br /><br />Εκεί εκεί να πάω σ' ένα νησί πετραδερό<br />που ο ήλιος το λοξοπατάει σαν κάβουρας<br />κι όλος τρεμάμενος ο πόντος ακούει κι αποκρίνεται.<br /><div align="right"> </div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/13344625-112008551262640280?l=astradeni.blogspot.com' alt='' /></div>Αστραδενήhttp://www.blogger.com/profile/06665733574002346355noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-13344625.post-1119862491391971292005-06-27T09:54:00.000+01:002005-06-28T20:29:07.823+01:00<a href="http://photos1.blogger.com/blogger/737/1169/1600/sose.jpg"><img style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; CURSOR: hand" alt="" src="http://photos1.blogger.com/blogger/737/1169/320/sose.jpg" border="0" /></a><br /><div align="justify"></div><div align="justify">Αγαπημένο μου ημερολόγιο</div><div align="justify"></div><div align="justify">νομίζω πως άκουσα χτες την καλύτερη ανάλυση για τον τρόπο ζωής εδώ.</div><div align="justify"></div><div align="justify">-Ναι! Μας ρίχνουν φάρμακο στο φαγητό όπως στους καινούριους στο στρατό!</div><div align="justify"></div><div align="justify">Έτσι λοιπόν εξηγούνται κάποια πράγματα.Καινούριοι δεν είμαστε, αλλά ίσως συνεχίζουν το φαρμάκωμα για λόγους ασφαλείας.</div><div align="justify"></div><div align="justify"></div><div align="justify">Παρηγοριέμαι τώρα ημερολόγιο πως σου είπα το πρώτο μου αστείο.</div><div align="justify"></div><div align="justify"></div><div align="justify">Για την καταιγίδα στο Λονδίνο δεν πρόλαβα να σου πω.Τρεις μέρες είχαμε ζέστη Σαχάρας.Τα γρασίδια,οι τριανταφυλλιές και οι κισσοί είχαν όλα λιποθυμήσει.Μερικά μαράθηκαν μέσα σε δώδεκα ώρες.Μετά άρχισε να φυσάει δυνατά-όπως όταν πλησιάζει κάτι φοβερό.Έβρεξε τόσο πολύ και κατά κακή μου τύχη ήμουν στα μαγαζιά.</div><div align="justify"></div><div align="justify"></div><div align="justify">Τα μαγαζιά είναι ωραιότατα.Πάντα.Βρέξει χιονίσει.Είναι ελπιδοφόρο κάτι να σου δίνει την αίσθηση της αιωνιότητας.</div><div align="justify"></div><div align="justify"></div><div align="justify">Σε άσχημες καταστάσεις εδώ ακούς-μου έχει συμβεί δεκάδες φορές-κάτι απίστευτο.Έχει π.χ. αργήσει το τρένο και σου λέει ο διπλανός Άγγλος:</div><div align="justify"></div><div align="justify"></div><div align="justify">-Σ'αυτή την χώρα δυστυχώς, νεαρά μου, δεν λειτουργεί τίποτε σωστά.Τέτοια πράγματα δεν συμβαίνουν σε καμία άλλη ευρωπαϊκή χώρα.</div><div align="justify"></div><div align="justify"></div><div align="justify">-Υπερβάλλετε, του απαντάς με ευγένεια, ενώ μέσα σου ξέρεις πως σε ένα δεκάλεπτο, εάν συνεχίσεις τη συζήτηση, θα μιλάτε για τα γνωστά γλυπτά με το γνωστό αποτέλεσμα.</div><div align="justify"></div><div align="justify"></div><div align="justify">-Όχι, δεν υπερβάλλω καθόλου.Μόνο σε εμάς βλέπεις τέτοιες αθλιότητες.</div><div align="justify"></div><div align="justify"></div><div align="justify">Φυσικά ο Άγγλος φίλος συγκρίνει τον εαυτό του με τον Γερμανό.Και αισθάνεται πάντοτε λιγότερο οργανωμένος, περισσότερο χαβαλέ.Τώρα βέβαια μιλάμε για λεπτές αποχρώσεις...</div><div align="justify"></div><div align="justify"></div><div align="justify">Τις τελευταίες ημέρες οι εφημερίδες συνεχώς μιλούν εναντίον των Γάλλων.Ε, είναι και η επέτειος του Βατερλώ.Λένε λοιπόν πως οι Γερμανοί είναι οι φυσικοί τους σύμμαχοι και πως πάντα οι Γερμανοί τους βοηθούσαν.Περαστικό θα είναι.Οι μνήμες του Β΄Παγκοσμίου Πολέμου ανακυκλώνονται εδώ όλο τον χρόνο και το μίσος για τον φασισμό είναι στην απόχρωση των χρωμάτων της γερμανικής σημαίας.Άδικα θα προσπαθήσεις να τους πείσεις να αλλάξουν σε χρώματα αμερικανικά ή και ρωσικά.Δεν γίνονται τέτοια πράγματα.</div><div align="justify"></div><div align="justify"></div><div align="justify"></div><div align="justify">Το βιβλίο του Κάλας είναι απαραίτητο να διαβαστεί μετά τα Ανοιχτά Χαρτιά και την Ιδιωτική Οδό.</div><div align="justify"></div><div align="justify"></div><div align="justify">Ξέρεις,εδώ, αντιλαμβάνεσαι περισσότερα για την λεκάνη της Μεσογείου, καθώς και για την λατρεία του Ήλιου.</div><div align="justify"></div><div align="justify">Αποστασιοποίηση ή Θάνατος.</div><div align="justify"></div><div align="justify"></div><div align="justify"></div><div align="justify"></div><div align="justify"></div><div align="justify">Υ.Σ. Η εικόνα είναι από νωπογραφία σε τάφο στην "βάρβαρη" Μακεδονία.Ξέρεις που.</div><div align="justify"></div><div align="justify">Τα "γερά χώματα"είναι και τα πιο αδύναμα.(Στα απομνημονεύματα ψάξε για τα γερά χώματα και γέλα.)</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/13344625-111986249139197129?l=astradeni.blogspot.com' alt='' /></div>Αστραδενήhttp://www.blogger.com/profile/06665733574002346355noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-13344625.post-1119798331543381432005-06-26T16:05:00.000+01:002005-06-28T11:48:18.340+01:00<a href="http://photos1.blogger.com/img/132/6456/640/persefoni.jpg"><img style="BORDER-RIGHT: #000000 1px solid; BORDER-TOP: #000000 1px solid; MARGIN: 2px; BORDER-LEFT: #000000 1px solid; BORDER-BOTTOM: #000000 1px solid" src="http://photos1.blogger.com/img/132/6456/320/persefoni.jpg" border="0" /></a><br /><br /><br /><span style="color:#ff0000;">Η ποίηση πρέπει να βλέπεται, όχι να ακούγεται</span><br /><span style="color:#ff0000;">Η μουσική πρέπει να είναι σκληρή σαν κόκαλο</span><br /><span style="color:#ff0000;">Η ζωγραφική πρέπει να σκέφτεται</span><br /><br /><br /><span style="color:#ffff00;">Μακάρι οι καλλιτέχνες να μπορούσαν να μιμηθούν τα λάθη τους!</span><br /><br /><span style="color:#ff9900;">Για να εκτιμήσεις την τέχνη του ψεύδεσθαι, μάθε να ακούς.</span><br /><br /><span style="color:#66ffff;">Ένα μόνο πράγμα μπορεί να δημιουργήσει ο καλλιτέχνης:τους γονείς του.