Παρασκευή, Φεβρουαρίου 17, 2006

χρυσοστόλιστες κάμαρες


και μετά τι;

τα λόγια είναι μόνο λόγια
τα λόγια δεν είναι μόνο λόγια

η απομόνωση κάνει κακό
η απομόνωση κάνει καλό

τα λόγια

η απομόνωση

ελπίζω να μην πάρεις το μήνυμα για ποιητικό μουρμουρητό

κάποιο ίσως σφάλμα στα πρώτα χρόνια του ήρωα

κάποια βλάβη ίσως στα κύτταρα και στους αδένες

κάποια ευλογία και κάποια κατάρα

είπαμε από εμάς η άνοιξη εξαρτάται,αλλά εννοούμε την άνοιξη που δεν θα αναπαράγουμε αλλά θα γεννήσουμε από την αρχή-γεννηθέντα ου ποιηθέντα-κάτι που δεν γίνεται εύκολα με το είναι μας,κάτι που θέλει να γίνει ελέω θεού-να ξεγίνει διαρκώς

είπαμε από εμάς η άνοιξη εξαρτάται και πλάσαμε καρτερικά το χειμώνα μήπως και μας επισκευτεί εκείνη,μήπως και μας λυπηθεί-ευτυχώς είναι ανήλεη

και φάγαμε ένα ωραίο γλυκό μέσα στα πεύκα.και θελήσαμε να κάνουμε τη σάρκα μάρμαρο,και ασημοκαπνίσαμε τα αναφιλητα-ποιητικό μα πέρα για πέρα αληθινο.

άνοιξη έχεις να έρθεις καιρό-αν σε είδα μια δυο φορες κατά λάθος-ποθώ τρελά να κάνω λάθος,να ξαστοχήσω και να σε συναντήσω

αμην

6 Comments:

Blogger Corto Maltese said...

i love your moon.

8:33 μ.μ.  
Blogger άρχοντας Κώστας said...

Θα ρθεί φέτος η Άνοιξη Αστραδενή μου. Μακάρι να 'ρθει κι η Άνοιξη της καρδιάς μας και της ύπαρξής μας. Σου το εύχομαι όλοψυχα.

Να προσέχεις τον εαυτό σου. Να μας κοινωνείς συχνά. Το έχω ανάγκη.

2:37 π.μ.  
Blogger marianthi said...

μ αρέσει ο τρόπος που γράφεις. έχεις ένα ποιητικό γάντι που συχνά αντιστέκεται στον αυτοσαρκασμό σου.
εγώ σήμερα σε συνάντησα. πρώτη φορά. ωστόσο εύχομαι να τα ξαναπούμε

2:01 μ.μ.  
Blogger ΤΑ ΔΥΟ ΠΙ said...

Νέος blogger. Περάστε κι από τη σελίδα μου. Κι αν σας αρέσει, θα τα λέμε.

1:22 μ.μ.  
Blogger Amelie said...

iperoxo! proti fora erxomai sto blog sou kai skeftomai na to ksekokkaliso! se efxaristo

12:31 μ.μ.  
Blogger φτωχούλης κι εύπορος said...

Άνοιξη: φώτησε μου το σκότος

Η νύχτα ανασαίνει πάνω από τους πορτοκαλο-ανθούς
διασχίζουμε την κοιλάδα με τα δακρυσμένα φύλλα
ένα ρυάκι γενομένων μας προσπερνά
Στάσου...δε σταματά ... όλο φεύγει
φεύγει ίσια κατά την θάλασσα, ποία να ‘σαι θάλασσα ;
και τι αστέρια είναι αυτά που άπλωσε το κύμα στην άμμο ;

Ο Θόρυβος της βάρκας μας πήρε μακριά

Ύστερα...
Πέρασαν χειμώνες με το ψωμί και τ’ αγκάθι
Ο πόνος μεγάλωσε τη σιωπή...
Περιττό να σας πω για το δάκρυ και το μαχαίρι

Θέλω μόνο τούτο
Σήμερα , απομεσήμερο Κυριακής, ένα μικρό χελιδόνι στάθηκε για λίγο στο κεραμιδί μου παράθυρο, με κοίταξε
-Δεν είμαι χελιδόνι, είπε, είμαι τ’ αστέρι που κάποτε παράτησες σε μια αμμουδιά
και φτερούγισε... δίχως να προλάβω να πω μια λέξη...δίχως να το ρωτήσω, τι απέγιναν τ’άλλα αστέρια

μόλις που κατάφερα να διακρίνω καθώς μίκραινε ένα αντιλάμπισμα ... κάτι σαν χρυσή κλωστή ή χρυσή σκόνη, δεν είμαι σίγουρος, που διαχέονταν στον αιθέρα...μόλις είχε έρθει η Άνοιξη .

4:00 μ.μ.  

Δημοσίευση σχολίου

<< Home