</span><br /><br /><span style="color:#ffcccc;">Αναζητείται: λιγότερη διαύγεια και περισσότερη ένταση.</span><br /><br /><span style="color:#ccccff;">Όπου δεν υπάρχουν μυστικά, δεν υπάρχει ποίηση.</span><br /><br /><span style="color:#ffccff;">Η τέχνη πρέπει να είναι εκρηκτική!Απόδειξη: ο παρθενώνας.</span><br /><br /><span style="color:#33ff33;">Το μυθιστόρημα είναι ενσαρκωθείς λόγος.</span><br /><br /><span style="color:#ff0000;">Δεν γράφω για να διαβαστώ, αλλά για να ξαναδιαβαστώ.</span><br /><br /><br /><br /><span style="color:#33ffff;">Νικόλαος Κάλας</span><br /><br /><span style="color:#ff6666;">Η ΤΕΧΝΗ ΤΗΝ ΕΠΟΧΗ ΤΗΣ ΔΙΑΚΥΒΕΥΣΗΣ</span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/13344625-111979833154338143?l=astradeni.blogspot.com' alt='' /></div>Αστραδενήhttp://www.blogger.com/profile/06665733574002346355noreply@blogger.com5tag:blogger.com,1999:blog-13344625.post-1119549279619619252005-06-23T18:54:00.000+01:002005-06-23T21:18:40.176+01:00<a href="http://photos1.blogger.com/img/132/6456/640/ROMBERTOSKIOULIA.jpg"><img style="BORDER-RIGHT: #000000 1px solid; BORDER-TOP: #000000 1px solid; MARGIN: 2px; BORDER-LEFT: #000000 1px solid; BORDER-BOTTOM: #000000 1px solid" src="http://photos1.blogger.com/img/132/6456/320/ROMBERTOSKIOULIA.jpg" border="0" /></a><br /><br /><br /><strong>Στην νήσο σου Αρθούρε αναπνέει<br />Μια ύπαρξη ατίθαση και πολεμοχαρής<br />Έχει δαμάσει άπειρα χιλιόμετρα φορώντας ελαφρά σανδάλια<br />Και σε μυριάδες διαδρομές μες στις οπές της γης<br />Γνώρισε ευλογίες και συμφορές .<br /><br />Πλένεται μ'άγρια φράουλα τα πρωινά<br />Κι ολονυχτίς τρυπά λεμονανθούς και γιούλια<br />Στην Χώρα της- στην Χώρα μας- κοιτά και γνέφει.<br /><br />Παρασκευή, Σάββατο, Κυριακή<br />Οι άνθρωποι εδώ χτυπιούνται<br />Από της Κίρκης το μονότονο ραβδί.<br /><br />Κι εκείνη σκαρφαλώνει σ'ενα τειχαλάκι<br />Στην μέση της ατέλειωτης ερήμου<br />Κι ένα ερπετό που κάποτε<br />Έκανε συγγραφέα έναν πιλότο<br />Την πλησιάζει και μονολογεί:<br /><br />Και πως να πας πίσω στην Χώρα σου?<br />Είναι πιο δύσκολο απ΄ 'οταν ήρθες ξέρεις...<br />Και ανάποδα τα ρεύματα πολύ<br />Οι αέρηδες πάντοτε ανυπάκουοι<br />Κι εσύ δεν έχεις δα μεγάλη εξουσία.<br />Με ένα δάγκωμά μου-τσιφ- σε στέλνω!<br /><br />Εκείνη ακούει στωικά<br />Τινάζει τα μαλλιά της που φεγγοβολούν<br />Τεντώνεται και κόβει από τον αιθέρα<br />'Ενα αστέρι παγωμένο που αχνίζει<br />Κι από το αναστεναγμό της πλημμυρίζει<br />Με ευωδιαστό εκ πλωμαρίου ούζο<br /><br />Πίνει αργά και τραγουδάει:<br /><br />Φιδάκι μου η Χώρα έρχεται απ'το πουθενά<br /><br />Φιδάκι μου κάποια στιγμή σαν κεραυνός αστράφτει<br /><br />κι αληθινά' η Χώρα είναι μέσα στην καρδιά μου.</strong><br /><br /><br /><span style="color:#ff0000;">σημειώσεις</span><br /><br />1. Αρθούρος: Άγγλος ιππότης/Γάλλος ποιητής<br /><br />2. Ελαφρά σανδάλια: από το Dorothy Perkins 18£<br /><br />3. Οπές της γης: γνωστός και ως υπόγειος-tube<br /><br />4. Άγρια φράουλα:πρόκειται για το sugar face mask της fresh 40£-ακριβό αλλά υπέροχο<br /><br />5. Συγγραφέας/πιλότος: έγραψε τον μικρό πρίγκιπα και εξαφανίστηκε-μην πιστεύεται ιστορίες για δαχτυλίδια στον Ατλαντικό.<br /><br />6. Τα μαλλιά της που φεγγοβολούν: λάδι καρύδας με εκχύλισμα άλμας-Royal 1,98£ από τα μουσουλμάνικα παντοπωλεία του sheperd's bush<br /><br />7. Ούζο Πλωμαρίου -συσκευασμένο σε κυλινδρικό κουτί και δώρο μία χάρτινη γοργόνα-δεν θυμάμαι τιμή...<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/13344625-111954927961961925?l=astradeni.blogspot.com' alt='' /></div>Αστραδενήhttp://www.blogger.com/profile/06665733574002346355noreply@blogger.com5tag:blogger.com,1999:blog-13344625.post-1119511082491550582005-06-23T08:18:00.000+01:002005-06-24T11:49:30.903+01:00<a href="http://photos1.blogger.com/img/132/6456/640/samosd.jpg"><img style="BORDER-RIGHT: #000000 1px solid; BORDER-TOP: #000000 1px solid; MARGIN: 2px; BORDER-LEFT: #000000 1px solid; BORDER-BOTTOM: #000000 1px solid" src="http://photos1.blogger.com/img/132/6456/320/samosd.jpg" border="0" /></a><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/13344625-111951108249155058?l=astradeni.blogspot.com' alt='' /></div>Αστραδενήhttp://www.blogger.com/profile/06665733574002346355noreply@blogger.com5tag:blogger.com,1999:blog-13344625.post-1119387358190638872005-06-21T21:55:00.000+01:002005-06-22T13:20:04.716+01:00<div align="justify"><a href="http://photos1.blogger.com/img/132/6456/640/a15.jpg"><img style="BORDER-RIGHT: #000000 1px solid; BORDER-TOP: #000000 1px solid; MARGIN: 2px; BORDER-LEFT: #000000 1px solid; BORDER-BOTTOM: #000000 1px solid" src="http://photos1.blogger.com/img/132/6456/320/a15.jpg" border="0" /></a><br /><br /><br /><br /><span style="color:#33ccff;">Η σπουδαιότερη φιλανθρωπία είναι να μιλάς καλά γιά τους ανθρώπους.</span><br /><br />κατά κόσμον Αυρηλία Παπαγιάννη<br /><br /><br /><span style="color:#ffcccc;">Αφιερωμένο στον Γεώργιο Χοιροβοσκό και στην Ειρήνη!</span> </div><div align="justify"></div><span style="color:#ffffff;"></span><div align="justify"><br />Τελικά τί είναι το πιο ωραίο και το πιο πολύτιμο στη ζωή μας;</div><div align="justify"></div><div align="justify">Κάτι τέτοια σκέφτεσαι όταν είσαι σε μια κώχη μικρή αλλά και σε μια μεγάλη πλατεία, στο κέντρο ή και στην άκρη του κόσμου.</div><div align="justify"></div><div align="justify">Είναι το δωρεάν νομίζω.Και γι αυτό είπα να αναφερθώ στην Αυρηλία.Έβαλα το κοσμικό της όνομα γιατί ο Κουκουζέλης έχει κάποιο δίκιο -αν και πάλι τί να πεις για μια εποχή που το ιερό γίνεται όχι μόνο διάσημο αλά και κακόφημο;</div><div align="justify"></div><div align="justify">Λοιπόν θα σας γράψω μερικούς λόγους που μάρέσει η Αυρηλία.</div><div align="justify"></div><div align="justify">α. Όταν ήταν μικρή είχε δυο γατάκια: τον σούπα και μούπες</div><div align="justify"></div><div align="justify">β. Έζησε στα πλούτη αλλά τα απαρνήθηκε.Δεν είναι λίγο αυτό...</div><div align="justify"></div><div align="justify">γ. Θα μπορούσε να γίνει διάσημη μιλώντας για τις όμορφες μνήμες από την Πόλη κλπ κλπ.Το ότι έφυγε από εκεί και γύρισε την πλάτη της στις "μεγαλειώδεις" αναμνήσεις είναι αξιοθαύμαστο.Και είναι αυτό ένα παράδειγμα για πολλούς έλληνες που αναρωτιούνται : Που είναι λοιπόν η συνέχεια της ελληνικής ιστορίας;</div><div align="justify"></div><div align="justify">δ. Ήταν μία γυναίκα μόνη που έζησε την περιπέτειά της χωρίς να προσκυνήσει κανένα "αφέντη". Βεβαίως ήταν μια ιδιαίτερη γυναίκα, αλλά αυτό σημαίνει και πολλά και τίποτε.Ήταν πάντως μία γυναίκα!</div><div align="justify"></div><div align="justify">ε. Φύσηξε λιγάκι το μήνυμα πως ο άνθρωπος που θεολογεί αυτόματα φιλοσοφεί-και το συνδύασε με βιώματα μοναδικά.</div><div align="justify"></div><div align="justify">ς.Έδειξε με τη ζωή της τί σημαίνει δωρεάν και για όλους.Έτσι η βιογραφία της μοιάζει με εκείνη ενός καλλιτέχνη στην αγνότερη εκδοχή.Με την αγνότητα εννοώ την περιφρόνηση του κέρδους...</div><div align="justify"></div><div align="justify">Η συγκατάβαση που ανέφερε ο Κουκουζέλης ανοίγει ένα άλλο θέμα πολύ ευαίσθητο που έχει σχέση με την στωικότητα-για να μην το ξεχνάμε η Αυρηλία διάβαζε τον Επίκτητο από μικρή.Καμιά φορα και η συγκατάβαση είναι επιθετικότητα άλλης μορφής.Δεν ξέρω εάν η στωικότητα είναι απαραίτητη για άλλους αλλά ήταν για μένα, επειδή το αίμα μου βράζει, μια δόση κρύου νερού.</div><div align="justify"></div><div align="justify">Τέλος θα πρέπει να αφιερώσω <span style="color:#33ff33;">μία </span>και <span style="color:#ff0000;">δύο</span> και <span style="color:#ffff00;">τρεις</span> και <span style="color:#ff99ff;">εκατοντάδες φορες</span> στην <span style="color:#66ffff;">Αστραδενή </span>το ακόλουθο ρητό που χρησιμοποιούσε η Αυρηλία πολύ συχνά και δυστυχώς είναι αληθινό-τουλάχιστον ως καθημερινή πρακτική κι όχι ως σηματωρός ζωής!</div><div align="justify"></div><div align="justify">Ει σε φέρει το φέρον,φέρε και φέρου.Εί δ'αγανακτείς και τον εαυτόν λυπείς και το φέρον σε φέρει.</div><div align="justify"></div><div align="justify">Αγανακτείς-λυπείς</div><div align="justify"></div><div align="justify">Δεν μπορεί!Θα είναι γραμμένο και στα εγχειρίδια πολεμικών τεχνών...</div><div align="justify"></div><div align="justify">Στο δικό μου είναι στην σελλίδα είκοσι έξι με γοτθικά-κανείς δεν είναι τέλειος!-γράμματα.</div><div align="justify"></div><div align="justify"></div><div align="justify"></div><div align="justify"></div><div align="justify">Υ.Σ.Σε περίπτωση που κάνω πολλά ορθογραφικά λάθη -συγγνώμη.Η αγγλική με έχει κωδικοποιήσει ελεεινά.</div><div align="justify"><br /></div><span style="color:#ffcccc;"></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/13344625-111938735819063887?l=astradeni.blogspot.com' alt='' /></div>Αστραδενήhttp://www.blogger.com/profile/06665733574002346355noreply@blogger.com14tag:blogger.com,1999:blog-13344625.post-1119367932770997522005-06-21T16:32:00.000+01:002005-06-21T16:38:07.866+01:00<a href="http://photos1.blogger.com/img/132/6456/640/Bachus%20and%20Ariadne.jpg"><img style="BORDER-RIGHT: #000000 1px solid; BORDER-TOP: #000000 1px solid; MARGIN: 2px; BORDER-LEFT: #000000 1px solid; BORDER-BOTTOM: #000000 1px solid" src="http://photos1.blogger.com/img/132/6456/320/Bachus%20and%20Ariadne.jpg" border="0" /></a><br /><br /><br /><br /><span style="color:#ff6600;">Η Αριάδνη φωνάζει στο καράβι του Θησέα που την "ξέχασε" πίσω</span><br /><span style="color:#ff6600;">καθώς εμφανίζεται ο Διόνυσος με τη συνοδεία του.</span><br /><span style="color:#ff6600;"></span><br /><span style="color:#ff6600;">Επάνω αριστερά ο αστερισμός της.</span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/13344625-111936793277099752?l=astradeni.blogspot.com' alt='' /></div>Αστραδενήhttp://www.blogger.com/profile/06665733574002346355noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-13344625.post-1119256884794263832005-06-20T09:08:00.000+01:002005-06-20T09:41:24.800+01:00<div align="justify">Στην Αγγλία οι έλληνες που έχω γνωρίσει ανήκουν συνήθως στις παρακάτω κατηγορίες:</div><div align="justify"> </div><div align="justify"><span style="color:#3333ff;">α.Διακοπές στην Αίγινα</span></div><div align="justify">Εδώ συναντάς τον έλληνα που έρχεται για σπουδές και κατόπιν θα επιστρέψει στην μαμά πατρίδα όπου τον περιμένει μία ζεστή καρέκλα.Στην Αγγλία περνάει καλά αλλά γκρινιάζει πολύ.Στην αρχή το κρύβει πως έχει πλάτες-στο τέλος το φωνάζει.Διαβάζει εφημερίδες,πηγαίνει στο θέατρο και υποφέρει αξιοπρεπώς.Του λείπουν οι όμορφες διακοπές ,το ωραίο εξοχικό και αρχίζει να μαραζώνει από έλλειψη προσοχής.Ζει μια περιπέτεια που τον κάνει υπέρμαχο της μονιμότητας στο Δημόσιο και υπερασπιστή του κάθε πολιτικού καθεστημένου.</div><div align="justify"> </div><div align="justify"><span style="color:#ff0000;">β.Καριέρα αγάπη μου.</span></div><div align="justify">Εδώ βλέπεις τον έλληνα/ελληνίδα που κάποτε σπούδασε στην Αγγλία και συνέχισε να εργάζεται εδώ ή έχει έρθει για μεταπτυχιακές σπουδές και κατόπιν έμεινε.Θέλει πολύ να ζήσει κάτι διαφορετικό και ξεχωριστό αλλά ακόμα δεν έχει καταλάβει πως είτε χάνεσαι στον Βασιλόπουλο είτε στα Σενσμπουρις σημασία έχει πως χάνεσαι.Συνήθως σου μιλάει για το πόσους ξένους φίλους έχει,πόσο συναρπαστικό είναι να τρέχεις πάνω κάτω για να κάνεις την ίδια μπακαλοδουλειά που θα έκανες στην Αθήνα.Στο Λονδίνο όμως και η ρουτίνα έχει γεύση γρανίτας αλκοολούχας.</div><div align="justify"> </div><div align="justify"><span style="color:#33cc00;">γ.Ορθοστασία</span></div><div align="justify">Στην τελευταία κατηγορία βάζω εκείνους τους ελάχιστους που έρχονται για διάφορους λόγους και τρώνε την εμπειρία με τα κουκούτσια της.Αισθάνονται κάτι πιο σημαντικό από ευρωπαίοι και ονειρεύονται μια καλή αλλοίωση της ελλάδας.Είναι μαχητές και δεν τους περιμένει τίποτε σπουδαίο στην Ελλάδα.Στην Αγγλία και καρέκλα να τους δώσουν θα την πάρουν με την ίδια φυσικότητα που θα την αφήσουν.</div><div align="justify"> </div><div align="justify"> </div><div align="justify"><span style="color:#33ffff;">Πέντε ατάκες που πρέπει να πείτε πρώτοι στον έλληνα που θα συναντήσετε στο Λονδίνο</span></div><div align="justify"><span style="color:#33ffff;"></span> </div><div align="justify">1.Παρέα με έλληνες δεν κάνω ποτέ.Τους βαριέμαι γιατί είναι κουτσομπόληδες και στενοκέφαλοι.</div><div align="justify"> </div><div align="justify">2.Αν βγάζεις πάντως κάτω από 25 χιλιάρικα δεν μπορείς να μένεις Λονδίνο!Καλά τα λέω?(ψάρεμα)</div><div align="justify"> </div><div align="justify">3.Η δουλειά μου είναι η ζωή μου! (υπάληλος σε εταιρεία είμαι αλλά στην συνέντευξη τους είπα πως είμαι φιλόδοξη)</div><div align="justify"> </div><div align="justify">4.Θέατρο πάω πολύ συχνά.Τρελαίνομαι για τις εκθέσεις στην Tate.Ζούμε μέσα στον πολιτισμό εδώ!</div><div align="justify"> </div><div align="justify">5.Οι δικοί μου θέλουν να γυρίσω/να παντρευτώ/να κάνω παιδί/κλπ αλλά τρελός/η είμαι?Εδώ περνάω υπέροχα!</div><div align="justify"> </div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/13344625-111925688479426383?l=astradeni.blogspot.com' alt='' /></div>Αστραδενήhttp://www.blogger.com/profile/06665733574002346355noreply@blogger.com7tag:blogger.com,1999:blog-13344625.post-1119250762458456172005-06-20T07:59:00.000+01:002005-06-20T08:03:37.433+01:00<a href="http://photos1.blogger.com/img/132/6456/640/grammatiki3.jpg"><img style="BORDER-RIGHT: #000000 1px solid; BORDER-TOP: #000000 1px solid; MARGIN: 2px; BORDER-LEFT: #000000 1px solid; BORDER-BOTTOM: #000000 1px solid" src="http://photos1.blogger.com/img/132/6456/320/grammatiki3.jpg" border="0" /></a><br /><br /><br /><span style="color:#33cc00;">Η ωραιότερη γιορτή για όλο τον κόσμο είτε την γιορτάζει είτε όχι.</span><br /><span style="color:#33cc00;"></span><br /><span style="color:#33cc00;"></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/13344625-111925076245845617?l=astradeni.blogspot.com' alt='' /></div>Αστραδενήhttp://www.blogger.com/profile/06665733574002346355noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-13344625.post-1119202132711735652005-06-19T18:28:00.000+01:002005-06-20T08:52:50.836+01:00<a href="http://photos1.blogger.com/img/132/6456/640/domeniko.jpg"><img style="BORDER-RIGHT: #000000 1px solid; BORDER-TOP: #000000 1px solid; MARGIN: 2px; BORDER-LEFT: #000000 1px solid; BORDER-BOTTOM: #000000 1px solid" src="http://photos1.blogger.com/img/132/6456/320/domeniko.jpg" border="0" /></a><br /><br /><strong><span style="color:#993399;">ΤΟ ΤΥΧΑΙΟ</span></strong><br /><strong><span style="color:#993399;">ΤΟ ΩΡΑΙΟ</span></strong><br /><strong><span style="color:#993399;">ΚΑΙ ΤΟ ΠΡΟΣΩΠΙΚΟ</span></strong><br /><br /><br /><div align="justify">Είναι αλήθεια πως όποιος αγαπήσει μία Τέχνη αρχίζει να "ζει" μέσα σ'αυτήν μία περιπέτεια.Και φυσικά κάθε περιπέτεια έχει σκαμπανεβάσματα.Μέσα στην Τέχνη του γίνεται μαθητής, ανδρώνεται, συλλαβίζει αγαπημένα έργα και αρχίζει να κυοφορεί δικές του νέες ιδέες.Τότε αρχίζουν περισσότερα βάσανα...</div><div align="justify"> </div><div align="justify">Στο έργο ενός καλλιτέχνη - ιδίως όταν αυτό έχει διάρκεια- απολαμβάνεις την περίοδο της δημιουργίας του όταν πλέον ακολουθούσε <span style="color:#993399;">το προσωπικό,το ωραίο και το τυχαίο</span>.Δηλαδή έχει πλέον τελειώσει η εποχή της μαθητείας, έχει ξεπεράσει εκείνη της μίμησης και προχωράει ολοταχώς στην δική του χώρα.</div><div align="justify"> </div><div align="justify">Το <span style="color:#ffff99;">Προσωπικό</span> στην Τέχνη είναι ένα τόσο ιδιαίτερο θέμα που διαφέρει ως ουσία σε κάθε δημιουργό.Είναι όμως το πιο σημαντικό κλειδί που ανήκει μόνο σε εκείνους που έχουν συναντήσει κλειστές πόρτες.Όταν τα βλέπεις όλα εύκολα δεν μπορείς να δώσεις στην προσωπική σου φωνή καμία ιδιαίτερη χροιά.Σε περίπτωση όμως που συναντάς δοκιμασίες-μέχρι και ανυπέρβλητες-αρχίζεις να εξασκείς το 'προσωπικό΄σε τέτοιο βαθμό και με τέτοιο τρόπο ώστε η φωνή σου αγγίζει κάθε άνθρωπο.Ο καλλιτέχνης που περνάει από ένα τέτοιο καμίνι μπορεί να μιλά για πολύ προσωπικά πράγματα και να συγκινεί όλο τον κόσμο ή να επιβεβαιώνει "κανόνες" αρμονίας χωρίς να το επιδιώκει.Όποιος συνομιλεί με το έργο τέτοιου καλλιτέχνη δεν μπορεί πάντα να καταλάβει πόσο προσωπική είναι η κατάθεση του δημιουργού.Αυτή η σχέση είναι απολαυστική!</div><div align="justify"> </div><div align="justify">Το <span style="color:#99ff99;">Ωραίο</span> είναι σφιχταγκαλιασμένο με το προσωπικό.Περνάει κι αυτό περιόδους μαθητείας και μίμησης και αποκαλύπτεται ολόγιομο και λαμπερό.Ο αγαπημένος καλλιτέχνης το 'ωραίο΄του μας το μεταδίδει πλάγια καθώς το κυνηγάει και το πολιορκεί.Κάποιες φορές λοιπόν η πολιορκία και ο έρωτας είναι τόσο μεγάλος που το Ωραίο παραδίνεται και μας κάνει όλους ευτυχισμένους.Εμάς πολύ γιατί έχουμε το δημιούργημα που θα μας συντροφεύσει με την ομορφιά του στα ταξίδια μας και τον καλλιτέχνη κάπως πιο παράφορα ευτυχισμένο γιατί έγινε αυτό που ήθελε-αλλά θα ξαναγίνει? Ίσως...είναι και θέμα τύχης!</div><div align="justify"> </div><div align="justify">Το <span style="color:#99ffff;">Τυχαίο</span> είναι ένα πραγματικά άτιμο πράγμα.Δεν έχει καμία μπέσα-αν θέλει έρχεται αν θέλει πάλι δεν έρχεται!Ο καλλιτέχνης αρχίζει από νωρίς να του στήνει παγίδες.Τί αργοπορει να βάλει ένα τέλος και περιμένει τον ανεμοστρόβιλο του Τυχαίου-τί αφήνει τον αέρα να βάλει μία "τάξη" τέλοσπάντων-μέχρι που μπορεί να ανοίξει διάπλατα την πόρτα της ζωής του να έρθει το άστατό της ρεύμα και κάτι να φέρει-η τελευταία μέθοδος δεν είναι η καλύτερη γιατί άλλο το τυχαίο της ζωής και άλλο της τέχνης.Το πρώτο είναι καθημερινό και φυσικό-το δεύτερο είναι σπάνιο και αφύσικο.Όλα αυτά βέβαια σε αναλογία με τους κανόνες της ζωής και της τέχνης.</div><br /><br /><br /><br /><p></p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/13344625-111920213271173565?l=astradeni.blogspot.com' alt='' /></div>Αστραδενήhttp://www.blogger.com/profile/06665733574002346355noreply@blogger.com14tag:blogger.com,1999:blog-13344625.post-1119200182976687362005-06-19T17:56:00.000+01:002005-06-19T18:38:52.203+01:00<a href="http://photos1.blogger.com/img/132/6456/640/trio.jpg"><img style="BORDER-RIGHT: #000000 1px solid; BORDER-TOP: #000000 1px solid; MARGIN: 2px; BORDER-LEFT: #000000 1px solid; BORDER-BOTTOM: #000000 1px solid" src="http://photos1.blogger.com/img/132/6456/320/trio.jpg" border="0" /></a><br /><br /><br />Έλεος!<br /><br />Φτάνει πια με την μυθολογία των σύγχρονων ελληνών.<br /><br />Οι δημοσιογράφοι που καμία σχέση δεν έχουν με την αγωνία και την πάλη κάποιων καλλιτεχνών τους εμπορεύονται αδίστακτα στα άρθρα τους και στις εκπομπές τους.Κυρίες πανεπιστημιακών προδιαγραφών,κύριοι με περγαμηνές και περγαμόντα μας βυθίζουν με το ζόρι στην<span style="color:#ffff00;"> Νέα Ελληνική Μυθολογία</span>!<br /><br />Κατηγορούν τον Χριστόδουλο ενώ οι ίδιοι κάνουν ακριβώς το ίδιο.Καπηλεύονται μια κληρονομιά που ούτε δική τους είναι ούτε να την βιώσουν μπορούν.Την λαδώνουν με την λιγδιασμένη εξουσία τους.<br /><br /><span style="color:#ff0000;">Την μυθολογία κύριοι και κυρίες την φτιάχνει ο λαός και όχι εσείς.Και ο λαός δεν βιάζεται να την παράγει γιατί δεν περιμένει να την εξαργυρώσει.</span><br /><br />Θέατρο,ποίηση,λογοτεχνία,ζωγραφική- κατακαϋμένες τέχνες που όποιος σας πλησιάζει πρέπει να είναι φανατικός οπαδός και όχι εξερευνητής.Να έχει αίμα αριστοκρατικό και πλάτες είτε καλλίγραμες είτε γερά μπαζωμένες.<br /><br />Στο πνεύμα των ημερών σχετικά με τα μπλόγκ μπορώ να προσθέσω μόνο το εξής:<br /><br />Σε ένα κόσμο αγκαλιασμένο με την τεχνολογία,χαίρομαι που οι απολαβές δεν είναι μόνο η βλαμένη τηλεόραση και τα παιχνιδοκινητά.Χαίρομαι που ανοίγεται ένα παράθυρο και για εμένα για να μιλήσω,να κρίνω και να εκραγώ. Μ'αρέσει να γνωρίζω έτσι νέο κόσμο και δεν με πειράζει καθόλου η ανωνυμία ούτε η επωνυμία κανενός.<br /><br /><strong>Όσο για τους νεοελληνικούς μύθους-είναι ένας λόγος που οι εφημερίδες,τα περιοδικά και η τηλεόραση μου προκαλεί ανακατωσούρα.Όχι δεν θα φάω αυτό που με το ζόρι θέλουν να χωνέψω.</strong><br /><br /><span style="color:#3366ff;">Θήραμα δεν είμαι κανενός.</span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/13344625-111920018297668736?l=astradeni.blogspot.com' alt='' /></div>Αστραδενήhttp://www.blogger.com/profile/06665733574002346355noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-13344625.post-1119189240345060072005-06-19T14:54:00.000+01:002005-06-19T15:02:05.643+01:00<a href="http://photos1.blogger.com/img/132/6456/640/xoros1.jpg"><img style="BORDER-RIGHT: #000000 1px solid; BORDER-TOP: #000000 1px solid; MARGIN: 2px; BORDER-LEFT: #000000 1px solid; BORDER-BOTTOM: #000000 1px solid" src="http://photos1.blogger.com/img/132/6456/320/xoros1.jpg" border="0" /></a><br /><br />Χαρά μου,τρελή χαρά!<br /><br />Αγαπημένο μου ημερολόγιο<br /><br />δεν υπάρχει πιο ωραίο πράγμα από την αναίτια χαρά.Από εκείνη την ευφροσύνη που σε συναντά.Και αν θέλεις να βρεις λόγους που υπάρχει αυτή η χαρά,σήμερα μπορώ να μαζέψω δεκάδες.<br /><br />Η χαρά αυτή είναι μέσα σου και κανείς δεν μπορεί να σου την πάρει! Λάμπει πιο δυνατά από τον ήλιο και είναι πιο βαθειά από την θάλασσα.<br /><br />Σε ευχαριστώ για την επίσκεψη χαρά και ζωή μου.Θα είμαστε μαζί όσο θέλεις εσύ!<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/13344625-111918924034506007?l=astradeni.blogspot.com' alt='' /></div>Αστραδενήhttp://www.blogger.com/profile/06665733574002346355noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-13344625.post-1119082616076244132005-06-18T09:16:00.000+01:002005-06-18T09:19:14.716+01:00<img style="BORDER-RIGHT: #000000 1px solid; BORDER-TOP: #000000 1px solid; MARGIN: 2px; BORDER-LEFT: #000000 1px solid; BORDER-BOTTOM: #000000 1px solid" src="http://photos1.blogger.com/img/132/6456/320/folegandros.jpg" border="0" /><br />Μέρος του σχεδίου: ένα λινό φόρεμα και πολλά σύκα,παρέα με συγγενείς και φίλους. <a href="http://www.hello.com/" target="ext"><img style="BORDER-RIGHT: 0px; PADDING-RIGHT: 0px; BORDER-TOP: 0px; PADDING-LEFT: 0px; BACKGROUND: none transparent scroll repeat 0% 0%; PADDING-BOTTOM: 0px; BORDER-LEFT: 0px; PADDING-TOP: 0px; BORDER-BOTTOM: 0px" alt="Posted by Hello" src="http://photos1.blogger.com/pbh.gif" align="absMiddle" border="0" /></a><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/13344625-111908261607624413?l=astradeni.blogspot.com' alt='' /></div>Αστραδενήhttp://www.blogger.com/profile/06665733574002346355noreply@blogger.com5tag:blogger.com,1999:blog-13344625.post-1119032140150245402005-06-17T18:18:00.000+01:002005-06-18T09:39:53.430+01:00<div align="justify">Γεννήθηκα για τις προκλήσεις.Νόμιζα πως κάθε μια τους σε μεγαλώνει και σε καλλιεργεί.</div><div align="justify">Μετά την επίσκεψή μου στον Λαβύρινθο αναρωτήθηκα - μεγαλώνει ποιό πράγμα;- καλλιεργεί τί;</div><div align="justify"></div><div align="justify">Είναι ένα ερώτημα ουσίας που την θεωρούσα δεδομένη,δοσμένη σε εμένα σαν κληρονομιά.</div><div align="justify"></div><div align="justify">Μπήκα με αποφασιστικά βήματα.Πιο πριν μου είχαν πει:Εδώ μπαίνεις μόνος.Δεν μπορεί να έρθει κανένας μαζί σου όσο κι αν σ'αγαπάει.</div><div align="justify"></div><div align="justify">Στην αρχή λοιπόν αυτό δεν με πείραξε.Και τι μπορεί να κάνει κάποιος που μ'αγαπάει;Μήπως μπορεί να σκοτώσει τον μινώταυρο για μένα; Αποκλείεται! Δεν είναι δουλειές αυτές για έρωτες και φίλους.Εδώ πας μπροστά και ό,τι βγει!</div><div align="justify"></div><div align="justify">Το σκοτάδι σιγά σιγά με κύκλωσε.Μέσα μου άκουγα την αναπνοή μου και τον χτύπο της καρδιάς μου.Έξω τα τζιτζίκια γέμιζαν τον ήλιο, εδώ τα βήματά μου ακουμπούσαν στην σιωπή όλο και πιο διστακτικά.Σύντομα έχασα δεξιά κι αριστερά όσα νόμιζα πως ήξερα.</div><div align="justify"></div><div align="justify">Περπατώ μέχρι το τέλος του διαδρόμου και μπαίνω σε ένα δωμάτιο.Ζω εκεί ποιός ξέρει πόσο καιρό. Βρίσκω μια έξοδο για ένα νέο διάδρομο και ένα άλλο δωμάτιο.Δωμάτια μικρά και μεγάλα.Διάδρομοι στενοί σχεδόν πάντα.Τοίχοι ίσως ασβεστωμένοι-αν και το λευκό τους θα έλαμπε, έαν ήταν έτσι.Σκορπίστηκαν στο δάπεδο όλα όσα ένιωθα και μνημόνευα.</div><div align="justify"></div><div align="justify">Πιο βαθειά από όσα ήξερα και απ' όσα ένιωθα, ξάπλωναν οι πληροφορίες και οι εικόνες που είχα πάρει.Και που άρχισαν να σιγοκαίονται και να βγάζουν άσπρο καπνό σαν βρεγμένα κλαδιά.'Αχρηστα να με φωτίσουν.</div><div align="justify"></div><div align="justify">Άκουσα άγριες φωνές,μοιρολόγια και νανουρίσματα, αλλά και ψίθυρους επίμονους.Όλα μου έλεγαν κατάρες.Δεν υπήρχε πουθενά να ακουμπήσω παρά μόνο πάνω στον τοίχο που μισούσα.Δεν θα εύρισκα ποτέ τον μινώταυρο.Πολύ νωρίς-στα πρώτα δωμάτια-είχα δει την μορφή του και ήταν πολύ διαφορετική από όσα μου λέγανε για αυτόν.</div><div align="justify"></div><div align="justify">Ήμουν εγώ ο μινώταυρος-φτιαγμένος από θλιβερά κουρέλια άλλων-όσα πίστευαν για μένα και όσα έβλεπαν οι άλλοι.Στο πρόσωπό μου είχαν σταματήσει τα ρυάκια από την δική μου σκληρότητα και κανενός άλλου.Η δική μου βία και τα δικά μου παγωμένα κύτταρα-από σκέψεις πήλινες μισοσπασμένες φτιάχναν ένα μινώταυρο που με κοιτούσε από την γωνία του διαδρόμου και μου έγνεφε να ακολουθήσω.Κυνηγιόμασταν και οι εποχές περνούσαν.</div><div align="justify"></div><div align="justify">Μετά από αυτή την αποκάλυψη δεν άφησα το σπαθί μου.Το δεξί μου χέρι είχε βαρύνει και ήταν ιδρωμένο.Ζύγιαζα το σπαθί μου και σκεφτόμουν τί θα πω στον πατέρα μου και στην μάνα μου.Δεν πιστεύει κανείς τέτοια πράγματα.Εκτός ίσως από τους ψυχίατρους που τα καταλαβαίνουν όσο καταλάβαινε και ο Νίτσε την τραγωδία.Στα χαρτιά και στα χαμένα.</div><div align="justify">Εδώ που βρέθηκα τώρα δεν γίνεται τίποτε.</div><div align="justify"></div><div align="justify">Άρχισα να σκέφτομαι σοβαρά να μείνω στον Λαβύρινθο για πάντα -όπως δέχονται την μοίρα τους όλοι οι άνθρωποι κάποια στιγμή.Ο μινώταυρος θα λυώσει μαζί μου-θα με εξαφανίσω για να τον νικήσω.'Εφτιαξα τουλάχιστον τριάντα σχέδια εξόντωσής μου.Άκουσα προσεκτικά όσα αντιλαλούσε ο κάθε διάδρομος -στην δική μου φωνή:Κατάρες ολόσωμα φτιαγμένες από την δική μου λογική, φόβους πελεκημένους από τα δικά μου χέρια και πηχτό μαρτύριο που τρύγησα από πόλεις και ανθρώπους.</div><div align="justify"></div><div align="justify">Κάποια στιγμή,είχαν περάσει λίγες ώρες, ή μήπως πέντε χρόνια;Ένιωσα στο πόδι μου ένα ελαφρό τράβηγμα.Έσκυψα και είδα την κλωστή.Θυμήθηκα το χέρι που την έδεσε και τις ελπίδες του χεριού να με αγκαλιάσουν.Θυμήθηκα το πλοίο μου και τον αέρα με τα τζιτζίκια.Είδα μια θάλασσα πιο μεγάλη από την καταδίκη που είχα φτιάξει.Γέλασα, έτρεξα ακολουθώντας την κλωστή και βγήκα.</div><div align="justify"></div><div align="justify">Εκεί μέσα στον Λαβύρινθο έζησα πολλά και διάφορα που καμιά φορά-πιο συχνά στον ύπνο μου- τα θυμάμαι.</div><div align="justify"></div><div align="justify">Την κλωστή την κράτησα.Ο Λαβύρινθος έπεσε και στα ντουβάρια του παίζουν παιδάκια και φιλιούνται ερωτευμένοι.Καπου κάπου φωλιάζει εκεί ένας γκιώνης και με φωνάζει να γυρίσω. Αυτό δεν θα το έκανα ποτέ. Η γυναίκα του Λώτ έκανε αυτό το λάθος και το πλήρωσε.</div><div align="justify"> </div><div align="justify"></div><div align="justify">Για αυτό όμως θα σας πω την επόμενη φορα.</div><div align="justify"></div><div align="justify"></div><div align="justify"></div><div align="justify"> </div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/13344625-111903214015024540?l=astradeni.blogspot.com' alt='' /></div>Αστραδενήhttp://www.blogger.com/profile/06665733574002346355noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-13344625.post-1118677726272459102005-06-13T16:24:00.000+01:002005-06-18T09:39:06.893+01:00<div align="justify">Γεννήθηκα σε μια εποχή που οι άνθρωποι που μένανε πλέον στις μεγάλεις πόλεις αναπολούσαν το χωριό,τις γιαγιάδες και τα παραμύθια.Θυμάμαι λοιπόν την φράση που έτσι κι αλλιώς κυκλοφορούσε από προηγούμενες δεκαετίες: κόκκινη κλωστή δεμένη,στην ανέμη τυλιγμένη, δώστου κλώτσο να γυρίσει, παραμύθι ν'αρχινήσει. Φρίκη απίστευτη μου προκαλούσε αυτή η φράση.Όχι μόνο γιατί με φόβιζε η λέξη κλώτσος και ανέμη αλλά και γιατί οι κλωστές δεν με γοήτευαν ιδιαίτερα.Επειδή όμως πρέπει να κάνουμε προσπάθεια για να ενωθούμε με το κοινό και το αποδεκτό, και μια και -όπως έβλεπα- πολλοί είχαν συνδέσει την ανατριχιαστική αυτή φράση με όμορφες αναμνήσεις, προσπάθησα κάτι να κάνω να τους πλησιάσω.Στην προσπάθειά μου μεγάλος βοηθός στάθηκε η μυθολογία και εκεί βρήκα παραπεταμένη μία κόκκινη κλωστή.Την κρατάει μια όμορφη κόρη που την λένε Αριάδνη και έχει θαμπωθεί από έναν Αθηναίο νέο,τον Θησέα.Και του την δίνει να μην χαθεί στον Λαβύρινθο αφού σκοτώσει τον μινώταυρο.Γιατί το πιο σπουδαίο όταν μπαίνεις στον Λαβύρινθο είναι να βρεις τον δρόμο να ξαναδείς τον ήλιο.Αυτά σας τα λέω γιατί τα ξέρω από την ζωή μου.Μινώταυρους μπορούμε να σκοτώσουμε ευκολότατα όταν κρατάμε και μια κόκκινη κλωστή που τεντώνεται στις γωνίες και φωνάζει:Μην φοβάσαι και όποτε θέλεις βγαίνεις.</div><div align="justify"></div><div align="justify">Βέβαια η Αριάδνη ήθελε ο Θησέας να την πάρει στην Αθήνα και να ζήσει μαζί του, αλλά δυστυχώς την άφησε, με εντολή του Διόνυσου, στην Νάξο-μάλλον έτσι έγινε- και συνέχισε το ταξίδι του.'Ολοι μας ξέρουμε τί είναι αυτά τα περί εντολής-ιδίως όταν τα επικαλείται ένας πετυχημένος και αυθόρμητος νέος που ούτε να θυμηθεί να αλλάξει τα πανιά δεν μπόρεσε-αυτό κι αν είχε άσχημες συνέπειες...</div><div align="justify"></div><div align="justify">Νομίζω πως κλωστή σαν αυτή που είχε η Αριάδνη μπορείς ακόμα να βρεις.Εγώ έχω ένα αρκετά μεγάλο κομμάτι.Και επειδή μπήκα στον Λαβύρινθο και βγήκα λέω να την κόψω κομματάκια και να σας την χαρίσω.</div><div align="justify"></div><div align="justify">Το τί έγινε μέσα στον Λαβύρινθο είναι μια άλλη ιστορία που δεν ξέρω εάν σας ενδιαφέρει...</div><div align="justify"></div><div align="justify"></div><div align="justify"></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/13344625-111867772627245910?l=astradeni.blogspot.com' alt='' /></div>Αστραδενήhttp://www.blogger.com/profile/06665733574002346355noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-13344625.post-1118158951983515982005-06-07T16:04:00.000+01:002005-06-07T16:42:31.990+01:00<div align="justify">Αγαπημένο μου ημερολόγιο</div><div align="justify"> </div><div align="justify">Πάντοτε είχα μια μεγάλη αγάπη για τα σαπούνια που μάλλον πηγάζει από την εξυπνάδα μου.Όσο περίεργο κι αν ακούγεται αυτό, μπορώ γρήγορα να στο εξηγήσω.Όταν κάνεις ένα μπάνιο μπορείς να ξεπλύνεις πολλά πράγματα κι από το μυαλό σου κι από την ψυχή σου-εξαιρείται η καρδιά που δεν πιάνει βρωμιά παρά μόνο σκοτεινιάζει.Αντί λοιπόν να ξεσπάς πάνω στους άλλους ή και στον εαυτό σου-αντί να απελπίζεσαι και να κλαις μπορείς απλά να κάνεις ένα μπάνιο.Εδώ μ'ενα χαρτί κι ένα μολύβι μπορείς να φτιάξεις ένα κλουβί ή και ένα ποιήμα -φαντάζεσαι τί κάνεις με μπόλικο νερό και σαπουνάδα?</div><div align="justify"> </div><div align="justify">Οι περισσότεροι άνθρωποι θεωρούν πως τα βάσανά τους είναι πολύπλοκα αλλά συνήθως τα κολακεύουν και θα ντρέπονταν να παραδεχτούν πως εάν έβρισκαν ένα μπαούλο χρυσάφι θα ησύχαζαν.Είναι όντως ντροπιαστική σκέψη γιατί ένα ξερό αντικείμενο-που έστω λάμπει εκτυφλωτικά-μπορεί να τερματίσει την εσωτερική τους ανησυχία.</div><div align="justify"> </div><div align="justify">Επιστρέφοντας στα σαπούνια θα πρέπει να σου πω ότι από εξυπνάδα λοιπόν εκμεταλλεύομουν πάντα την δύναμή τους. Είναι ωραίο να διώχνεις μινώταυρους με σαπουνόφουσκες με άρωμα ρόδου,μιμόζας και περγαμόντου.(Επίσης είναι πολύ πιο εύκολο από το να στέλνεις τον Θησέα με μια κόκκινη κλωστή που ίσως σκοτώσει το θηρίο αλλά μάλλον θα σε αφήσει στο έλεος του Διόνυσου-εκείνος δεν το έχει σε τίποτε να σε κάνει αστερισμό ή και πίνακα στην Εθνική Πινακοθήκη του Λονδίνου.)</div><div align="justify"> </div><div align="justify">Στο μπάνιο μου έχω βάλει ένα σαπούνι πολύ ξεχωριστό.Δεν είναι κατάλληλο για το σώμα-είναι αρκετά σκληρό-αλλά μυρίζει καραβίσιο άρωμα κι έχει ένδοξο όνομά: Αλεπουδέλης!</div><div align="justify"> </div><div align="justify">Το αγόρασα από τον Χόντο και χάρηκα που η γνωστή οικογένεια σαπονοποιών έβγαλε ένα τέτοιο σαπούνι στην αγορά.Μπορεί βέβαια να είναι απλή συνωνυμία αλλά μπορεί και όχι.Εμένα μου φαίνεται πως είναι η ίδια οικογένεια που πριν αρκετά χρόνια μας έδωσε έναν ποιητή και πολύ πιο πριν έναν άγιο.Το σαπούνι τους είναι εξαιρετικό στα ρούχα και σκοπεύω να το πάρω μαζί μου στις διακοπές όταν εφαρμόζω το σχέδιο -ένα λινό φόρεμα και πολλά σύκα.</div><div align="justify"> </div><div align="justify">Αγαπημένο μου ημερολόγιο και - κρυφοκοιτάζοντας μέσα από τις κουρτίνες - άγνωστε αναγνώστη!Αυτό το μικρό κείμενο μιλάει για την αγάπη μοιυ για το σαπούνι,την ποίηση και το νερό-που όταν αναμειγνύονται παράγουν σχεδόν ίδιο το αφρισμένο πέλαγος και την άστατη καρδιά μου.Καμία δικαιολογία δεν υπάρχει.Έχουμε μπόλικο νερό και άφθονους ποιητές-τόσο προσιτούς όσο το λευκότατο σαπούνι τύπου Μασσαλίας που κάθεται στο αριστερό μέρος του νιπτήρα μου.Το μυρίζω καθημερινά και προχωράω.Ο χτεσινός μου πόθος γεννάει μια πίκρα,μετά ένα ψέμμα,λίγο μετά μια σαπουνόφουσκα,αργότερα ένα ποίημα πιο κάτω ένα άγγιγμα, ένα βαθύ ορίζοντα και πάει λέγοντας.</div><div align="justify"> </div><div align="justify">Μην φοβάστε και μην ταράζεστε τρελές και αχτένιστες ελπίδες μου. Το μπαούλο με το χρυσάφι να μην με καταντήσει να φιλοσοφώ.Και η οικογένεια που έβγαλε αγίους,σαπούνια και ποητές αύριο άνετα βγάζει σαπούνια,ποιητές και αγίους -για να μου μάθει πως η αιτία και το αποτέλεσμα είναι δεμένα με τρόπο παράλογο.</div><div align="justify"> </div><div align="justify">Παραμένει το θέμα με την σκοτεινή καρδιά.Εκεί τα πράγματα είναι πιο δύσκολα.Το φως είναι ένα θέμα πολύ σοβαρό και ίσως δεν ξέρω πως να το αντικατροπτίσω.Ας κάνει μόνο του ό,τι θέλει-είναι σοφό.Ας έρθει-ας φύγει.Εγώ πάντοτε θα το περιμένω μοσχοβολίζοντας.</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/13344625-111815895198351598?l=astradeni.blogspot.com' alt='' /></div>Αστραδενήhttp://www.blogger.com/profile/06665733574002346355noreply@blogger.com8tag:blogger.com,1999:blog-13344625.post-1118083998300227562005-06-06T19:35:00.000+01:002005-06-06T19:53:18.306+01:00Αγαπημένο μου ημερολόγιο<br /><br />μερικοί άνθρωποι έχουν μεγάλη δυσκολία να γράψουν ένα κείμενο.Δεν ανήκω σ'αυτούς.Το λάθος όμως που κάνω είναι πως δεν γνωρίζω σχεδόν ποτέ γιατί γράφω κάτι.Όταν αρχίζω να το γράφω,σιγά-σιγά ανακαλύπτω τον λόγο.Αυτό το ελλάτωμά μου το κατάλαβα πολύ καλά τον τελευταίο καιρό και μπορώ να σου πω ότι προσπάθησα να το διορθώσω.Δεν τα κατάφερα...Συνεχίζω να σκέφτομαι άλλα, και να γράφω άλλα,να σταματάω την μία σκέψη προτού την ολοκληρώσω και να περνάω στην άλλη με έναν τρόπο απαράδεκτο, ωμό και βίαιο.Αν κάποιος διάβαζε το κείμενό μου μπορεί να νόμιζε πως είμαι ανόητη, κοκορόμυαλη και πως οι γυναίκες είναι πλάσματα με συναισθηματική ευφυία.Κι όμως θα είχαν άδικο.Μπορεί να μη γίνω ρήτορας και συγγραφέας-ποτέ μου δεν θα το ήθελα άλλωστε-αλλά σίγουρα θα ήθελα να γίνω κολυμβήτρια, κηπουρός, προσκυνήτρια και πολιτικός.Το τελευταίο είναι το πιο ενδιαφέρον γιατί είναι μια δουλειά που καμία σχέση δεν έχει με τον τίτλο της.Φαντάζομαι πως η χαοτική μου λογική θα με έκανε και εθνάρχη.Πιο πολύ θα ήθελα να γινω μια συγκεντρωμένη ή και συγκεντρωτική δύναμη, με συμπυκνωμένη ουσία μυαλού και ξεκάθαρους στόχους. 'Ολα αυτά είναι αδύνατον να γίνουν και έτσι ας ελπίζω μόνο στο έλεος των άλλων που ίσως θεωρήσουν την κατάστασή μου ποιητική και γοητευτική.<br />Με κάτι τέτοια πάνε μπροστά όλες οι γυναίκες.<br /><br />Τωρά πού είναι το μπροστά είναι ένα άλλο θέμα.<br /><br />Είσαι παθητικό και ανόητο ημερολόγιό μου-σου αξίζει να σε μουτζουρώνω.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/13344625-111808399830022756?l=astradeni.blogspot.com' alt='' /></div>Αστραδενήhttp://www.blogger.com/profile/06665733574002346355noreply@blogger.com6tag:blogger.com,1999:blog-13344625.post-1117667072793257462005-06-01T23:50:00.000+01:002005-06-06T21:08:19.226+01:00<span style="font-family:webdings;color:#000099;">gggggggggggggggggggggggggggggggggggggggggggg</span><br /><span style="font-family:Webdings;color:#3333ff;">gggggggggggggggggggggggggggggggggggggggggggg</span><br /><span style="font-family:Webdings;color:#3333ff;">gggggggggggggggggggggggggggggggggggggggggggg</span><br /><span style="font-family:Webdings;color:#ffff99;">gggggggggggggggggggggggggggggggggggggggggggg</span><br /><span style="font-family:Webdings;color:#3366ff;">gggggggggggggggggggggggggggggggggggggggggggg</span><br /><span style="font-family:Webdings;color:#3366ff;">gggggggggggggggggggggggggggggggggggggggggggg</span><br /><span style="font-family:Webdings;color:#33ccff;">gggggggggggggggggggggggggggggggggggggggggggg</span><br /><span style="font-family:Webdings;color:#33ccff;">gggggggggggggggggggggggggggggggggggggggggggg</span><br /><span style="font-family:Webdings;color:#33ccff;">gggggggggggggggggggggggggggggggggggggggggggg</span><br /><span style="font-family:Webdings;color:#33ffff;">gggggggggggggggggggggggggggggggggggggggggggg</span><br /><span style="font-family:Webdings;color:#66cccc;">gggggggggggggggggggggggggggggggggggggggggggg</span><br /><span style="font-family:Webdings;color:#99ffff;">gggggggggggggggggggggggggggggggggggggggggggg</span><br /><span style="font-family:Webdings;color:#99ffff;">gggggggggggggggggggggggggggggggggggggggggggg</span><br /><span style="font-family:Webdings;color:#ffff99;">gggggggggggggggggggggggggggggggggggggggggggg</span><br /><span style="font-family:Webdings;color:#ffffcc;">gggggggggggggggggggggggggggggggggggggggggggg</span><br /><span style="font-family:Webdings;color:#ffcc33;">gggggggggggggggggggggggggggggggggggggggggggg</span><br /><span style="font-family:Webdings;color:#ffcc66;">gggggggggggggggggggggggggggggggggggggggggggg</span><br /><span style="font-family:Webdings;color:#cc9933;">gggggggggggggggggggggggggggggggggggggggggggg</span><br /><span style="font-family:Webdings;color:#cccccc;">gggggggggggggggggggggggggggggggggggggggggggg</span><br /><span style="font-family:Webdings;color:#99ff99;">gggggggggggggggggggggggggggggggggggggggggggg</span><br /><span style="font-family:Webdings;color:#ff0000;">gggggggggggggggggggggggggggggggggggggggggggg</span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/13344625-111766707279325746?l=astradeni.blogspot.com' alt='' /></div>Αστραδενήhttp://www.blogger.com/profile/06665733574002346355noreply@blogger.com5tag:blogger.com,1999:blog-13344625.post-1117663416829341072005-06-01T22:42:00.000+01:002005-06-01T23:03:36.836+01:00Αγαπημένο μου ημερολόγιο<br /><br /><div align="justify">σήμερα διάβασα ξανά τον Παίχτη του Ντοστογιέφσκυ.Δυστυχώς εδώ κοντά δεν υπάρχει ρουλέτα για να δω τί έμαθα.Αλλά και εκεί που έχω δει να υπάρχει καζίνο δεν πλησίασα.'Οχι δεν είναι που είμαι δειλή και απένταρη.Είναι που με εκνευρίζουν τα συντριβάνια.</div><div align="justify"> </div><div align="justify">Αύριο είναι η πρώτη ημέρα του Καλοκαιριού.Θα ήθελα να την ζήσω κοντά στη θάλασσα-κατά προτίμηση στην Αμοργό.Και γιατί να μην τη ζήσω εκεί;</div><div align="justify"> </div><div align="justify">Θα ξυπνήσω στην Αιγιάλη.Θα κολυμπήσω πολύ μέχρι να βλέπω τα Θολάρια.Θα κάνω τουλάχιστον σαράντα βουτιές και θα ξεπλύνω την δυσκολία με πολλή καλωσύνη του νερού και του καιρού.Θα κοιμηθώ το μεσημέρι πολύ βαθειά-θα επισκευτώ στον ύπνο μου τα μέρη του χειμώνα και θα πω: Καλέ, τί μακρυά που είναι όλα αυτά! Το απόγευμα θα κολυμπήσω πεταχτά και μετά θα ανεβώ σε καμιά μινωϊτικη βίγλα.Το βράδυ θα πάω στην Λαγκάδα.Πασχαλίτσα να ήμουν όλα αυτά θα γινόντουσαν ευκολότατα.</div><div align="justify"> </div><div align="justify">Είναι η τάση φυγής;</div><div align="justify"> </div><div align="justify">Πολύ πιθανόν.Εμένα μ'αρέσει το κοινότοπο-ή όπως το ονομάζουν κάποιοι.Αν το κουνήσεις γερά θα δεις πως είναι πάντα καινούριο και πρωτότυπο.Τα σπάνια και τα μοναδικά είναι αδερφωμένα μέσα του.Κι ας αφήσουμε τους άλλους να χαζεύουν τις πυραμίδες.Άσε που κι αυτές κοινότυπες είναι και βγαίνουν στο τετράδιο, στο ζαχαροπλαστείο και στην έρημο.</div><div align="justify"> </div><div align="justify">Ψέμματα... Πάλι στη ρουλέτα θα είμαι αύριο.Σε εκείνη που τα συντριβάνια είναι ουράνια και το κόκκινο δεν λέει ποτέ να βγει.</div><div align="justify"> </div><div align="justify">Θα βγει - θα βγει, πού θα μου πάει.Κι έχω ποντάρει πάνω του ολόκληρη την καρδιά μου.</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/13344625-111766341682934107?l=astradeni.blogspot.com' alt='' /></div>Αστραδενήhttp://www.blogger.com/profile/06665733574002346355noreply@blogger.com1